Αλλάζει επιτέλους προσέγγιση το The Walking Dead;

walking

*Περιέχει σπόιλερς έως και για τα επεισόδια 9, 10 και 11 της 6ης σεζόν του “The Walking Dead”.

 

Το mid-season finale της 6ης σεζόν του The Walking Dead άφησε τα πράγματα σε ένα μέγιστο cliffhanger, με τον ξύλινο πυργίσκο της εκκλησίας να καταρρέει διαλύοντας ένα σημαντικό κομμάτι του τείχους της Alexandria, τους walkers να σκάνε μέσα κατά εκατοντάδες και τους δικούς μας να υποχωρούν ατάκτως ψάχνοντας καταφύγιο σε όποιο κτίσμα μπορούν. Γενικά δηλαδή τα πράγματα έμειναν σε ένα οριακό σημείο που για όποιον γνωρίζει τη σειρά τόσα χρόνια πιθανότατα σήμαινε οτι η Alexandria μας τελείωσε και πως όποιοι επιβιώσουν απο το γκρουπ θα πρέπει για μία ακόμη φορά να αρχίσουν το τρέξιμο στην εξοχή.

 

Το 9ο επεισόδιο της σεζόν όμως ανέτρεψε τα προγνωστικά, αφού μετά απο μία σειρά ατυχών περιστατικών (things went south που λέμε), μία ομάδα με επικεφαλής τον Rick που προσπαθούσε να ξεγλιστρήσει αθόρυβα ανάμεσα στους walkers καμουφλαρισμένη με εντόσθια τελικά απέτυχε στο stealth και χρειάστηκε να αρχίσει να σφάζει. Το ένα έφερε το άλλο, τελικά οι Alexandrians άρχισαν ένας ένας να βγαίνουν απο τις κρυψώνες τους και να πολεμούν ενωμένοι ώσπου κατάφεραν τελικά να απωθήσουν τους walkers και να κερδίσουν πίσω τον οικισμό τους. Όλο αυτό το σκηνικό φέρνει έμπνευση στον Rick, ο οποίος φαίνεται πως αρχίζει να πιστεύει οτι οι σύντροφοί του έχουν αυτό που χρειάζεται για να επιβιώσουν και οτι τελικά μάλλον είναι δυνατή μία “ανάσταση” της ανθρωπότητας μέσα απο την συνένωση και την συλλογική δουλειά.

 

Αυτή είναι μία στροφή στην προσέγγιση της σειράς την οποία περίμενα απο τότε που ξεκίνησε. Δεν είμαι φαν της σειράς, παρόλο που την παρακολουθώ απο την αρχή της, εδώ και 6 χρόνια. Μου είχε αρέσει πολύ το τελείωμα της 1ης σεζόν σε εκείνο το ιατρικό κέντρο όπου η ασθένεια είχε μελετηθεί και είχε δοθεί το στοιχείο οτι χρειάζεται να τραυματιστεί ο εγκέφαλος ώστε ένα θύμα να μην “επιστρέψει” ως walker. Η προσέγγιση της σειράς όμως απο κει και πέρα με απογοήτευσε. Γιατί είχα την άποψη οτι το σενάριο και το σκηνικό της σειράς προσφέρεται για να δειχθούν πράγματα πολύ πιο ενδιαφέρονται – όπως η φύση αυτής της “ασθένειας” που έχει ξεσπάσει, η συλλογική προσπάθεια της ανθρωπότητας να ξεπεράσει αυτό το φαινόμενο και γενικά η προσέγγιση της όλης ιστορίας απο την εξελικτική σκοπιά. Αντ’αυτού, η σειρά αναλωνόταν στο να δείχνει πώς μία συγκεκριμένη παρέα ανθρώπων επιβιώνει υπο αυτές της συνθήκες στην ευρύτερη περιοχή της Ατλάντα.

 

Έβλεπα λοιπόν μία σειρά που στα μάτια μου είχε το potential να γίνει φοβερή, αλλά επέλεγε διαρκώς να προσεγγίζει το σενάριο της κοντόφθαλμα. Γι’αυτό δεν τρελάθηκα ποτέ με το The Walking Dead, συνέχισα όμως να το βλέπω κανονικά.

 

Και ίσως έφτασε η στιγμή που δικαιώθηκα.

 

Στο 9ο επεισόδιο της φετινής σεζόν (το ξεκίνημα του 2ου part) τονίστηκε πολύ έντονα η αλλαγή πίστης του Rick και η δυναμική που αναπτύχθηκε στους ανθρώπους της Alexandria μέσα απο τη συνένωση. Άφησα δύο ακόμα επεισόδια λάσκα στη σειρά για να δω που θα το πάει, μπορώ όμως να πω οτι μετά το 11ο επεισόδιο η σειρά δείχνει ξεκάθαρα να στρέφεται σε μία πιο ολιστική προσέγγιση και παρουσίαση του φαινομένου με το οποίο ασχολείται.

 

Οι τίτλοι των επεισοδίων είναι οι ίδιοι ενδεικτικοί της στροφής αυτής – απο το πεσιμιστικό “No Way Out” του επεισοδίου 9 στο άκρως αντίθετο “The New World” του 10. Το ίδιο όμως και σε επίπεδο ουσίας: στο τελευταίο επεισόδιο, το 11 (“Knots Untie”), συντελείται για πρώτη φορά στη σειρά ειρηνική και επι ίσοις όροις επικοινωνία μεταξύ δύο διαφορετικών ανθρώπινων οικισμών τέτοιου μεγέθους, αφού οι εκπρόσωποι της Alexandria πηγαίνουν στον οικισμό Hilltop για να συνδιαλλαγούν και να ξεκινήσουν πιθανές ανταλλαγές πόρων.

 

Η ένταση βέβαια είναι μονίμως παρούσα και αυτό είναι κάτι για το οποίο τεχνικά βγάζω το καπέλο στη σειρά. Δεν υπάρχει στιγμή στην επικοινωνία μεταξύ των δύο οικισμών στην οποία ο θεατής να μην αμφιβάλλει για τις πραγματικές προθέσεις των μεν και των δε και να μην περιμένει οτι πολύ πιθανόν η κατάσταση να στραβώσει με κάποιον τρόπο. Τελικά όμως η ένταση περνάει και η επικοινωνία συντελείται -σχετικά- αναίμακτα και εποικοδομητικά. Και αυτό σε μία σειρά σαν το Walking Dead είναι ένα πολύ μεγάλο βήμα.

 

Δεν ξέρω αν πέφτω μέσα – μπορεί πολύ απλά στο επόμενο επεισόδιο να στραβώσουν τα πάντα και να ξεκινήσουμε πάλι το τρέξιμο. Η σειρά όμως φλερτάρει με αυτήν την προσέγγιση απο την προηγούμενη σεζόν, τότε με την ιδέα του “Terminus”. Τελικά δεν το έφτασε μέχρι τέλους τότε. Τώρα ξανά εισάγει μία παρόμοια ιδέα και φαίνεται να την πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Αν το συνδυάσουμε και με το γεγονός οτι λογικά η σειρά θα πρέπει σιγά σιγά να τελειώνει -έχει ανανεωθεί για 7η σεζόν, αλλά πόσο ακόμα να τραβήξει;- ίσως έχει φτάσει η στιγμή να φύγει απο τις προσωπικές ιστορίες και να υιοθετήσει μία πιο σφαιρική και καταληκτική προσέγγιση στην ιστορία της.

 

Σαφώς βέβαια δεν θα ήταν ελκυστικό να αρχίσουν να σου δείχνουν ξαφνικά 3-4 οικισμούς να καλλιεργούν ντομάτες και να αρμέγουν αγελάδες λες και παίζουμε το Settlers, πιστεύω όμως οτι θα ήταν πολύ ενδιαφέρον ένα flash forward 10-20-50 χρόνια στο μέλλον που να δείχνει την συλλογική προσπάθεια που έχει κάνει -ή ίσως και δεν έχει κάνει- η ανθρωπότητα για να αντιμετωπίσει το φαινόμενο των walkers και ποια τελικά φαίνεται να είναι η έκβαση αυτής της σύγκρουσης και ο νέος κόσμος που θα δημιουργηθεί.

 

Σε μία τέτοια περίπτωση, εύχομαι και ελπίζω να δημιουργηθούν και σεναριακές αλληλεπιδράσεις της σειράς με το αδερφάκι της, το Fear The Walking Dead, αφού πιστεύω οτι θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να παρακολουθούμε την ίδια post-apocalyptic κατάσταση παράλληλα απο δύο διαφορετικές σειρές που διαδραματίζονται σε διαφορετικά σημεία στην Αμερική αλλά ουσιαστικά αναφέρονται στο ίδιο περίπου χρονικό πλαίσιο.

 

Βέβαια αυτές οι προσδοκίες ξεφεύγουν. Προς το παρόν, ας περιμένουμε αν θα εγκαθιδρυθεί επιτέλους συλλογική ανθρώπινη επικοινωνία στο The Walking Dead, ή αν things will go south once again.