Αν είσαι κάτω των 25 και σιχαίνεσαι τους Iron Maiden, αυτό το κείμενο είναι για σένα

gaga

Έχει γεμίσει το newsfeed σου ή ακόμα;

Ο ασυγκράτητος ενθουσιασμός που επικρατεί στο ελληνικό (και είμαι σίγουρος όχι μόνο) internet για το “Book Of Souls” των Iron Maiden, έχει φτάσει και τον δικό σου περίγυρο;

Σου αρέσει η μουσική, παρακολουθείς όσο περισσότερο rock n roll μπορείς και δε φαίνεται να μπορείς να ξεφύγεις από αυτούς τους παλιοδεινόσαυρους;

Είναι απαίσια κατάσταση, είμαι βέβαιος.

Θα πρέπει να αποκλείσεις το 99% των μεγάλων media για να μην αναγκαστείς να φας στη μάπα τα ρυτιδιασμένα μούτρα ετούτων των Εγγλέζων μπαρμπάδων. Που στο δικό σου ραντάρ μπαίνουν στην ίδια κατηγορία με τους Styx, τους Eagles, τους Fleetwood Mac, τους Thin Lizzy, τους Dire Straits. Παλιοροκάδες με κιθαριστικά leads, δυναμικοί δε λέω, αλλά passé και για τους οποίους οι παππούδες τρελαίνονται λέμε!

Που εντάξει, έχουν μερικά οκ τραγούδια, αλλά δεν ψήνεσαι ότι δικαιολογούν όλο αυτό τον πανικό. Σκέφτηκες να ακούσεις αυτό το φετινό album; Μπα ε;

Να σου πω την αλήθεια, δε χρειάζεται να το κάνεις. Δε θα λείψει κάτι από το 2015 σου, και αν τυχόν αυτό το συγκεκριμένο μείνει στην ιστορία, θα έρθει κάποια στιγμή να ασχοληθείς στο μέλλον. Ίσως ναι, ίσως και όχι.

Σε τελική ανάλυση, σίγουρα δε θα πρόκειται για απαράδεκτη πατάτα. Όσο φανατισμένοι και να είναι (και είναι, πολύ) έχεις δει και καναδυο σοβαρούς ανθρώπους να λένε την καλή τους την κουβέντα, οπότε κάπως θα στέκει.

Ακόμα κι έτσι όμως, κάτι απωθητικό το έχει. Γιατί να μπεις σε αυτή τη διαδικασία; Όσο συμπαθητικός και να είναι ο Bruce Dickinson, και όσο και να λάμπει από την αρχή μέχρι το τέλος αυτού του δίσκου, κάτι δεν πάει καλά.

Δε νομίζω όμως ότι είναι αυτοί οι 6 μουσικοί από την Αγγλία. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν και αν θες τη γνώμη μου, φέτος φαίνονται να την έχουν πάρει σοβαρότερα από ποτέ. Καβαλάνε το ότι-και-να-λεμε-είναι-τέρμα-cool αεροπλάνο τους, γυρνούν τον κόσμο και παίζουν κεφάτα τα τραγούδια τους.

Όλοι αυτό δε θέλουν να κάνουν; Εγώ αν είχα συγκρότημα, αυτό θα ήθελα.

Να πούμε και τη μεγάλη αλήθεια τώρα;

Ξέρω κι εγώ, και όλοι, γιατί σου γυρνάνε τα άντερα όταν ακούς τις λέξεις Iron Maiden.

Φταίνε αυτοί οι καριόληδες, έτσι δεν είναι;

Καγκουροπίθηκοι τελευταίας υποστάθμης, που είναι βέβαιοι ότι κατέχουν την απόλυτη γνώση και εσύ είσαι ένας αμαθής ηλίθιος που δεν την αποδέχεσαι.

Οι πορωμένοι, self righteous οπαδοί των Iron Maiden είναι το μεγαλύτερο σκουπίδι στο στέμμα αυτής της καταπληκτικής μπάντας.

Ξέρεις, δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεσαι μόνος, όλοι τους γνωρίσαμε κάποτε. Όλοι μας υπήρξαμε 15, 18, 22, και διψασμένοι για κοινωνικοποίηση μέσω της μουσικής συγχρωτιστήκαμε και μαζί τους. Πίστεψέ με, και το 1992 τα ήξεραν ΟΛΑ.

Τι πρέπει να ακούσω, με ποια σειρά, τι είναι ξεπουλημένο σίχαμα που αξίζει τη χλεύη μου, τι είναι true και τι είναι false, πόσο άχρηστη και αδαής είναι η γενιά μου, που βλέπει επιδερμικά τη μουσική και αδυνατεί να νιώσει.

Δεν έχει αλλάξει τίποτε από εκείνες τις μέρες, σε πιστεύω.

Αφού με σκουπίδιασαν μία, δύο, τρεις φορές, αποφάσισα να τους γυρίσω την πλάτη. Στους ξερόλες οπαδούς μόνο, επειδή κάτι με φώτισε και δεν απαρνήθηκα και τη μουσική των Iron Maiden μαζί με δαύτους. Ήμουν τυχερός και βρήκα μέσα της κάτι που μπορούσα να ταυτιστώ, και που στο δικό μου κεφάλι τουλάχιστον, δεν είχαν αναιδώς καταχραστεί αυτοί οι αχρείοι.

Που θεωρούν ότι έχουν αξιωματικό δικαίωμα να περιφρονήσουν έναν νέο, μόνο και μόνο για να ισχυροποιήσουν το εγώ τους και να μανιφεστάρουν τη θλιβερή τους ύπαρξη.

Και αυτό πιστεύω ότι είναι το σημαντικότερο κέρδος μου από την επαφή μου με τους Iron Maiden όλα αυτά τα χρόνια. Αυτή η αεράτη εγγλέζικη ανωτερότητά τους (κατάλοιπο της αυτοκρατορικής ιδεοληψίας με την οποία ανατρέφονται – μη φρικάρεις, στους καλόκαρδους ανθρώπους βγαίνει σε αβίαστη αυτοπεποίθηση, βλέπε Oli Sykes) μίλησαν μέσα μου με τρόπο που με έκανε να δω αφ’ υψηλού τους τιποτένιους χειροκροτητές τους και να τους κάνω στην άκρη και αυτούς, και την πανάχρηστη αποψάρα τους.

Και έρχομαι φέτος, στο τέλος αυτού του δρόμου, με ένα καινούριο Maiden δίσκο στα χέρια μου. Θα τον ακούω για πάντα; Δεν ξέρω. Έχει το ίδιο ασήκωτο impact στην ψυχή μου όπως τότε; Όχι, με τίποτα, έχει κυλήσει πολύ νερό σε αυτό το αυλάκι πια. Ξύπνησε όμως κάτι μέσα μου, που με άφησε να καταλάβω πως ότι μαγικό συνέβαινε στη νιότη μου, είναι ακόμα εδώ; Ναι ρε διάολε, εκείνη η φωτιά σιγοκαίει ακόμα.

Προφανώς, το δικό μου modus operandi δεν πιάνει ούτε σε σένα, ούτε σε κανέναν άλλον. Και δεν καίγομαι να σε πείσω κιόλας. Επειδή αυτό είναι στ’ αλήθεια, το πράγμα που με έκαναν οι Iron Maiden.

 

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το blοg G.R.A.F.I.A.S.

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο