Classic rock παράσημα και συνταξιοδοτικό heavy metal

20121125-Bataclan-StoneSour-3-C

Μερικές φορές, τα πράγματα δεν πάνε όπως τα σχεδιάζουμε. Απόψε το βράδυ ας πούμε, είχα στο μυαλό μου να βάλω ένα ποτήρι κρασί και να δω Game Of Thrones, όπως πιθανότατα όλοι σας κάνετε.

Αλλά όχι. Ποιος φταίει γι’ αυτό; Ο Στέλιος Τσουμπανίδης.

Ο Στέλιος, όπως ίσως ξέρετε, είναι ένας φίλος και συνεργάτης στο Mud Times. Και ένα απλό σχόλιο στον fb τοίχο μου, δυο μικρές λέξεις, στάθηκαν αρκετές για να εκτροχιάσουν την καλοσχεδιασμένη μου βραδιά.

Λίγο νωρίτερα, είχα ποστάρει από τη σελίδα του Rolling Stone, το audio από τη διασκευή των Stone Sour στο “Creeping Death” των Metallica. Όπως έχει δείξει η ιστορία μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα στο να διασκευάσεις οποιοδήποτε Metallica κομμάτι, επειδή όποιος και να είσαι, αποκλείεται να το παίξεις καλύτερα. Οπότε, μουσικολογικά δεν είχε κανένα ενδιαφέρον. Κάπως έτσι σκέφτηκαν και οι Stone Sour και απλά το επανεκτέλεσαν, με ηχητικές διαφορές που χρειάζεσαι τηλεσκοπικό αυτί και χρόνια σπουδών για να πιάσεις. Όλο το ζουμί θα ήταν στον Corey Taylor.

Έχοντας υπόψιν μας ότι η παραπάνω πρόταση έχει πρακτική εφαρμογή σε οτιδήποτε αφορά τους Stone Sour (καρφάκι), καμαρώσαμε τον αγαπητό Corey να σκίζει τα ράμματα του κομματιού, σε μια ερμηνεία για σεμινάριο, που έφερε τη σφραγίδα ενός ανθρώπου προορισμένου να αφήσει ιστορία. For the record, ας αναφερθεί ότι το μεγάλο προσόν του είναι ότι δεν προσπαθεί ποτέ να γίνει κάποιος άλλος, η δική του σκιά είναι αρκετά βαριά και η χροιά του είναι από αυτές που έχουν ισχύ να προσθέσουν σε κάθε τραγούδι. Ειδικά tracks σαν το “Creeping Death” του ταιριάζουν γάντι.

Έχοντας λοιπόν στο μυαλό μου εγώ καταρχήν την πορεία των Slipknot στο να γίνουν η μεγαλύτερη metal μπάντα του κόσμου σήμερα, το πιο arena rock των Stone Sour, και την εμπλοκή του ονόματός του για τη θέση του frontman σε Anthrax και Velvet Revolver, έκανα ένα σχόλιο ότι πρόκειται για το «μεγαλύτερο classic rock βοκαλίστα». Εννοώντας ότι παίζει rock n roll, ότι έχει τουλάχιστον μια δεκαετία που γράφει ιστορία και ότι το συγκεκριμένο είναι ένα κλασικό κομμάτι που θα ακούγεται για πάντα.

Ήταν η στιγμή που αποφάσισε ο Στέλιος Τσουμπανίδης να μου χαλάσει τη βραδιά. Με ένα, μικρό και πικρό σχόλιο, σαν κατασκοπική μίνι αμπούλα κυανίου.

Classic rock?”

Αυτό είχε να πει. Σαν να βλέπω τα ξυνισμένα του μούτρα να το λέει. “Classic rock τραγουδάει ο Corey Taylor; Classic rock παίζουν οι Metallica;”. Αντίρρηση, αμφισβήτηση και παντογνωσία. Ο metal fan στα καλύτερά του. Του απάντησα χλιαρά, ώστε να σβήσω τη φωτιά, υπολόγιζα να δω Game Of Thrones απόψε, remember; Το σπόρο όμως για κείμενο τον είχε βάλει.

Οπότε να ‘μαστε.

Εγώ που λέτε, δουλεύω σε ένα δισκάδικο. Μην πάει το μυαλό κανενός σε υπόγειες high fidelity καταστάσεις, τα δισκάκια μου εδρεύουν καταμεσής ενός grande πολυκαταστήματος νέας κοπής, ανάμεσα σε πολλά και διάφορα άσχετα προϊόντα, με σκοπό να μεγιστοποιηθούν οι πιθανότητες να αφήσουν λεφτά πίσω οι επισκέπτες. Ταυτόχρονα όμως, επειδή έχει στηθεί από ανθρώπους που ήταν και είναι λάτρες της μουσικής, έχει γίνει μια συντονισμένη προσπάθεια να έχω τα πάντα. Όλη η μουσική του δυτικού και όχι μόνο πολιτισμού έχει  δυνητικά θέση στα ράφια μου και κάνω ό,τι μπορώ καθημερινά, ώστε αυτό να συμβαίνει.

Φυσικά δεν έχω διαθέσιμο το χώρο του Amoeba Records οπότε και προφανώς δεν έχω τα πάντα, συν το ότι με τον καιρό αυτός ο χώρος όλο και μειώνεται. Αν απορείς γιατί συμβαίνει αυτό, απάντησε στην ερώτηση ‘πότε αγόρασες cd τελευταία φορά;’. Αν η απάντηση ξεκίνησε με ένα μακρόσυρτο ‘εεε’ = προσπάθεια να θυμηθείς, μην ψάχνεις άλλο, αυτός είναι ο λόγος. No guilt πάντως, δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεσαι άσχημα, όλα είναι κύκλος, όταν γίνουμε βόρεια Eυρώπη και η νομοθεσία τσακίσει τα torrentάδικα, σε μένα θα έρθεις κλαίγοντας, you piece of shit.

los-angeles-amoeba

Γίνεται εύκολα κατανοητό λοιπόν, ότι για να γίνει αυτό όσο αδύνατον και να είναι, ένα ενδελεχές σύστημα καταχώρησης έπρεπε να επιστρατευθεί. Το κάθε δισκάκι λοιπόν, η κάθε μια ξεχωριστή έκδοση, έχει τον δικό της επταψήφιο κωδικό, που δεν επαναλαμβάνεται ποτέ σε άλλη. Άλλο 7ψήφιο έχει η απλή έκδοση cd του “Endless River” των Pink Floyd, άλλο η cd/dvd, άλλο η cd/bluray, άλλο το βινύλιο. Σαν να μην έφτανε αυτό, το κάθε ιδίωμα έχει επίσης τον δικό του 12ψήφιο (i’m not even kidding) κωδικό, ώστε αν χρειαστεί ποτέ να τακτοποιήσει κάποιος που δεν ξέρει τι μουσική παίζει ο Fela Kuti κάποιο cd του, βλέποντας τον κωδικό να ανατρέξει στο ευρετήριο και να είναι σωστός και ωραίος.

Στις κατηγορίες λοιπόν, είναι που αρχίζουν τα προβλήματα. Παράδειγμα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι αυτό που παίζουν οι Scorpions εδώ, είναι heavy metal. 1981, ριφφάρες, τσιρίδες και άγιος ο θεός. Και αυτό συνέβη σε τουλάχιστον άλλα 3 albums τους. Να τους βάλω στο heavy metal section λοιπόν; Αν ρωτήσεις ένα παιδί σήμερα, είναι αστείο. Εδώ είναι η φράση κλειδί. Για ένα παιδί το 1981 θα ήταν προφανές. Και για αυτούς, και για την αρχή των Bon Jovi, και για τους Europe, και για πολλούς ακόμα. Μα μπαίνει το hair metal κίνημα σε ένα ράφι, όπου οι Poison θα έχουν δίπλα τους Primordial; Οι Cinderella τους Cathedral; Οι Tigertailz τους Triptykon; Είναι άκομψο, δεν είναι;

Στο δικό μου κεφάλι λοιπόν (και στα δικά μου ράφια, όπου και σπάω τους κανόνες), δύο είναι οι παράγοντες που θα βάλουν κάποιον από αυτούς στην classic rock κατηγορία, άσχετα με το πόσο βαριά τα σπάνε. Η over 20ετίας καριέρα και η καθολική αποδοχή. Έχει υπάρξει εποχή όπου οι Led Zeppelin ήταν το πιο heavy σχήμα του κόσμου. Και οι Blue Cheer, και οι Deep Purple. Κανείς δεν ήταν βαρύτερος. Όταν όμως το heavy metal έχει προχωρήσει τόσο, είναι προφανές ότι θα πρέπει να υπάρξει διαχωρισμός.

Και ερχόμαστε στο θέμα μας.

Οι Metallica εν προκειμένω, έχουν και τους δυο παράγοντες under their belts. Κανείς δεν αμφισβητεί το heavy metalness του “Master Of Puppets”, όταν όμως ο κόσμος γεμίσει Converge, Norma Jean, Bring Me The Horizon και Parkway Drive, όταν αυτοί θα έχουν από 15 πολύ καλές μπάντες σαν κλώνους, το heavy metal ράφι μου θα είναι αρκετά στενό για τους Motorhead. Θα είναι καιρός να περάσουν στο classic rock τμήμα. Όχι με διάθεση παροπλισμού, αλλά κάτι μεταξύ αιώνιου tribute και τι-να-κάνω-αφού-δε-χωράει-άλλο.

Ακούγεται καταναγκαστικό, αλλά είναι μια ωραία graphic απεικόνιση της εξελικτικής πορείας της μουσικής κουλτούρας. Και πες μου τώρα εσύ, που είσαι νέος μουσικός και έχεις μια metal μπάντα με όνομα που αρχίζει από Μ, ότι δε σε τρώει να είσαι αυτός, που για χάρη του θα μετακομίσω τους Metallica κατηγορία…

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο