Αντίο, ξανά, Ευρώπη

2

Ένα τοπίο πολιτικού εκβιασμού και ανθρώπινου πόνου που μυρίζει θάνατο, διαμορφώνουν οι ευρωπαϊκοί πολιτικοί θεσμοί με αφορμή τις προσφυγικές ροές στο Αιγαίο. Και αυτή τη στάση, θα την κρίνουν οι υγιώς σκεπτόμενοι άνθρωποι, αλλά κυρίως η ιστορία. Οι άνθρωποι που καταλαμβάνουν θέσεις και αξιώματα θα είναι υπόλογοι πρώτα απ’όλα στα ίδια τα θύματα των πολέμων που οι ίδιοι προκάλεσαν και στη συνέχεια στην ιστορία που θα διδάσκονται οι επόμενες γενεές.

Θέμα συζήτησης τον τελευταίο καιρό αποτελεί ο εκβιασμός της αποβολής της Ελλάδας από τη Συνθήκη Σέγκεν. Μια έξοδος που με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα θα αποτελούσε ένα ισχυρό οικονομικό πλήγμα για την Ελλάδα, αλλά κυρίως θα εγκλώβιζε στην ελληνική επικράτεια χιλιάδες πρόσφυγες που ήδη βρίσκονται στη χώρα μας, αλλά και αυτούς που πρόκειται να έρθουν. Είναι τραγικό όταν αντιλαμβάνεται κανείς ότι άνθρωποι που καπηλεύονται αξίες δημοκρατίας και αλληλεγγύης, κλείνουν την πόρτα και στέλνουν στο θάνατο ανθρώπους οι οποίοι χαρακτηρίζονται από μία και μόνο φράση, ‘’της γης οι κολασμένοι’’.

Στο ίδιος μήκος κύματος κινείται και η συμπεριφορά του κατεστημένου των ελληνικών media που παρουσιάζουν ως μέγιστη καταστροφή την αποβολή της Ελλάδας από τη Σέγκεν. Φυσικά και θα ήταν κάτι αρνητικό διότι, πάνω από όλα, θα επηρέαζε άμεσα τη μοίρα των προσφύγων. Όμως, η πίεση των media στην ελληνική κυβέρνηση να ενδώσει στις, παράλογες, απαιτήσεις των ευρωπαίων είναι κάτι το θλιβερό. Διότι, με λογικούς συλλογισμούς, η αποδοχή των ευρωπαϊκών απαιτήσεων θα σήμαινε την αποδοχή της μείωσης των ροών.

1

Και τι σημαίνει μείωση των ροών, από τη στιγμή που εισέρχονται από τη θάλασσα; Το να βουλιάζουν οι βάρκες; Σαφώς και ναι, διότι η απώθηση τέτοιων λέμβων είναι κάτι αδύνατο, επομένως οι ευρωπαϊκοί θεσμοί ζητούν και άλλους νεκρούς, και άλλο ανθρώπινο πόνο. Ζητούν και άλλους νεκρούς για να κρύψουν κάτω από το χαλί τα αποτελέσματα των πολέμων που οι ίδιοι δημιούργησαν. Δεν έχουν ούτε το θάρρος να αντικρίσουν τις επιπτώσεις των καταστροφικών τους πολιτικών.

Και αυτό το σύστημα των media, προφανώς και τοποθετεί πάνω από τις ανθρώπινες ζωές, την οικονομική ευημερία των λίγων οι οποίοι εξυπηρετούνται από μια τέτοια συνθήκη. Όμως οι ανθρώπινες ζωές ούτε κοστολογούνται, ούτε αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Ο ανθρωπισμός είναι ένα αγνό ανθρώπινο συναίσθημα, ο ρατσισμός είναι ένα εξίσου ανθρώπινο συναίσθημα αλλά άρρωστο. Δεν υπάρχουν σύνορα μεταξύ των ανθρώπων και των πολιτισμών. Δεν υπάρχουν σύνορα όταν άνθρωποι ξεριζώνονται από τον τόπο τους. Η αλληλεγγύη είναι η μόνη απάντηση.

Σε μια Ευρώπη λοιπόν, που υψώνει φράκτες και απειλεί κυβερνήσεις, παίζοντας με ανθρώπινες ζωές, η κοινωνική αλληλεγγύη είναι μονόδρομος. Κάθε υγιώς σκεπτόμενος πολίτης οφείλει να δρα υπέρ των ανθρώπων οι οποίοι έπεσαν θύματα απάνθρωπων πολιτικών. Για αυτό, καλύτερα θα ήταν τα ΜΜΕ, αντί να πιέζουν την ελληνική κυβέρνηση να αποδεχτεί τις προτάσεις των ευρωπαϊκών θεσμών, να πιέσουν αυτούς τους θεσμούς ,κάνοντας χρήση της θέσης τους ως άτυπη τέταρτη εξουσία, να θεσπίσουν ένα πλάνο κατανομής και περίθαλψης των προσφύγων.

Ας είναι η πολιτική βούληση της κυβέρνησης του Καναδά και του Justin Trudeau, παράδειγμα για τη συντηρητική Ευρώπη.

Parker George


Wannabe δημοσιογράφος, με επαναστατικές ρίζες σφυρηλατημένες στην Αβάνα. Ξεχασμένος σε μια γωνιά του ευρωπαϊκού νότου.