Amy: Η υποκρισία πίσω από το ντοκιμαντέρ

amy

Μου αρέσει η περίοδος που ανακοινώνονται οι υποψηφιότητες για τα όσκαρ. Αρχικά, όλοι οι “αντίπαλοι” αλληλολικάρουν τις ταινίες των έτερων αντιπάλων και εγώ, ο Ovis Aries τρέχω να τα δω πριν καν βγουν στις αίθουσες υπό τη συνοδεία των αμαρτωλών watermarks. Δεύτερον, η Ακαδημία είναι παντελώς γελοία στις επιλογές της και μια στις δύο προτεινόμενες ταινίες με γεμίζει δημιουργική οργή και πολλά επιχειρήματα. Τέλος, είναι πολύ ειρωνικό να ξεθάβει κανείς τα μοτίβα της Ακαδημίας στις επιλογές της και να σκιαγραφεί τι ακριβώς αναγνωρίζεται σε κάθε προτεινόμενη ταινία και ποιο είναι το μήνυμα που η Ακαδημία θέλει να στείλει. Το ντοκιμαντέρ Amy, λοιπόν, είναι προτεινόμενο στην κατηγορία των ντοκιμαντέρ (!), το φυλάμε ως κρατούμενο.

Επί τούτου, το Αmy πραγματεύεται τη ζωή της Amy Winehouse από την παιδική της ηλικία μέχρι το θάνατό της. Το οπτικό υλικό είναι στην πλειοψηφία του ανέκδοτα βίντεο από την καθημερινότητα της τραγουδίστριας και τραγουδοποιού, τραβηγμένα από φίλους, μάνατζερ, συνεργάτες και τον πατέρα της, και συμπληρωματικά, με βίντεο από τα media. Ακουστικά, τα γεγονότα περιγράφονται από τις παιδικές φίλες της Winehouse, τον πρώτο της μάνατζερ και φίλο, τον πατέρα της και επίσης, συνεργάτες. Από άποψη περιεχομένου, οι πληροφορίες ζωγραφίζουν την εικόνα της Winehouse ως ένα κορίτσι διαζευγμένων γονέων, με πολλή ελευθερία, με έναν αυτοκαταστροφικό έρωτα, με κατάφωρα καταχρηστική συμπεριφορά που παλεύει να πλάσει αναπαυτικά τη φήμη της, υπό την εξονύχιση των μέσων.

Σε φάσεις, ο συνδυασμός των τριών ήταν ένα από τα πιο άβολα σκηνικά που έπρεπε να παρακολουθήσω σε ταινία – και για να μην παρεξηγηθώ, το κουτσομπολιό δεν μου περνά αδιάφορο, αλλά στο Amy γίνεται ξεδιάντροπο και ηδονοβλεπτικό. Φυσικά, υπάρχει και αυτή η πλευρά του fandom, επομένως και η ανάγκη να ξεπουληθεί ακόμη και η χαρτοπετσέτα με το συνάχι του κάθε τοτέμ, αλλά είναι αυτός ο τρόπος να φτιάξεις ένα ντοκιμαντέρ για το ευρύ κοινό, που βρήκε διανομείς σε multiplex (και ας σκεφτούμε λίγο πόσο σπάνιο είναι αυτό); Εν τέλει, σε ποιον απευθύνεται αυτό το ντοκιμαντέρ και τι πραγματεύεται;

Απλή η απάντηση: Αυτή η ταινία είναι το ριάλιτι που ήθελε να γυρίσει ο πατέρας της Winehouse προς το τέλος της ζωής της, μόνο που οι δημιουργοί εξαργυρώνουν τη χρυσή επιταγή του θανάτου στα 27 από ναρκωτικά. Όχι βέβαια ότι δεν θέλει να βουτήξει κι άλλο το χέρι του στο χρήμα κι ο πατέρας της, ο οποίος λέγεται ότι ετοιμάζει δική του ταινία. Αυτό που κάνει όμως το συγκεκριμένο ριάλιτι αισχρό, βδελυρό και αποκρουστικό σε κάθε δευτερόλεπτο και κάθε πλάνο της Amy Winehouse είναι πρώτον, το γεγονός είναι νεκρή και δείχνει καρέ καρέ πώς φτάνει εκεί χωρίς σταματημό. Δεύτερον το ότι ο θάνατός της είναι ο αυτοσκοπός του ντοκιμαντέρ. Τρίτον, ότι “εμείς οι θεατές” ηδονοβλεπτικά βλέπουμε το ριάλιτι αυτό, με τον ίδιο τρόπο που το βλέπαμε και πριν πεθάνει: “ω την καημένη”. Τέταρτον, ότι το ίδιο το ντοκιμαντέρ κάνει ακριβώς αυτό που έκαναν οι παπαράτσι όσο η Winehouse ήταν ζωντανή, μόνο που το κάνει απαράλλακτα, ενώ είναι νεκρή και με την ευλογία της “κουλτούρας”.

Για τέλος, ας κλείσουμε όπως ξεκινήσαμε. Ναι, βρήκα το ντοκιμαντέρ αηδιαστικό – ροχάλα-στους-δημιουργους αηδιαστικό. Στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς θα μπορούσα να το αφήσω στην ησυχία του. Με βγάζει όμως εκτός ορίων το γεγονός ότι αυτό το νεκροφιλικό έκτρωμα που μόνο με  snuff μπορώ να το παρομοιάσω, παίρνει την έγκριση και την ευλογία της Ακαδημίας κινηματογράφου, ως ένα πρότυπο ντοκιμαντέρ. Το μήνυμα δηλαδή που θέλει να στείλει εδώ είναι “αυτό το νεκροφιλικό ριάλιτι είναι πρότυπο καλού ντοκιμαντέρ. Τέτοια θέλουμε”. Αϊ στο διάολο.

Σοφία Πυργιώτη


Σκληράδα επιπέδου βουτυρομάχαιρου. Στην πραγματικότητα, είναι μέτρια σε όλα – Πειστήριο: Το μεγαλύτερό της επίτευγμα είναι ότι δεν ζει στην Ελλάδα. Θάνατος σε όλα τα είδωλα.