Ατονικό BDSM

mess2

Το ότι η Κέρκυρα είναι ίσως η πιο όμορφη γωνιά αυτής της χώρας δυστυχώς δεν αποτελεί ικανή συνθήκη για να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι στους 35 βαθμούς Κελσίου και σε συνδυασμό με ποσοστά υγρασίας τα οποία σκαρφαλώνουν στο 95%, τους καλοκαιρινούς μήνες η κατάσταση μοιάζει ανυπόφορη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα εκείνη την εποχή του χρόνου τα περισσότερα παράθυρα να μένουν ανοιχτά, ωστόσο σε μια πόλη βενετσιάνικης πολεοδομικής κατασκευής κάτι τέτοιο συνεπάγεται αυτομάτως  μηδαμινή ιδιωτικότητα.

Η μουσική δημιουργία από την άλλη, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια διαδικασία η οποία απαιτεί, ανάμεσα σε άλλες χάρες και μεγάλα ποσοστά αυτοσυγκέντρωσης. Πιστεύω, δε, πως η σκληρή δουλειά, η αφοσίωση και η επιμονή είναι αρετές κατά έναν μεγάλο βαθμό σημαντικότερες σε σχέση με στιγμιαίες εκλάμψεις έμπνευσης. Άλλωστε ο G. Grisey έλεγε ότι “Ο καθένας μπορεί να έχει μια ιδέα. Το θέμα είναι αυτή η ιδέα να ακολουθείται από μια δεύτερη. Και ίσως μια τρίτη.”

Μεταφερόμαστε ευθύς αμέσως, με μια ευκολία που μόνον ο γραπτός λόγος μας επιτρέπει, σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου ένας συνθέτης ο οποίος έχει πατήσει τα 25, μοιάζει με 35 και όταν πίνει φέρεται λες και είναι 15, σέρνει νωχελικά τα βήματά του ανάμεσα στα καντούνια της Παλαιάς Πόλης.  Η ώρα είναι 19:22 και σε λίγα λεπτά πρόκειται να εισέλθει σε ένα σπίτι που με τόση αβρότητα ένα φιλικά προσκείμενο σε αυτόν ζευγάρι παραχώρησε, προκειμένου να μελετήσει ένα (μάλλον βαρετό) ημιτελές πιανιστικό έργο -αν και πότε άραγε ολοκληρώνεται μια σύνθεση;

Το βαρετό αυτό έργο, με σαφείς αναφορές στον Messiaen, θα παρουσιαστεί σε μια βαριεστημένη επιτροπή ενός κορυφαίου ακαδημαϊκού ιδρύματος της Γερμανικής πρωτεύουσας. Τα μέλη της επιτροπής θα σουφρώσουν τα χείλη τους και ίσως κάνουν 1-2 σχόλια για την μετριότατη τεχνική του εκτελεστή/ συνθέτη, σε σπαστά αγγλικά, ούτως ώστε να δοθεί η ψευδαίσθηση στον υποψήφιο ότι όντως προτίθενται να δείξουν το τυπικό ενδιαφέρον για την πορεία της συνέντευξης.

Στο μεταξύ, και ενώ έχει ολοκληρώσει το ζέσταμα, ο φιλόδοξος μουσικός μας κάνει όσα περνάνε από το χέρι του προκειμένου να σώσει ό,τι είναι δυνατόν, από ένα έργο που θα χαρακτηριζόταν κάτω του μετρίου ακόμη και για τα δικά του standards, όταν με κάποια έκπληξη αντιλαμβάνεται πως ακούγονται φωνές από το αντικριστό διαμέρισμα. Αρχικά δεν δίνει σημασία και συγκεντρώνεται με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο στο καλλιτεχνικό του έργο. Ωστόσο, λίγες στιγμές αργότερα του είναι πλέον ξεκάθαρο ότι κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε ποτέ να λειτουργήσει. Άλλωστε για τον καθένα από εμάς θα ήταν αδύνατον να φέρει σε πέρας ακόμη και την πιο μηχανικά απλή εργασία όταν μια φοιτήτρια χύνει στα 5 μέτρα από αυτόν.

Διάλλειμα για τσιγάρο λοιπόν μέχρι τα πνεύματα να ηρεμήσουν. Το μυαλό μας πάει για ακόμη μια φορά στον Grisey. Σίγουρα αν δεν είχε πεθάνει τόσο πρώορα θα είχε ολοκληρώσει ένα ακόμη κομψοτέχνημα όπως το “Partiels” ή το “Quatre chants pour franchir le seuil”.

Αφού ο πρωταγωνιστής της όχι- και- τόσο- μικρής-τελικά- ιστορίας μας, σιγουρεύεται πως το διπλανό ζευγάρι έχει κάτσει πλέον φρόνημα, ξανακάθεται στην καρέκλα μπροστά στην κλαβινόβα. Δεν μπορώ να ξέρω αν οι γείτονες πήγαιναν για 2ο γύρο, αν και κρίνοντας από την ένταση το πιθανότερο ήταν ο χαλασμός που άκουγα πριν να αφορούσε μονάχα τα προκαταρκτικά. Αυτή τη φορά δεν σταμάτησα. “Ή αυτοί ή εγώ” σκέφτηκα και ενώ δεν ξέρω αν ήταν σε θέση να ακούσουν, το ηχητικό αποτέλεσμα από τις ακολουθίες φθόγγων ήταν σαν σε τέλεια αντίστιξη με το πήδημά τους. Κάθε crescendo από pianissimo σε mezzo forte, κάθε ανεπαίσθητο accelerando, κάθε αργό αρπέζ σε 5ες καθαρές έμοιαζε να καθοδηγεί το ζευγάρι ή αντιστρόφως. Οι κραυγές της πύκνωναν ανάλογα με την πορεία του υλικού ενώ η αυξομείωση στις εντάσεις των βογγητών της άφηνε να ηχούν απόκοσμα οι υπερτόνοι των συγχορδιακών μου progression.

Η αλήθεια είναι ότι στην μέχρι τώρα άσημη πορεία μου ως μουσικός είχα ακούσει και διαβάσει πληθώρα σχολίων, κάποια εγκωμιαστικά, κάποια καταγγελτικά και κάποια εκτός τόπου και χρόνου, αλλά ήταν η πρώτη φορά κάποιος αντιδρούσε κατ’ αυτόν τον τρόπο σε σύνθεσή μου.

Άλλωστε ποιός άλλος μπορεί να υπερηφανευθεί ότι έφερε μια γυναίκα σε πολλαπλό οργασμό αγγίζοντας με τα ακροδάχτυλά του τα πλήκτρα του πιάνου; Οκ, με λίγη βοήθεια από αλλού, αλλά πάραυτα, είναι κάτι που αξίζει να μπει στο CV κάθε μουσουργού που (δεν) σέβεται το κοινό του.

Και τότε ακριβώς, μια νέα ιδέα ξεπρόβαλε δειλά στον πολυμήχανο  νου του ήρωα της ιστορίας μας: “Και αν ο τύπος δεν τραβήχτηκε;”

Ίσως τότε, κάπου στα μέσα του Μάρτη του ’16 να γεννηθεί ένας μπόμπιρας επειδή ο μπαμπάς του τόσο γοητευμένος από την μουσική του Closerius δεν πρόσεξε που τελείωνε.

Και ίσως, λέω ίσως, όταν ο μπόμπιρας μεγαλώσει να επιδείξει μια ακατανόητη, για τους κοντινούς του συγγενείς, εξοικείωση με την Μεσσιανική αρμονία.

Και δη σε ό,τι αφορά τα πιανιστικά έργα.

 

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;