Ο Billy Idol και το πιο έντιμο review της ιστορίας

billyidol_new2014 (1)

Οι συνθήκες είναι τόσο απαράδεκτες, που καταντούν ιδανικές. Ένα διήμερο 12ωρων στη δουλειά έχει μόλις τελειώσει, τα κορίτσια κοιμήθηκαν, αισθάνομαι κουρέλι και η υπερένταση δε με αφήνει να χαλαρώσω.

Η βραδιά μυρίζει επικίνδυνες αποστολές.

Πολύ νερό, μπισκότα βανίλια, χαμηλό φως και πάμε σε αχαρτογράφητα νερά. Η επαφή μου με το Billy Idol είναι μηδαμινή. Ξέρω και μου αρέσει το “Rebel Yell”. Ως εκεί. Κάποιος μου σφύριξε λίγο καιρό πριν ότι έχει καινούριο δίσκο. Απόψε λοιπόν είναι η ευκαιρία του. Δεν έχω ψάξει πληροφορίες (μπορεί να παίζει κιθάρα ο Darth Vader), δεν τσέκαρα δισκογραφία (ίσως να έχει 150 Grammy), δεν κοίταξα reviews (είναι πιθανόν ο David Fricke να σκίζει τα πτυχία του).

Ακούω και γράφω παράλληλα, αγνός και ανεπηρέαστος. Δαγκώνω το πρώτο μπισκότο και πατάω play…

 

Παλιατζούρικη παραγωγή. Ένα ολίγον βαθύ echo στη φωνή, αλλά χεστήκαμε καθότι σκάει η πρώτη ρεφρενάρα στο “Bitter Pill”. “A white man sings the blues, as if there’s no tomorrow” λέει ο dude και ανοίγει χώρο για ένα τσιριχτό solo. 80’s hit από δω μέχρι τη χρονομηχανή μου. Όχι κατσικίσια pop βέβαια, ο Billy είναι αλάνι. Ω ρε γαμώτο, τέλειωσε κιόλας;

Αποκλείεται να μη γουστάρουν το στυλ του “Can’t Break Me Down” οι Steel Panther. Δεν είμαι σίγουρος αν είναι καλό ή κακό αυτό, αλλά με λίγο distortion παραπάνω και στίχους για βυζιά θα έμπαινε σε οποιοδήποτε δίσκο τους. Δεν είμαι ενήμερος για το intellectual credibility του φίλου μας απόψε, αλλά δε νομίζω να προσβληθεί από κάτι τέτοιο. Ο τύπος λέγεται Billy Idol, ας σοβαρευτούμε επιτέλους.

Ω ρε τέρμα The Cult το “Save Me Now”. Είναι προφανές ότι όσοι θυμηθούμε απόψε είχαν poster του Idol στο δωμάτιό τους, μπορεί να μην είμαι fan (μέχρι απόψε;) αλλά και οι πέτρες ξέρουν ότι ήταν πρωτοπόρος του glam. Στάνταρ ο Astbury πάτησε στο πως βαθαίνει τη φωνή του εδώ. Ότι και να λέμε, αν το τραγούδι είναι χτισμένο ώστε να περιμένεις το ρεφρέν, δε μπορεί να αποτύχει. Μέχρι και ωωω-ωωω έχει αυτό. Γαμάει.

Φιδίσιο groove και ερωτικοί στίχοι παίρνουν σειρά στο “One Breath Away”. Δε δίνει γκάζι εδώ, φαντάζομαι το νόημα είναι να νιώσουμε το στίχο. Δε μας χαλάει. (Μα φαίνεται ότι λείπει μια δυναμική). Ωωω και νάτη που μπαίνει στο δεύτερο κουπλέ, με badass ρυθμική να φορτώνει. Και διαστημικό solo με μπλιμπλίκι εφέ. Παιχταρά μου, με έπαιξες κομπολόι εδώ, kudos.

Το “Postcard From The Past” είναι το πιο στρωτό hard rock κομμάτι για την ώρα. Μπορεί να είναι τέρμα πίου πίου το ρυθμικό, αλλά εδώ βλέπουμε γιατί η παλιά pop είχε πέραση ακόμα και στους ροκάδες. Όταν πιάνεται το σωστό beat, και με μπαγλαμά να το παίξεις, το headbanging είναι αναπόφευκτο. Και μου αρέσει που ότι και να γίνει, το solo δε χάνει τη θέση του ποτέ. Έχουμε μεγαλώσει και με κάποιες αξίες που να πάρει.

Ακουστική αφήγηση ανοίγει το ομώνυμο “Kings And Queens Of The Underground”. Mellow, αλλά κάτι μου μυρίζει έκρηξη. Ιστορίες από το 1984, golden years και αναφορά στο “Rebel Yell”. Συγκινητικός. Έγχορδα για υποβλητικότητα, τι φάση; Και ακουστικό solo, πόση ποιότητα; Σπονδυλωτή ανάπτυξη στη συνέχεια, ο Meatloaf θα ήταν περήφανος. Και η έκρηξη δεν έρχεται ποτέ. Ξανά μανά golden years και απαλό κλείσιμο. Περίμενα χαλασμό στο title track αδερφέ.

Η μέση του δίσκου αποδεικνύεται η όαση της power ballad. Μην παραβλεφθεί το γεγονός ότι δεν έχουμε ακούσει ούτε μια κακοβαλμένη νότα μέχρι στιγμής. Προφανώς ο δίσκος μετράει. Πολύ καλοδουλεμένος. Εύγε θείο. “The tears I cried and the truth I denied myself” στο “Eyes Wide Shut” και ο πόνος χαράζει αυλάκι.

Έχει ένα πολύ ωραίο προοδευτικό χτίσιμο στα κομμάτια ο Billy που δε σε αφήνει να κρεμάσεις. Τυπική ακουστική μπαλάντα λες το “Ghosts In My Guitar”, αλλά όταν φεύγει το κουπλέ, σε ανεβάζει ένα level και είσαι σε εγρήγορση. Έχει μια άρθρωση με αυτοπεποίθηση αυτός που σε κάνει να θες να ακούσεις τι έχει να πει. Σίγουρα το πήρε από εδώ ο Andy Biersack των Black Veil Brides.

Είχα αρχίσει να ανησυχώ, αλλά εμφανίστηκε και το πρώτο αδιάφορο κομμάτι. Στίχοι σοφίας στο “Nothing To Fear”, αλλά ολίγον από flat το υπόλοιπο. Δε φταίω εγώ, με καλόμαθες. Αρχίζω να φοβάμαι ότι ο hard rockin δυναμίτης δε θα εμφανιστεί στα δυο επόμενα κομμάτια.

Θα ήθελα να είμαι longtime fan και να μου αρκεί η καλοστεκούμενη φωνή του για να είμαι ικανοποιημένος. Και μόνο τα τύμπανα που μπαίνουν με ευθύ ρυθμό στο “Love And Glory” και το mini solo δίνουν έναν αέρα που μας έλειψε από τη μέση και μετά. Δυστυχώς δε συνοδεύουν ένα παντοδύναμο ρεφρέν. Ανεβάζει όμως ένταση και ερμηνεία προς το τέλος και φαίνεται να λάμπει κάτι. Η στιγμή είναι κρίσιμη. Όλα θα κριθούν στο τελευταίο κομμάτι.

Κρατάω την ανάσα μου μέχρι να μπει το “Whiskey And Pills”…

…Και ναι ρε διάολε, ΑΥΤΟ το γκαζιάρικο drum beat περιμένω 4 τραγούδια τώρα! Αν μπορούσαν να βρεθούν ποτέ οι Roxette με τους Motorhead, αυτό θα ήταν το μπασταρδοπαίδι τους. Glam κιθάρα, “When my mind won’t hold still, when I feel the sickly chills, I call upon my friends whiskey and pills”, Animal Taylor τύμπανα και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ένα solo από την Κόλαση. Το φύλαγε το καλύτερο για το τέλος ο κωλόγερος και μα το Δια, ήταν αυτό που χρειαζόταν. Ξεσαλωμένο τελείωμα, με τσιρίδες και αποκαΐδια. Και γαμώ τα attitude.

Σύνοψη; Αν κάτι μου έμαθε ο Billy Idol απόψε, είναι ότι αυτά είναι για φλώρους. Οι μάγκες δεν κάνουν αναλύσεις, έχουν το υλικό τους δουλεμένο σαν πυρομαχικό, ταμπουρώνονται πίσω από ένα ιδιοφυές χτίσιμο του tracklisting και δεν παίρνουν αιχμαλώτους.

Το χειρότερο πράγμα σχετικά με αυτό το δίσκο; Μου εκτίναξε την υπερένταση και τώρα αποκλείεται να κοιμηθώ…

 

 

 

 

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο