Αντιμετωπίζοντας τις αυταπάτες

111

Η Ε.Ο.Κ, και μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση, γεννήθηκε μέσα από τον πιο αιματηρό και καταστροφικό πόλεμο που ανέδειξε η ανθρωπότητα στη σύγχρονη εποχή της, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα τραγικό κομμάτι της ιστορίας το οποίο, μέσα στην καταστροφή που προκάλεσε, ανέδειξε ορισμένα ζητήματα τα οποία παραμένουν επίκαιρα ακόμα και στο σήμερα. Την ανάγκη για ειρήνη στη Γηραιά Ήπειρο, την ανάγκη να μην προβάλλονται οι πολιτισμικές διαφορές με σκοπό την επικράτηση μιας χώρας έναντι μιας άλλης αλλά κυρίως την ανάγκη να τοποθετηθούν οι λαοί στο προσκήνιο. Δίχως μικροπολιτικά συμφέροντα, δίχως το συμφέρον μιας οικονομικής ελίτ να εξουσιάζει και να καθορίζει το μέλλον των πολιτών μιας ολόκληρης ηπείρου.

 

Είναι κάποιες ιδέες οι οποίες στη θεωρία φαντάζουν εντυπωσιακές, και είναι, δίχως αμφιβολία. Όταν όμως κρίνεται αναγκαία μία μετάβαση από μία δύσκολη κατάσταση σε μια καλύτερη τότε αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει άμεσα και εύκολα. Αυτό συνέβη και στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, το κεφάλαιο παρέμεινε σε ισχυρή θέση, όμως μέχρι να σκάσει η μεγάλη φούσκα του καπιταλισμού στις αρχές της δεκαετίας του 70, αυτή η ισχυρή θέση δεν ήταν τόσο ευδιάκριτη για τη μέση αστική τάξη. Φυσικά και πάντα υπήρχαν τα εργατικά και χαμηλώτερα στρώματα που βίωναν την αδικία του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, όμως ήλπιζαν πάντα σε μια καλύτερη μέρα λόγω της ύπαρξης της Σοβιετικής Ένωσης που ιδεολογικά συμβόλιζε την ανθρώπινη θέληση για τη δημιουργία μιας κοινωνικής και οικονομικής ουτοπίας.

 

Στο ζήτημα όμως της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, που δε θα χώριζαν σύνορα τους λαούς της Ευρώπης και πάντα οι κυβερνήσεις θα δούλευαν για το συμφέρον αυτών των λαών, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως φαντάστηκαν οι ευρωπαίοι οραματιστές. Η Ευρωπαϊκή Ένωση συμμετείχε σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, απορρόφησε χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ που είχαν γίνει έρμαιο των ορέξων των οικονομικών lobby και προσφάτως εφάρμοσε τις πιο νεοφιλελεύθερες πολιτικές που έχει γνωρίσει το καπιταλιστικό σύστημα.

 

Γιατί αυτή είναι εν τέλει η Ευρώπη. Ιμπεριαλιστική, συντηρητική, με εθνικιστικές βλέψεις, και φυσικά ακραία νεοφιλελεύθερη. Αυτό είναι το DNA της. Αυτή είναι η ουσία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το χειρότερο όμως είναι ότι καπηλεύεται ανθρωπιστικές αξίες για να συνεχίσει να διατηρείται εκεί που βρίσκεται. Έχει μέσα της πρώην αυτοκρατορίες, έχει μέσα της χώρες που ‘’γέννησαν’’ τα πιο ακραία και απολυταρχικά καθεστώτα και παρουσιάζει το πιο ρατσιστικό και απάνθρωπο πρόσωπο μπροστά στη μεγαλύτερη προσφυγική κρίση που γνωρίζει ο μεταπολεμικός κόσμος.

 

Μέσα σε όλα αυτά, μια ισχυρή μονάδα αυτής της ένωσης, το Ηνωμένο Βασίλειο, σκέφτεται την αποχώρηση του. Όχι για λόγους ανθρωπιστικής αξιοπρέπειας, άλλωστε η κυβέρνηση του είναι από τις πρώτες που εκφράζει σκληρές οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές, αλλά για λόγους προσωπικού συμφέροντος καθώς βλέπει ότι δε μπορεί να κερδίσει τίποτα από αυτή την Ευρώπη. Παρότι οι προθέσεις μιας ενδεχόμενης αποχώρησης είναι τελείως διαφορετικές από αυτές που θα επιθυμούσε ένας υγιώς σκεπτόμενος άνθρωπος, έχουν μια ουσία. Αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση ίσως πρέπει να διαλυθεί. Γιατί δεν παρέχει τίποτα στους λαούς της, αντιθέτως τους διαλύει. Και προκειμένου να συνεχίσουν κάποιες ελίτ να πλουτίζουν σε βάρος των πολιτών, καλύτερα οι πολίτες να τραβήξουν το δικό τους δρόμο.

 

Αυτή είναι η εύκολη λύση. Αφού η Ε.Ε είναι κάτι too big to fail, επομένως αδύνατον να αλλάξει, καλύτερα όλοι μας να χαράξουμε μια νέα πορεία βασιζόμενοι σε εθνικές πολιτικές δίχως τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών και του Βερολίνου. Ας το κάνουμε, στο σημείο που βρισκόμαστε δεν έχουμε κάτι να χάσουμε. Και εκεί έρχεται η ριζοσπαστική φωνή της αξιωματικής αντιπολίτευσης του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Jeremy Corbyn ηγέτης των Εργατικών. Ο Corbyn ανακοίνωσε ότι το Εργατικό Κόμμα πρόκειται να στηρίξει μια καμπάνια υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε με σκοπό την αλλαγή της δομής της. Τη μεταβολή των ιμπεριαλιστικών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

 

Πόσο δύσκολο φαντάζει στα μάτια των πολιτών ολόκληρης της Ευρώπης που έχουν υποφέρει όλα αυτά τα χρόνια. Και πόσο άσχημο φαντάζει στα μάτια αυτών που θέλουν τη διατήρηση του υπάρχοντος καθεστώτος. Γιατί είναι ο δύσκολος δρόμος. Είναι ο δρόμος μιας άνισης μάχης που κανείς δεν ξέρει αν χρειάζεται να δώσει. Από την άλλη, γιατί να τα παρατήσει κανείς τώρα που, δημοκρατικά, έρχονται στο προσκήνιο προοδευτικές δυνάμεις; Γιατί τώρα που οι Podemos ανεβαίνουν με όλο και πιο γοργούς ρυθμούς στην Ισπανία, γιατί τώρα που οι Εργατικοί παλεύουν να πείσουν το βρετανικό λαό, γιατί τώρα που το Sinn Fein στην Ιρλανία εκφράζει σαφή πολιτική θέση και κυρίως γιατί τώρα που ακόμα και στη μητρόπολη του καπιταλισμού, τις Η.Π.Α, ο Bernie Sanders εκφράζει προοδευτικες πολιτικές θέσεις;

 

Ο δρόμος της δημοκρατίας είναι ο πιο αγνός και ο πιο όμορφος. Ταυτόχρονα όμως είναι και ο πιο δύσκολος. Και κανείς δεν εγγυάται πως θα δουλέψει καθώς το καλά στημένο σύστημα των οικονομικών ελίτ ξέρει αντιστέκεται.

 

Είναι απόφαση του κάθε ενός ξεχωριστά ποια θέση θα εκφράσει. Το μόνο σίγουρο είναι πως για να γίνουν πραγματικότητα οι διακηρύξεις των προοδευτικών δυνάμεων της Ευρώπης χρειάζεται ένα πανευρωπαϊκό κοινωνικό κίνημα το οποίο δε θα διστάσει να ρισκάρει τα πάντα. Δε θα παύσει να μάχεται ενάντια στην τρομοκρατία των media και των γραφειοκρατών, και κυρίως δε θα παύσει να πολεμά τη ρητορική και τις πρακτικές μίσους των εθνικιστικών και νεοναζιστικών μορφωμάτων που λαμβάνουν ολοένα και αυξανόμενη δύναμη σε χώρες της Ευρώπης.

 

Ο καθένας επιλέγει.

Parker George


Wannabe δημοσιογράφος, με επαναστατικές ρίζες σφυρηλατημένες στην Αβάνα. Ξεχασμένος σε μια γωνιά του ευρωπαϊκού νότου.