80’s τηλεοπτικές σειρές που ανήκουν στο ίδιο χρονοντούλαπο με τα νιάτα σου

80s

Το βλέπεις γύρω σου παντού. Νοσταλγικά posts για τις ωραίες εποχές των δεκαετιών 80/90, γεμάτα αναμνήσεις από παιχνίδια στις αλάνες, ξεφούσκωτες και ξεπετσιασμένες μπάλες, πρωτόγονα αυτοσχέδια οχηματάκια, θανατηφόρες τσουλήθρες από σίδερο και μια αύρα ανεμελιάς.

Σταθμός αναμνήσεων και οι τηλεοπτικές σειρές της εποχής. Μιλάμε για μεγάλο κεφάλαιο αναμνήσεων καθότι είμαστε homo televisionalis και αυτά τα πράγματα δεν ξεκολλάνε από το DNA μας. Δε βγαίνουν τέτοιες εκπομπές πια.

Μα ήταν όλα τόσο καλύτερα τότε! Μεγαλώσαμε με όμορφα παιχνίδια, βλέπαμε ποιοτική τηλεόραση, ζούσαμε μακριά από την αποβλάκωση των videogames και των social media και τώρα πια, μπορούμε να δούμε καθαρά τι έχει αξία στη ζωή και να συμβουλεύσουμε τα παιδιά μας.

Ναι, ειδικά αυτό το τελευταίο, δεν υπάρχει ούτε ένας αυτάρεσκος μαλάκας που να μην το κάνει σημαία. Πολλές τέτοιες σημαίες. Επειδή είναι επίσης πολλοί οι αυτάρεσκοι μαλάκες. Που δεν καταλαβαίνουν ότι τίποτα δεν ήταν καλύτερο τότε, ούτε η αλάνα είναι πιο γαμάτη από ένα PS4, ούτε το μπαλαμούτι στα παγκάκια ήταν πιο αθώο, ούτε οι διακοπές στο χωριό έγιναν χειρότερες επειδή βάλαμε air condition στο σπίτι του παππού.

Το μόνο που ήταν καλύτερο τότε, ήταν οι ίδιοι, επειδή ήταν νέοι.

Και ας μιλήσουμε με αποδείξεις γι’ αυτό. Ως μεζούρα θα χρησιμοποιήσουμε την κυρίαρχη κουλτούρα του σύγχρονου ανθρώπου, την τηλεόραση.

Ωραίες οι αναμνήσεις, αλλά έχεις δοκιμάσει να κάτσεις σοβαρά και να ξαναδείς μερικές από τις αγάπες της νιότης σου; Η εμπειρία είναι τρομακτική και θα σε κάνει να ξυπνάς κάθιδρος τα βράδια απορώντας με τον εαυτό σου, που έβλεπε τέτοια πράγματα. 4 τυχαία παραδείγματα της κατάντιας μας;

 

  1. ΧάιντιXAINTI

Ο μύθος: Οι γλυκές περιπέτειες μιας χαριτωμένης παιδούλας στο ειδυλλιακό τοπίο των Άλπεων. Με τη φροντίδα του παππού και την παρέα των κατοικιδίων της, περνάει ανέμελα χρόνια και μας κάνει να ζηλεύουμε που έχουμε 4 τσιμεντένιους τοίχους γύρω μας.

Η πραγματικότητα: Τι οικογενειακή τραγωδία είναι αυτή Θεέ μου! Το πώς δε χαράχτηκαν στη μνήμη μας με πυρωμένο σίδερο αυτά τα 2 λεπτά ,αδυνατώ να κατανοήσω. Οι γονείς της πέθαναν όταν ήταν ενός έτους και τη μεγάλωσε η θεία της, η οποία όταν βρήκε μια δουλειά, την έγραψε στο μουνί της και την παράτησε στα χέρια του ξεκάθαρα abusive παππού, το φυτίλι του οποίου είναι τόσο κοντό, όσο φαίνεται και στη σκηνή του αποχωρισμού, όταν και τραμπουκίζει διώχνοντας τη θεία Ντέτε. Η ίδια αμέσως μετά, συζητώντας με μια γειτόνισσα μας εξιστορεί το πόσο δύσκολα μεγάλωσε τη μικρή Χάιντι (δεκτό) και ότι τώρα που βρήκε δουλειά επιτέλους, δεν έχει άλλη επιλογή. «Τι να έκανα» και «κανείς σας δεν έχει ιδέα» και φεύγει κλαίγοντας. Μωρή καριόλα, έτσι πάει; Δεν έχω που αλλού να πάω, οπότε κρατάω το μωρό, αλλά μόλις βρίσκω κάτι, θυμάμαι ότι είμαι 26 χρονών και yolo, την πετάω όπου βρω και την κάνω; Μέσα σε 120 δευτερόλεπτα, χτίζεται η βάση για ένα φρικαλέο επεισόδιο της 10ης Εντολής και εμείς οι πανηλίθιοι θυμόμαστε τα δέντρα και το σκιουράκι.

 

 

  1. ThundercatsThunderCats_poster

Ο μύθος: Το πρώτο badass πράγμα που είδαμε ποτέ. Ένα εξωγήινο quest ανθρωπόμορφων αιλουροειδών με φοβερές ικανότητες, με στιβαρό background story, και οι προσπάθειές τους να επιβιώσουν στο νέο τους πλανήτη ενώ αντιμετωπίζουν και τους διάφορους εχθρούς τους.

Η πραγματικότητα: Ακούγεται τέλειο. Έχεις όμως δοκιμάσει να το δεις πρόσφατα, ως ενήλικας; Τότε μόνο θα καταλάβεις το χαμένο potential. Οι χαρακτήρες απεικονίζονται φοβεροί, η ιστορία το ίδιο, οι villains οπτικά σκίζουν και φαινομενικά έχουμε μπροστά μας κάτι που θα βλέπουμε για πάντα. Κάπως έτσι σκέφτηκαν και οι υπεύθυνοι προγράμματος της ΕΡΤ το καλοκαίρι του 1986 που προβαλλόταν πρώτη φορά, στις 8.30 το βράδυ, μετά το δελτίο ειδήσεων. Μετά. Τις ειδήσεις. Η αλήθεια όμως είναι ότι το σενάριο παραμένει παιδικό. Ξεκινάει το ιστορικό intro  και περιμένεις να αλλάξει η ζωή σου (είναι και η πρώτη φορά που γουστάραμε shredding ηλεκτρικής κιθάρας στη ζωή μας ε;) και σου πλασάρουν αστείες μάχες, γκούφηδες κακούς, εύκολες διαφυγές και ένα πανηλίθιο ηθικό δίδαγμα στο τέλος, κατάλληλο μόνο για 8χρονα. Επειδή είναι απλά, ένα παιδικό show.

 

  1. O Ιππότης Της ΑσφάλτουKnight-Rider-header

Ο μύθος: Το κορυφαίο τετράτροχο στην Ιστορία. Ο ΚΙΤΤ με την τεχνητή νοημοσύνη και ο πιο-cool-από-τον-Hasselhoff-πεθαίνεις-biatch οδηγός του καταφέρνουν να ξεδιαλύνουν σκοτεινές υποθέσεις και να κατατροπώσουν υποχθόνιους τύπους.

Η πραγματικότητα: Ένα από τα χειρότερα αστεία στην ιστορία της τηλεόρασης. Μην παίρνεις αψήφιστα το κράξιμο αυτό, αν με ήξερες στην 4η Δημοτικού, δε θα πίστευες ότι βγήκαν από το στόμα μου αυτές οι λέξεις. Ο Michael Knight ήταν ο θεός μου και είχα το Μιτς Μπιουκάναν χεσμένο από την πρώτη στιγμή που τον είδα. Όλα αυτά, μέχρι που έκανα το λάθος και έβαλα ξανά επεισόδια του ΚΙΤΤ. Χριστέ μου, δε γίνεται να έχει γυριστεί τέτοια φόλα. Και μην ακούσω ότι ήταν δικαιολογία τα 80’ς, η «Καζαμπλάνκα» βγήκε το 1942. Εδώ υπάρχει μόνο ένας αχταρμάς κακού filming, ένας άντρας χωρίς παρελθόν, που δουλεύει για ένα σκιώδες ίδρυμα (μα, ποιοι είναι αυτοί οι τύποι επιτέλους;) και έχει ένα αυτοκίνητο με τεχνολογία υπερβολικά μπροστά από την εποχή του, που όμως θέλει σέρβις κάθε τόσο. Αποκορύφωμα αποτυχίας, χωρίς αντίπαλο, τα επεισόδια όπου έρχονται αντιμέτωποι με τη Νέμεση του ΚΙΤΤ, την αντίστοιχη high tech νταλίκα με το όνομα Goliath, που την οδηγεί (guess what) η Νέμεση του Michael Knight, o πολύ κακός Garth Knight που δεν είναι άλλος από τον ΙΔΙΟ ΤΟ HASSELHOFF ME ΜΟΥΣΤΑΚΙ. Βρε άμε στο διάτανο επιτέλους…

 

  1. 21 Jump Streetαρχείο λήψης 

Ο μύθος: Μια rogue ομάδα πιτσιρικάδων undercover αστυνομικών, που δεν παίζουν με τους κανόνες, υπό την ηγεσία ενός χίπη διοικητή (που ντύνεται σαν τον Brian Johnson των AC/DC) και  πολεμά το έγκλημα. Το ότι o Johnny Depp ήταν από το 1987 χαρτί επιτυχίας, να το αναφέρουμε;

Η πραγματικότητα: Ένα ακόμα γρανάζι στην προπαγανδιστική Αμερική του Ronald Reagan. Πίσω από ένα (πραγματικά γαμηστερό) intro και τις απαραίτητες diverse φάτσες (έχουμε τον hot λευκό, τον γκούφυ Εβραίο, τον Ασιάτη ενταγμένο καρατίστα, την Αφροαμερικανή ανεξάρτητη κούκλα και τόσο τον cool λευκό, όσο και τον μαύρο αντικαταστάτη του για διοικητή) κάτσαμε ποτέ να σκεφτούμε τι βλέπουμε εδώ; Το κύριο πεδίο δράσης της ομάδας ήταν τα ναρκωτικά σε σχολεία. Υπαρκτό πρόβλημα, συμφωνώ. Με τη μικρή διαφορά ότι κανείς δεν αγοράζει ναρκωτικά μέσα στο σχολείο, αλλά στα στενά γύρω από αυτό. Δεν έχει σημασία όμως, το θέμα είναι να νιώσει ασφαλής μέσω της οθόνης του ο αμερικανός γονιός. Οπότε τι κάνουμε γι’ αυτό; Μα φυσικά και τοποθετούμε undercover μπάτσους ανάμεσα στους μαθητές, που μοιάζουν πιτσιρικάδες, φυσικά κουβαλούν όπλο και δικτυώνονται, ώστε να φτάσουν στους dealers και να τους συλλάβουν. Μια χαρά ηθικό, πολύ λογικό να συμφωνούν και οι καθηγητές του σχολείου, εξάλλου ο νόμος είναι φίλος μας κλπ.

Και γιατί να μην το πάμε και παρακάτω; Εφόσον παρουσιάσαμε κάτι τέτοιο σαν αποδεκτή μέθοδο, και κάναμε όλους τους έφηβους τηλεθεατές να θέλουν να γίνουν μπάτσοι εφόσον είναι τόσο cool, γιατί να μην κάνουμε και λίγη ψυχροπολεμική προπαγάνδα; Εδώ έρχεται μια από τις ιστορικότερες στιγμές της σειράς, όταν και έρχεται σε ένα σχολείο μέσω ενός προγράμματος ανταλλαγής μαθητών, μια κοπέλα από τη Ρωσία. Το 1987. Έστειλε η ΕΣΣΔ, μια μαθήτρια σε αμερικάνικο σχολείο. Πολύ θα ήθελα να δω τον κακομοίρη Αμερικανό που πήγε στη θέση της, στο ρώσικο. Η οποία βέβαια παθαίνει την πλάκα της με το USA, που έχει malls, milk shakes, και ελευθερία να γυρνάς με γκόμενους και μηχανές και λέει σε όλο το επεισόδιο πόσο διαφορετικά είναι εκεί και πόσο πολύ θέλει να μείνει.

Εύγε FOX Channel και εύγε 21 Jump Street. Κατατρόπωσες τη ρωσική αρκούδα. Μαζί και τις νεανικές μου αναμνήσεις, αλλά τι τα θες και τα σκαλίζεις μωρέ…

 

 

 

 

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο