Strict Standards: Declaration of prettymenu::start_el() should be compatible with Walker_Nav_Menu::start_el(&$output, $item, $depth = 0, $args = Array, $id = 0) in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/themes/mudtimes/functions.php on line 258
Απ’ το Permanent Vacation ως το Paterson: Η μουσική στο σινεμά του Jim Jarmusch - Mud Times
Notice: Undefined index: mobile_avatar_display in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 815

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 879

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 880

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 881

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 882

Απ’ το Permanent Vacation ως το Paterson: Η μουσική στο σινεμά του Jim Jarmusch

1

Με τούτα και μ’ εκείνα, «έκλεισε» την Κυριακή το 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και είν’ αυτή μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε τον Jim Jarmusch, τον άνθρωπο για τον οποίο το Φεστιβάλ δείχνει τα τελευταία χρόνια να τρέφει μια ιδιαίτερη αδυναμία. Το δεκαήμερο ξεκίνησε γι’ άλλη μια φορά με ταινία του Αμερικανού σκηνοθέτη, τ’ ολόφρεσκο Paterson, μια «ωδή στην ποίηση της καθημερινότητας», όπως το χαρακτήρισαν (πράμα που ανέκαθεν απασχολούσε βέβαια τον Jarmusch, και που ‘χε ήδη υπαινιχθεί και στο Only Lovers Left Alive, οπότε καταλαβαίνεις τι πάει να κάνει εδώ). Προβλήθηκε και το τελευταίο του μουσικό ντοκιμαντέρ Gimme Danger, ένα δίωρο κινηματογραφικό πορτραίτο των The Stooges, με κέντρο τον μπροστάρη τους και φίλο του Jarmusch, Iggy Pop.

Σ’ έναν ιδανικό κόσμο, οι συστάσεις για έναν τύπο σαν τον Jarmusch θα ‘ταν περιττές. Επειδή όμως δε σκοπεύω ούτως ή άλλως ν’ αναλωθώ σε εισαγωγικά σχόλια βιογραφικού τύπου, κι επειδή είναι πλέον κατ’ ομολογία λιγότερο «περιθωριοποιημένος» απ’ όσο ενδεχομένως θα ‘θελε, με το cult following των ταινιών του να ‘χει διογκωθεί τα τελευταία χρόνια, θα περιοριστώ στο να καλέσω τους όχι-για-πολύ-ακόμα αμύητους στο σινεμά του Jarmusch να βάλουν κάτω Permanent Vacation, Stranger Than Paradise κ.ο.κ., ως τέλος και τ’ Only Lovers Left Alive. Ίσα που προλαβαίνεις να βγάλεις όλη τη φιλμογραφία μέχρι το Γενάρη του ’17, που κι έρχεται το Paterson στις ελληνικές αίθουσες.

Εδώ, θα σταθούμε στη μουσική πλευρά του έργου του, που ‘ναι εξίσου ενδιαφέρουσα με τη σκηνοθετική. Η μουσική επένδυση μιας ταινίας οπωσδήποτε ανταποκρίνεται κάθε φορά σε κάποιο σκοπό, στο σύμπαν όμως του Jarmusch εικόνα και ήχος μοιάζει να δένουν σε μια δίπλευρη κι αξεχώριστη πραγματικότητα: Είναι αυτό που εξηγεί κι ο ίδιος, ότι αντιλαμβάνεται το σινεμά σα μουσικός και παράλληλα τη μουσική σα σκηνοθέτης. Γι’ αυτό κι έχει στο ενεργητικό του κάποια απ’ τα ομορφότερα δεμένα soundtracks στην ιστορία του (έστω, πρόσφατου) κινηματογράφου (ίσως καλύτερα κι απ’ του Tarantino, δεν έχω αποφασίσει ακόμα). Και μπορεί ο ίδιος να μη δέχεται το χαρακτηρισμό, αλλά οι ταινίες του είναι στ’ αλήθεια «χρονοκάψουλες», και τα soundtracks του μουσικά ταξίδια στο χρόνο (κι ας ακούγεται αυτό κάπως μελό).

Θα κότσαρα κατεβατά ολόκληρα, επειδή όμως δε μπορώ να το κάνω αυτό, συγκέντρωσα δω μερικά μόνο απ’ αυτά, για να θυμούνται οι παλιοί, που λένε, και να μαθαίνουν οι καινούριοι:

 

Stranger Than Paradise (1984)
– What the fuck is that? I really hate that kind of music.
– It’s Screamin’ Jay Hawkins, and he’s a wild man, so bug off.

Τίποτ’ άλλο. Αυτό.

 

Down by Law (1986)
’86. Η αρχή ενός μακρόχρονου «ειδυλλίου» ανάμεσα στον Jarmusch και τον τρελάρα Tom Waits, που τότε ήταν ήδη στις δόξες του. Ο Waits πρωταγωνιστεί στο Down by Law, αναλαμβάνει τη μουσική για το Night on Earth, και είκοσι χρόνια αργότερα μοιράζεται μια σκηνή με τον Iggy Pop στο Coffee and Cigarettes. Κι αν προσέξεις, στον Τοίχο των Ηρώων στο Only Lovers Left Alive, πλάι στον Baudelaire, θα δεις και μια φωτογραφία του Waits (και κάπου εκεί, και του Iggy).

 

Dead Man (1995)

Να μην αρέσει σε κάποιον το σινεμά του Jarmusch, το καταλαβαίνω και το δέχομαι. Αλλά να μην αρέσει αυτό εδώ το μνημείο απ’ το Dead Man, που ‘χα ρίξει ένα κλάμα, τι κλάμα, όταν το ‘χα πρωτακούσει ξέχωρα απ’ την ταινία, ε όχι, δε μπορώ να το δεχτώ. Λίγο η ποίηση του Blake, λίγο ο Neil Young σε μια απ’ τις καλύτερες δουλειές του, ε, απλά άκου.

«Every Night & every Morn/ Some to Misery are Born», καθώς απαγγέλλουν και στην ταινία.

 

Broken Flowers (2005)

 
Από Marvin Gaye και Mulatu Astatke μέχρι The Brian Jonestown Massacre. Κρατάμε αυτό:

 

Only Lovers Left Alive (2013)

 
Έχεις Charlie Feathers, έχεις Black Rebel Motorcycle Club, έχεις και τη Yasmine Hamdan, τον αισθησιασμό τον ίδιο. Το μεγαλύτερο όμως κομμάτι εδώ «ντύνουν» παραγωγές που ‘χει κάνει ο ίδιος ο Jarmusch με τη μπάντα του, τους SQÜRL, και τον Jozef Van Wissem. Και ίσως γι’ αυτό να ‘ναι και τ’ αγαπημένο των οπαδών του (και των μη), γιατί μιλάμε για κάτι αυθεντικό, κομμένο και ραμμένο στ’ ακριβή μέτρα της σύλληψης του ίδιου του σκηνοθέτη. Κάνε search όλο το OST (αν και πιθανότατα το ‘χεις ήδη ακούσει), κι αφέσου σε μια υπνωτική αίσθηση χωρίς προηγούμενο:

 

Paterson (2016)

Είπαμε, το Paterson έρχεται το Γενάρη. Να πω μόνο ότι στο τρέιλερ παίζει αυτό:

Λαμπρίνα Μπουτεράκου


Θα ‘θελε να ‘ναι η θηλυκιά Μπουκόφσκι, να μπεκροπίνει και να γράφει όλη μέρα. Αλλά δεν έχει τα κότσια. Αντ’ αυτού, κύλησε στη δημοσιογραφία.


Notice: Use of undefined constant php - assumed 'php' in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/themes/mudtimes/single.php on line 17