Αδικημένες δισκάρες: Blue Oyster Cult – The Revolution By Night

rev2

Σκοτεινά highways, νύχτα βουτηγμένη στο αλκοόλ, bars στη μέση του πουθενά, εξωγήινες επαφές τρίτου τύπου, καταδικασμένοι έρωτες.

Όχι, δεν μιλάω για κάποια ταινία του David Lynch ούτε για την καινούργια του επόμενου Tarantino-κλώνου. Τα παραπάνω είναι μια γενική και σχετικά απλή περιγραφή toy 9ου δίσκου των BOC. Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το 1981 κυκλοφόρησε το Fire Of Uknown Origin, δίσκος που αναγέννησε (κυρίως εμπορικά) το συγκρότημα από τη Νέα Υόρκη. Οι συναυλίες τους μεγάλωσαν, τα singles πήγαιναν περίφημα στα charts και οι Blue Oyster Cult καπάρωσαν για τα καλά τη θέση τους στο πάνθεον του κλασσικού rock.

Όπως είναι αναμενόμενο, έπειτα από κάθε τεράστια επιτυχία η αναμονή και οι προσδοκίες του κοινού βαράνε κόκκινο. Αφού την προηγούμενη χρονιά κυκλοφόρησε το live album τους με τίτλο Extraterrestrial Live και ενώ όλες οι cult σέκτες πίνουν νερό στο όνομα τους (δημιουργώντας μέχρι και Blue Oyster Cult themed summer camp), η επόμενη χρονιά τους βρίσκει να διώχνουν τον ντράμερ τους και να κυκλοφορούν το The Revolution By Night, δίσκο που προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την ανοδική πορεία της μπάντας.

Ο δίσκος πήρε μέτριες κριτικές ενώ με τις πωλήσεις του δεν κατάφερε να γίνει ούτε χρυσός στις Η.Π.Α..

Κι όμως, το TRBN είναι δισκάρα. Εάν εξαιρέσεις το αδύναμο Light Years Of Love και το (ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από τις υπόλοιπες συνθέσεις) Veins, μιλάμε για εξαιρετικά σκοτεινές AOR συνθέσεις. Το Take Me Away είναι το hit του δίσκου, το Eyes – αγαπάμε Journey – On Fire θα σου καρφωθεί στο μυαλό με την ρεφρενάρα του, στο ατμοσφαιρικό Shooting Shark ακούμε στην ουσία ένα ποίημα της Patti Smith, το Shadow Of California είναι ένας γαμημένος biker YMΝΟΣ, τα Let Go και Dragon Lady χαρντροκάρουν με στυλ και το Feel The Thunder (ανατριχίλα το μεσαίο σημείο) θα το ακούς στο τέρμα ενώ τρέχεις με το αμάξι σου σαν μανιασμένος στο άδειο highway που ανοίγεται μπροστά σου.

Οι BOC σίγουρα έχουν καλύτερους δίσκους, με αποκορύφωμα την 70’s αυτοκρατορία τους (Spectres για πάντα) αλλά εδώ μιλάμε για παραγνωρισμένο κρυφό διαμάντι στην δισκογραφία τους. Ρίξε μια αυτιά με ανοιχτό μυαλό και κέρδισες.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.