An Honest (λέμε τώρα) Review: Iron Maiden – The Book Of Souls

maiden

Βγάζουν καινούργιο δίσκο οι Maiden. Έχεις τις εξής επιλογές:

-Tο παίζεις υπεράνω και δεν λες κουβέντα πουθενά.

-Ξεκινάς να γράψεις κάτι και στην πορεία συνειδητοποιείς πως είσαι γραφικότατος.

-Παραδίδεις το πληκτρολόγιο σε γνώστη του θέματος και απολαμβάνεις. Τικ.

Κυριες και κύριοι, παραδίδω το πληκτρολόγιο στον Μανώλη Μαρκουδάκη, τον άνθρωπο που ήταν εκεί την πρώτη φορά που οι Maiden πάτησαν το πόδι τους στην Ελλάδα και θα βρίσκεται εκεί και στην τελευταία, εις τους αιώνες των αιώνων, αμήν.

 

 

 

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι: δεν μπορείς να είσαι 100% αντικειμενικός με μια μπάντα της οποίας είσαι β(λ)αμμένος οπαδός εδώ και 30+ χρόνια . Που κάθε φορά περιμένεις τη καινούργια της κυκλοφορία με την ίδια αγωνία που είχες και τότε που πρωτοπήρες στα χέρια σου το Powerslave στην άγουρη ηλικία των 12. Ας είναι, θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο αποστασιοποιημένος μπορώ από το κάφρο που κρύβω μέσα μου και μου φωνάζει πριν ακόμα πατήσω το play ” Μόνο MAIDEN ρεεεεεεεεεεεεεεεεε μουνίααααααααααααααααα”. Πάμε λοιπόν ‘track by track”.

 

1.If Eternity Should Fail: Synth για εισαγωγή με γουεστερνική μελώδια, κλασσικές maiden δισολίες στη συνέχεια και ένας Bruce να τον πιεις στο ποτήρι. Mid tempo με ωραιότατες φωνητικές γραμμές και ώπα, από το 5ο λεπτό και μετά ξέσπασμα. Οι Maiden που αγαπήσαμε είναι εδώ. Tο μπάσο καλπάζει οι κιθάρες ξεσαλώνουν. Οι ταχύτητες ξαναπέφτουν στο τέλος και η δαιμονική αφήγηση ψαρώνει άσχημα. Αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός θα βγάλουμε τρελά γούστα.

 

2. Speed of Light: OK αυτό θα το έχετε ακούσει ήδη οπότε λίγα λόγια και καλά. Φωνάζει Smith από μακριά. Καθαρόαιμη χαρντροκιά με ωραία hooks και ρεφρενάρα από αυτές που οι Maiden τις έχουν για ψωμοτύρι.

 

3.The Great Unknown: Κλασσική εισαγωγή μετά reunion εποχής. Καλό μπάσιμο της κιθάρας με τον Bruce να συνεχίζει τις υψηλές πτήσεις (αυτό θα έλειπε). Ορεξάτο κομμάτι, μεστό με αρχή-μέση-τέλος. Στο 4:30 αλλαγή ρυθμού και θεικά σόλος για να κλείσουμε ήρεμα και ωραία.

 

4.The Red And The Black: Αρπίσματα κλασσικής κιθάρας στην αρχή και μετά copyright by Steve Harris. Οι κλασσικές πατέντες του αρχηγού εδώ και 15 χρόνια. Και επικούρα έχουμε και prog στοιχεία (διακρίνω πλήκτρα;) και τα απαραίτητα συναυλιακά “ωωωωωω”. Από τα καλύτερα του δίσκου σίγουρα.

 

5. When The River Runs Deep: Παράξενο inrto και μετά τσίτα τα γκάζια. Lead από τα παλιά, σολίδια ατελείωτα, ρεφρέν ,κουπλέ τα πάντα. Γιατί? Γιατί είναι οι MAIDEN, γι’αυτό.

 

6.The Book Of Souls: Έπος απ’ αυτά που μόνο οι Maiden ξέρουν να γράφουν. Το κομμάτι ξεδιπλώνεται υπέροχα και ακολουθεί ένα τρελό ” ξεκάβλωμα ” από τη μέση και μετά. Για δες, ξέρει να συνθέτει και ο Gers.

 

7. Death Or Glory: Το 2ο σπιντάτο του δίσκου. Περιέχει ότι ακριβώς θέλεις από τέτοια τραγούδια. Ριφάρα, ρεφρέν, σόλίδια και ένας απίστευτος Nicko. Τα πάντα όλα λέμε.

 

8.Shadows Of The Valley: Και ξεκίνα λοιπόν το Wasted Years. Συγγνώμη μήπως μας τρολλάρουν; Στα σοβαρά τώρα, δουλεμένο μέχρι τέλος. Μαγικός Bruce, συνεχείς αλλαγές ρυθμών, τραβηγμένα όσο δε πάνε σολίδια και ένα φινάλε άκρως συναυλιακό.

 

9.Tears Of A Clown: Το κομμάτι για τον Robin Williams λοιπόν. Ή για τη κατάθλιψη γενικότερα (θέματα που δε μας έχουν συνηθίσει). Το κομμάτι ισορροπεί ανάμεσα στο μέταλ και το χαρντ ροκ. Ευκολομνημόνευτοι στίχοι, τραγουδίσιμο ρεφρέν. Στο set list μετά βεβαιότητας.

 

10. The Man Of Sorrows: Μπαλαντοειδές ξεκίνημα όπως και το αδελφάκι του από τη προσωπική καριέρα του Bruce. Στη συνέχεια το κομμάτι χτίζεται πάνω σ’ ένα “μονότονο” ριφ. Δομή και σόλα οκ και προς στο τέλος το τραγούδι αλλάζει εντελώς λες και είναι ένα διαφορετικό κομμάτι. Ιδιαίτερο σίγουρα.

 

11.Empire Of The Clouds: Πιάνο και βιολιά για αρχή, δια χειρός Bruce μάλιστα. 2 λεπτά ηρεμίας και μετά η απόλυτη διαστροφή. Τι περιμένεις να σου πω, πόσες φορές αλλάζει ρυθμό, να σου μιλήσω για solo, για γέφυρες, ρεφρέν και κουπλέ; Όχι δε περιγράφω άλλο. Ο άνθρωπος μας “γάμησε” τελείως . Αν ποτέ παιχτεί ζωντανά (που δεν το βλέπω γιατί θα πιάσει το 1/3 του σετλιστ) θα είναι ότι πιο θεατρικό έχουν κάνει οι Maiden.

 

Εν κατακλείδι μιλάμε ό,τι οι Maiden εν έτη 2015 μας έριξαν μία μπούφλα από εδώ ως το δυτικό Λονδίνο.

Είχα πιάσει τον εαυτό μου (εν αναμονή της ακρόασης) να ετοιμάζει τις άμυνες του. Τόσο τις προσωπικές όσο και τις προς τα έξω. Ξέρεις τώρα, “τι περιμένεις να ξαναβγάλουν Powerslave, στο 2015 είμαστε ξεκολλά” ή “οι Maiden έχουν προσφέρει τόσα που δε χρειάζεται τίποτα άλλο αρκεί το λογότυπο τους έξω από το δίσκο”.

Φευ, στον κάλαθο των αχρήστων όλα. Αν tελικά αυτό είναι το τελευταίο πόνημα των Βρετανών (υπολογίζοντας το βιολογικά πάντα) τότε μιλάμε για την απόλυτη αυλαία. Οι Maiden το 2015 έγραψαν (προσωπική άποψη) το καλύτερο δίσκο από το reunion και μετά, για να μη πάω και πιο πίσω.

Αυτά (βάζω το άλμπουμ σε συνεχόμενο repeat για κάνα μήνα).

UP THE IRONS

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.