5 μαγικές στιγμές που μας έχει προσφέρει ο John Carpenter

kid

Οι ταινίες του John Carpenter δεν αποτελούν απλά μια αφορμή να περάσεις ευχάριστα ένα 2ωρο. Για όλους εμάς (τους φανατικούς – πρεζάκια με τις δουλειές του δηλαδή) είναι κάτι παραπάνω. Η άψογη απεικόνιση ενός οπτικοακουστικού τρόμου μέσα από την ματιά ενός (fanboy, σαν κι εμάς) μερακλή μαέστρου, αποτελεί την κάθοδο σε ένα διαφορετικό σύμπαν, στο οποίο είμαστε εθισμένοι εξάλλου.

Γι’ αυτό ακριβώς οι 2 επερχόμενες συναυλίες του στις 27 & 28 Μαίου δεν είναι άλλη μια απλή υπόθεση τύπου “πάω να περάσω καλά”. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να βάλουν καλά στο μυαλό τους όσοι πρόκειται να παρακολουθήσουν τις συγκεκριμένες μυσταγωγίες-τελετές-μαζώξεις. Η εικόνα (που δημιουργείται στο μυαλό σου ακούγοντας τα αριστουργηματικά Lost Themes) παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο με τον ήχο. Εξάλλου στο σύμπαν του John Carpenter αυτά τα δυο είναι αλληλένδετα.

Ας δούμε μερικές στιγμές από την φιλμογραφία του οι οποίες σημάδεψαν τα αθώα μυαλουδάκια μας για πάντα και μας έκαναν ορκισμένους οπαδούς. Ποτέ δεν είναι αργά για επανάληψη.

 

1. Halloween (Opening Scene)

Το πιο στοιχειωμένο theme στις ταινίες τρόμου σε βρίσκει απροετοίμαστο για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει. Είναι η στιγμή που οι κολοκύθες σταματούν να είναι αθώες και σηματοδοτούν τον απόλυτο τρόμο. Με το που τελειώνει, βλέπουμε μέσα από τα μάτια (POV το 1978, έτσι;) του μικρού Michael Myers την αρχή του απόλυτου εφιάλτη.

 

2. The Fog (The 1st encounter)

Το The Fog είναι στην ουσία μια ιστορία φαντασμάτων. Πράγμα που σημαίνει πως το πέπλο ομίχλης που καλύπτει σιγά σιγά το Antonio Bay συμβολίζει το άγνωστο (όχι και τόσο άγνωσο τελικά, όπως φαίνεται προς το τέλος της ταινίας). Τι πιο τρομακτικό από την πρώτη επαφή (και τελευταία) με μερικούς νεκρούς που έχουν επιστρέψει για να αποδώσουν δικαιοσύνη;

 

3. Escape From New York (Snake Plissken)

Οι ταινίες του Carpenter ανέκαθεν είχαν χαρακτήρες οι οποίοι παρέμειναν χαραγμένοι στις συνειδήσεις μας. Ένας από αυτούς είναι ο (πιο σκληρός καριόλης ever) Snake Plissken. Ο Kurt Russell κεντάει σε αυτή την υπερcult ταινία υποδυόμενος έναν εγκληματία ο οποίος έχει στην διάθεση του ελάχιστες ώρες για να σώσει τον πρόεδρο των Η.Π.Α. από το Μανχάταν (δηλαδή την πιο ζόρικη φυλακή στο σωτήριο έτος 1997). Και φυσικά δεν ξεχνάμε το all time classic theme…

plisk

 

4. The Thing (The Thing)

Αντικειμενικά, η καλύτερη του ταινία. Μια ομάδα επιστημόνων στην Ανταρκτική, έρχεται αντιμέτωπη με κάτι το οποίο μπορεί να μπει στον οποιονδήποτε και να μιμηθεί τα χαρακτηριστικά του. Αριστούργημα απ’ όπου και να το πιάσεις, τρομερές ερμηνείες, άψογη σκηνοθεσία και θεαματικά εφέ για την εποχή (αλλά και σήμερα εξακολουθούν να κατουράνε όλα τα CGI εκεί έξω).

 

5. Christine (The car)

Βιβλίο του Stephen King ο οποίο βρήκε τον πιο ταιριαστό σκηνοθέτη για να αποτυπωθεί στην μεγάλη οθόνη. Εσύ πως θα ένιωθες όταν ξαφνικά έπαιρνες πρέφα πως το μεταχειρισμένο αμάξι που μόλις αγόρασες είναι ζωντανό και έχει διάθεση να σκοτώσει; Κλασσική σκηνή, κλασσική μουσικάρα από πίσω, η κατάσταση είναι win/win.

 

Bonus: Εδώ θα μπορούσε να βρίσκεται κάτι από το πιο-cult-πεθαίνεις They Live, κάτι από το το θα-χρειαστώ-πάνες-για-να-μην-τα-κάνω-πάνω-μου Prince Of Darkness ή από το αψεγάδιαστο In The Mouth Of Madness ΑΛΛΑ πρέπει να δώσουμε respect σε μια από τις “δεύτερες” ταινίες του Carpenter, το Vampires. Ένας απολαυστικός James Woods, μια συμμορία που κυνηγάει βρυκόλακες, χαβαλές, αίμα, γυναίκες και ατμόσφαιρα να της ρουφήξεις το μεδούλι. Από τα themes που αν το ακούσουμε live, θα βγούμε στην Πειραιώς γυμνοί πανηγυρίζοντας.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.