Από την τρομοκρατία της προπαγάνδας στο carpe diem της Ελλάδας

pomp

Κάτι έχει αλλάξει τον τελευταίο καιρό στην χώρα των Ελλήνων. Μιας και η αλλαγή υπάρχει εδώ και λίγες δεκαετίες στο αίμα μας, εξαιτίας του Ανδρέα, νιώθεις πως τα πάντα τριγύρω σου έχουν μεταμορφωθεί. Όχι, δεν είναι η ανάκτηση των ηνίων της χώρας από την αριστερή (όσο αριστερά είναι το συκώτι) κυβέρνηση ούτε το γεγονός πως τα Burger King έρχονται επιτέλους στην γειτονιά μας.

Που θέλω να καταλήξω; Join me…

 

Οι διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς έχουν ξεκινήσει από τον Ιανουάριο και συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Η αλήθεια είναι πως η κατάσταση δεν είναι ιδανική. Από την μια πλευρά έχουμε το 3ο (υπάρχει περίπτωση να είναι και 4ο, έχω χάσει το μέτρημα) μνημόνιο να πλησιάζει και από την άλλη μεριά η χρεωκοπία μας χτυπάει την πόρτα και παίρνουμε τον πούλο. Απλό και κατανοητό, έτσι;

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι οποίες διαρκούν εδώ και λίγους μήνες όπως είπα παραπάνω, έχεις έναν λαό που ζει μέσα σε ένα καθημερινό deadline τρόμου (σαν και αυτό που ζουν οι συντάκτες του Mud Times ένα πράγμα), με δελτία ειδήσεων που κουνάνε απειλητικά δρεπάνια πάνω από τα κεφάλια όλων, ειδησεογραφικά site που σε σπρώχνουν ένα βήμα πιο κοντά στην λυτρωτική αυτοκτονία και σαν κερασάκι στην τούρτα μπαίνουν οι ανακοινώσεις της κυβέρνησης (πιο μπουρδουκλωμένες και από σουρωμένο τουρίστα στο Φαληράκι) σε συνάρτηση με τις ανακοινώσεις της ΕΚΤ, του ΔΝΤ, της Μέρκελ, του Ολάντ, του κονιόρδου με το μπουκλωτό μαλλί που του έριξε άκυρο ο Βαρουφάκης και πάει λέγοντας. Εν ολίγοις, πουτάνα όλα.

Άντε να ζήσεις σε μια χώρα η οποία έχει μια κάννη στραμμένη προς το κεφάλι της 24/7.

Κι όμως, εδώ έρχεται η αλλαγή που ανέφερα στην αρχή. Προσπάθησε να θυμηθείς για λίγο τις αντιδράσεις του κόσμου πριν τον Ιανουάριο. Ε λοιπόν, αυτό έχει αλλάξει. Η φάση είναι YOLO.

Δεν μας καίγεται καρφί. Δουλειές έχουν χαθεί, ζωές δεν γυρνάνε πίσω αλλά τα πάρτυ έχουν ξεκινήσει και παίρνουν φωτιά, τα κανονίσματα για το που θα βρέξουμε τα κορμία μας το καλοκαίρι έχουν ξεκινήσει, αν βγεις έξω  Σάββατο βράδυ δεν βρίσκεις να κάτσεις σχεδόν πουθενά, συναυλίες, events, χαμογελαστός κόσμος στους δρόμους και πάει λέγοντας.

Θα μου πείτε τώρα “και τι θες να κάνουν οι άνθρωποι ρε μαλάκα, να κάτσουν και να κλαίνε την μοίρα τους μέσα σε 4 τοίχους;”. Και θα έχετε απόλυτο δίκιο καθώς δεν γίνεται να είσαι μοιρολάτρης. Το έχεις χάσει το παιχνίδι.

Αλλά σκέφτομαι πως με την λογική απειλή (όχι αυτή των MME) μιας επικείμενης καταστροφής, ένα ζόρισμα θα πρέπει να υπάρχει. Μια δύναμη η οποία θα σου φωνάξει στο μυαλό να κρατήσεις αυτά τα 20 ευρώ και να μην τα πιεις σε μπύρες γιατί αύριο δεν ξέρεις τι μπορέι να συμβεί με ένα κλειστό ΑΤΜ π.χ. Κι όμως, δεν ακούω πουθενά (τουλάχιστον από νέους ανθρώπους) να συζητάνε για το αύριο. Ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας.

Κάπου εκεί το φιλοσόφησα λιγάκι και κατέληξα πως ίσως είναι θετικό αυτό. Στην τελική άμα έρθει το τέλος (λες και δεν έχει έρθει ήδη) ήρθε. Τουλάχιστον θα μπορέσουμε να πούμε πως ζήσαμε τις τελευταίες μέρες της Πομπ….εεεεε….της Ελλάδας που ξέρουμε. Πιάσε άλλη μια γύρα σφηνάκια.

Πολίτης Κάιν


Ο Πολίτης Κάιν δεν είναι ρατσιστής. Σας μισεί όλους το ίδιο.