Blame Kandinsky – “Spotting Elegance In Chaos” (Full Album Stream & Review)

cover

Αν κάτι μπορώ να προεξοφλήσω όσον αφορά το παρόν κείμενο, είναι πως δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μια τυπική δισκοκριτική και δεν θα μπορούσε κιόλας σε καμιά περίπτωση να είναι μια τέτοια. Δύο λόγοι συμβάλουν σ’αυτό. Ο πρώτος, πως η σχέση μου με τους Blame Kandinsky ξεκινά από την πρώτη τους κιόλας συναυλία. Ο δεύτερος και κυριότερος, πως το “Spotting Elegance In Chaos” δεν θα άξιζε μια τυπική χειρουργική ανάλυση καθώς θέτει τους όρους της ύπαρξης του καλύτερα απ’ ότι είναι ικανός να κάνει οποιοσδήποτε άλλος και εκεί εν τέλει συναντάται ουσιαστικά και η μεγάλη του νίκη. Αλλά προς το παρόν θα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

 

Πρέπει να ήταν πίσω στο 2012 οπού μετά τις απαραίτητες συστάσεις που έγιναν σε κάποιο πηγαδάκι, βρήκαμε με τα παιδιά (που τότε ετοιμάζονταν για την πρώτη τους συναυλία) σαν κοινό σημείο αναφοράς, μια πλευρά του σκληρού ήχου που ορίζεται από σχήματα σαν τους Norma Jean, The Chariot, The Dillinger Escape Plan και τους Every Time I Die. Ο κύκλος των ανθρώπων που βρισκόμασταν είτε ως μουσικοί είτε ως ακροατές στον συγκεκριμένο μουσικό χώρο ήταν πάντα πολύ μικρός και επειδή η ανάγκη του ανήκειν εντοπίζεται στον καθένα και στην κάθε μικρή κοινωνία, στο άκουσμα της ύπαρξης ενός ακόμα καινούργιου ντόπιου σχήματος που αντανακλά τις ίδιες μουσικές καταβολές με εμάς, γεννήθηκε ένα δεδομένο ενδιαφέρον. Για να μην μακρηγορήσω, το κοινό συμπέρασμα που αντλήσαμε όλοι για αυτή τη μπάντα είτε απλά σαν ακροατές, είτε όταν μοιραστήκαμε μαζί τους το σανίδι εκείνον τον πρώτο καιρό και το οποίο μετέπειτα εξελίχθηκε σε inside joke, ήταν ένα:

 

Κανείς δεν ήθελε να ανέβει στη σκηνή μετά τους Blame Kandinsky.

 

Θα μπορούσα να γράψω σεντόνια εκθιάζοντας τα τεχνικά τους προσόντα αλλά αυτό είναι το δέντρο. Το δάσος είναι πως από την πρώτη στιγμή έκαναν κάτι τόσο απόλυτα αφοσιωμένα στον σκοπό και βαθιά ψυχωμένα που η εσωτερική ορμή εξωτερικευόταν ως ένα αστείρευτο χάος που γέμιζε κάθε σκηνή που πάταγαν και το οποίο ήταν προφανές πως δεν αποτελούσε κάποιο προμελετημένο μέσον εντυπωσιασμού. Μακριά λοιπόν από εφετζιλίκια που συναντάς σε όποια γωνία κι αν στρίψεις, οι Blame Kandinsky δεν ήταν εκεί για κανέναν άλλο λόγο πέρα από το να είναι οι Blame Kandinsky. Έτσι ακριβώς συστήθηκαν και δισκογραφικά με το “Pink Noise Motel”. Με φόρα, με μανία και με την ανάγκη να συμπιεστεί αυτό το χάος σε ένα EP. Ήταν καλό; Προφανώς. Ήταν ένα «καλώς σας βρήκαμε» με τα όλα του. Και όμως, αυτή τη στιγμή το “Spotting Elegance In Chaos” κάνει το “Pink Noise Motel” να μοιάζει με μια απλή πρόγευση.

 

BLKAND_34 1

 

Είναι παρεξηγημένη έννοια το χάος. Τις περισσότερες φορές συνοδεύεται με ένα αίσθημα πανικού. Το χάος όμως είναι η άτακτη εναλλαγή των πάντων και αν καταφέρεις να σταθείς μέσα του ψύχραιμα και σε ετοιμότητα για αυτά που φέρνει δίπλα σου, μπορείς να τα τραβήξεις προς το μέρος σου κατά βούληση. Και αυτό ακριβώς κάνουν στην προκειμένη οι Blame Kandisky: Διατηρούν όλη τους την ορμητικότητα αλλά αντί να είναι έρμαια αυτής, προτιμούν να σταθούν, να ζυγίζουν τις επιλογές τους και να αφηγηθούν. Δεν έχουν την ανάγκη να κρατούν σημαία τις επιρροές τους αλλά να τις χρησιμοποιήσουν σαν τα εργαλεία που τους δόθηκαν για να πουν την δική τους ιστορία που χωρίζει σε δύο μέρη ως ιντερλούδιο το ανατριχιαστικά αιθέριο “Goya’s Polaroid”. Αυτή είναι και η κομψότητα του δίσκου. Είναι ένα υπερμέγεθες, πολυεπίπεδο οικοδόμημα που παρά το εκ πρώτης όψεως περίεργο σχήμα του, είναι δομημένο με τόσο προσεκτικά διαλεγμένα υλικά που το καθιστούν απολύτως στέρεο.

 

Live ηχογράφηση και παραγωγή που δεν ζηλεύει τίποτα από την όποια αντίστοιχη μεγάλου ονόματος του εξωτερικού, όσες πολυρυθμίες χρειάζονται για να σε ιντριγκάρουν και όσα 4/4 για να σε κουνήσουν από την θέση σου και τραγούδια με συστατικά που θα μπορούσαν να προέρχονται από πολλές διαφορετικές μουσικές τοποθεσίες. Το “Spotting Elegance In Chaos” είναι ένας από τους εκπληκτικούς δίσκους που μας έδωσε ο ακραίος ήχος αυτού του τόπου και ενώ έχω φάει με το κουτάλι το συγκεκριμένο μουσικό ιδίωμα, δεν μπορώ να βρω πιο πειστικό επιχείρημα από το «γιατί απλά είναι αυτό που είναι».

Ποιος θέλει να ανέβει στη σκηνή μετά τους Blame Kandinsky;

 

 

BLAME KANDINSKY

 

Βαγγέλης Ανανίδης


Διπολικός. Επειδή μοιράζεται την ημέρα των γενεθλίων του με τον Stevie Ray Vaughan, τον Denis Villeneuve και τον Zlatan Ibrahimovic, νομίζει πως είναι προορισμένος για κάτι σπουδαίο. Δεν είναι.