Είτε Brexit είτε όχι, η Ευρώπη είναι νεκρή

brexxit

Η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια μοιάζει με έναν οργανισμό ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι σύντομα θα οδηγηθεί στο θανατό του αλλά δεν κάνει τίποτα για να τον αποτρέψει. Γνωρίζει ότι οι αποφάσεις της είναι λανθασμένες όμως επιμένει σε αυτές. Για αυτόν ακριβώς το λόγο δεν πρόκειται να σωθεί.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πεθαίνει. Όχι λόγω του  Brexit αλλά εξαιτίας του ελλείμματος δημοκρατίας. Το Brexit θα τη φέρει πιο κοντά στο τέλος της όμως γνωρίζει ότι αυτό θα έρθει κάποια στιγμή ούτως ή άλλως. Γιατί ο αυταρχισμός, όσο δυνατός και αν είναι, κάποια στιγμή διαλύεται από μόνος του. Έτσι θα συμβεί και με την ΕΕ που αποτελεί ένα γραφειοκρατικό οργανισμό ο οποίος αποφασίζει για τις ζωές εκατομμυρίων πίσω από κλειστές πόρτες, που ακυρώνει δημοψηφίσματα και εφαρμόζει προγράμματα τα οποία εξευτελίζουν κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Το βρετανικό δημοψήφισμα προκάλεσε συζητήσεις σχετικά με τη βιωσιμότητα της ΕΕ και κατά πόσον αυτή μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Να ακυρώσει δηλαδή τις συνθήκες της και όχι απλά να μεταρρυθμιστεί, αλλά να εκδημοκρατιστεί. Ένας πολύ δύσκολος σκοπός για τον οποίο δημιουργήθηκε και το DiEM25 του Γιάνη Βαρουφάκη. Για να συμβεί κάτι τέτοιο πρέπει να αναλάβουν την εξουσία οι προοδευτικές δυνάμεις οι οποίες με ένα κοινό σχέδιο θα προχωρήσουν στον πολυσυζητημένο εκδημοκρατισμό.

Όμως αυτός ο εκδημοκρατισμός φαντάζει αδύνατος. Ίσως γιατί οι προοδευτικές δυνάμεις δεν έχουν καταφέρει μέσω του απαραίτητου διαλόγου να κατανοήουν πλήρως τα προβλήματα της ΕΕ. Η παραμονή του Ηνωμένου Βασιλείου θα δώσει μια μικρή παράταση ζωής στην ένωση καθώς είναι δεδομένο ότι δε θα υπάρξει κάποια διαφοροποίηση στην πολιτική της. Θα συνεχίσει τη διεξαγωγή πολεμικών συγκρούσεων και φυσικά θα επιμείνει στο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της.

Από την άλλη και η έξοδος θα ενισχύσει τις ακροδεξιές φωνές όπως αυτή του Nigel Farage και ίσως οδηγήσει το Ηνωμένο Βασίλειο σε ένα ιστορικό πισωγύρισμα καθώς υφίσταται και το ενδεχόμενο να ασκηθούν πιέσεις στον David Cameron να παραιτηθεί ώστε να εκλεγεί νέος πρωθυπουργός από την κοινοβουλευτική ομάδα των Tories, και σε αυτό το ενδεχόμενο ο Boris Johnson διαθέτει ένα ισχυρό προβάδισμα. Η μόνη δυναμική που μπορούν να αποκτήσουν οι προοδευτικές δυνάμεις είναι μέσα από τις εκλογικές αναμετρήσεις ώστε να κερδίσουν την πλειοψηφία στα συμβούλια και το ευρωκοινοβούλιο. Ποιος όμως εγγυάται μια τέτοια πορεία με την ακροδεξιά σε άνοδο και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα πλήρως αφομοιωμένα από το νεοφιλελεύθερισμό;

Ακόμα και αν κερδίσουν την εξουσία οι Εργατικοί στη Μεγάλη Βρετανία και οι Podemos στην Ισπανία τι μπορεί να αλλάξει μέσα σε μια ένωση που δε λειτουργεί σε δημοκρατικά πλαίσια; Το βρετανικό δημοψήφισμα αποτέλεσε ένα δύσκολο δίλημμα για τις προοδευτικές δυνάμεις. Όμως ίσως αυτό που χρειάζεται η ΕΕ είναι να διαλυθεί και να δημιουργηθεί από το 0 πάνω σε δημοκρατικές βάσεις. Μοιάζει υπερβολικά δύσκολο μέσα στην ασφυξία της λιτότητας και της απουσίας δημοκρατίας η ΕΕ να αλλάξει.

Κάποτε η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε γιατί ήταν ένα μη μεταρρυθμίσιμο γραφειοκρατικό και απολυταρχικό καθεστώς. Την ίδια μοίρα φαίνεται πως θα έχει και η ΕΕ. Η αποτυχία όμως του project είναι η απόδειξη της απουσίας της ευρωπαϊκής ταυτότητας ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης που δε δείχνουν διατεθειμένες να κάνουν πέρα τις διαφορές και τις συγκρούσεις του παρελθόντος οι οποίες παραμένουν ζωντανές. Η Ευρώπη των πολεμικών συγκρούσεων σκεπάζει την Ευρώπη του Διαφωτισμού και της Αναγέννησης. Ό,τι και αν γίνει, η Ευρώπη δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Οι πολιτικοί της ηγέτες ευθύνονται μιας και οδήγησαν την κατάσταση σε αυτό το σημείο. Η ιστορία έφτασε και πάλι στο σημείο μηδέν. Ξεκινάμε από την αρχή…

 

 

Parker George


Wannabe δημοσιογράφος, με επαναστατικές ρίζες σφυρηλατημένες στην Αβάνα. Ξεχασμένος σε μια γωνιά του ευρωπαϊκού νότου.