Close your eyes and count to fuck. Όλα είναι πολιτική, όπως όλα είναι τέχνη.

run_the_jewels_close_your_eyes_and_count_to_fuck_video_ag_rojas_the_405

Μέσα στο 2015, έχω chat-άρει σε δυο διαφορετικές περιπτώσεις, με δυο διαφορετικές κοπέλες κάτω των 25, ενώ τουιτάρουμε σχολιάζοντας συνεδριάσεις της Βουλής. Ταυτόχρονα,  ο αριθμός των υπολοίπων τουιτεράδων που ξενυχτούν μπροστά από μια οθόνη με γραβατωμένους βουλευτές σε έδρανα, είναι ξεκάθαρα 3ψήφιος. Άπλετος ο χαβαλές, οι πολιτικοποιημένες τοποθετήσεις, η τσαντίλα, η απαξίωση, η δυσπιστία και σε μερικούς ακόμα και η ελπίδα.

Η γενιά μου μεγάλωσε με τη στάμπα της απολιτίκ νεολαίας που δε νοιάζεται για τίποτα. Επειδή όμως έχει ο καιρός γυρίσματα, έχει πολλή πλάκα να βλέπουμε όλοι την κατάντια των τότε νέων της μεταπολίτευσης και να γίνεται προφανές ότι θα έπρεπε να κοιτούν τα μούτρα τους στον καθρέφτη πρώτα και μετά να μοιράζουν κριτική.

Το ποσοστό αυτής της άμορφης μάζας που ονομάζεται αόριστα ‘νεολαία’ και ασχολείται, ενδιαφέρεται και συμμετέχει στη σύγχρονη πολιτική, είναι μεγάλο. Πρωτόγνωρα μεγάλο για την ιστορία της χώρας. Φυσικά και κανείς δεν έχει ολοκληρωμένη εικόνα για όλα τα ζητήματα και προφανώς θα ακουστούν επιπόλαιες γνώμες για το οποιοδήποτε θέμα, αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα κακό. Η ζύμωση είναι που διαμορφώνει συλλογικές αντιλήψεις, όχι η γνώση οικονομολογικής θεωρίας. Εφόσον η ευθύνη των πολιτών είναι η σμίλευση της κοινωνικής μορφής έτσι; Οι επαγγελματίες πολιτικοί έχουν άλλο ρόλο, που δε θα συζητήσουμε εδώ.

Προτιμώ να μιλήσουμε για hip hop αυτή τη φορά.

Επειδή ο κόσμος είναι στρογγυλός, γυρίζει γύρω γύρω και είναι δεμένος με ένα αόρατο δίκτυο, αυτό που συμβαίνει εδώ, συμβαίνει και αλλού. Σε καιρό «ειρήνης» οι μάχες είναι συνεχείς, ανελέητες και κερδίζονται στα σημεία. Εδώ δεν υπάρχουν παντοδύναμες βόμβες να αποδεκατίσουν τον αντίπαλο, είναι ο συνάνθρωπος σου και οι ιδεοληψίες του που έχεις απέναντί σου.

Σήμερα στη δουλειά, ένας συμπαθέστατος, σκεπτόμενος και λογικός συνάδερφος μου είπε ότι κατά τη γνώμη του το πρόβλημα της φοροδιαφυγής στη χώρα μας δεν είναι τα τεράστια ποσά των εκατομμυριούχων που αποκρύπτονται, αλλά οι υδραυλικοί που δεν κόβουν απόδειξη. Μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό του, όσο και να διαφωνήσω μαζί του. Αλλά δε μπορώ να τον πυροβολήσω στο κεφάλι και να το λύσω με τον εύκολο τρόπο. Πρέπει να συνεχίσουμε να ρολάρουμε όλοι μαζί, μέχρι να το ξεπεράσουμε όλο αυτό. Αν το ξεπεράσουμε τελικά.

Είναι αυτό που έφτιαξε με τόση μαεστρία και ρεαλισμό ο A.G. Rojas, θέλοντας να ντύσει με εικόνες το καλύτερο κομμάτι του περσινού (ανίκητου) δίσκου των Run The Jewels. Δυο άνθρωποι, παλεύουν ώστε να επιβληθεί ο ένας στον άλλο. Φαίνονται εξαντλημένοι, δεν υπάρχουν εκδικητικά χτυπήματα καταστροφής, οι κινήσεις είναι άγαρμπες, καθοδηγούμενες από ωμό συναίσθημα. Κανείς από τους δυο δε θέλει να εξοντώσει τον άλλο, ακόμα και ο θεσμικός ρόλος του αστυνομικού έχει καταργηθεί μέσα από την καθαρτική πάλη σώμα με σώμα.

Αυτό που συμβαίνει εδώ, είναι η οπτικοποίηση της ματαιότητας της βίας. Τίποτα δεν καταλήγει πουθενά, είναι ένας συνεχής κύκλος και παρόλα αυτά, νιώθω ότι υπάρχει μια αιωρούμενη κατανόηση και από τους δυο πρωταγωνιστές. Ο καθένας κάνει αυτό που πρέπει να κάνει και ο σκοπός και των δυο, εκπληρώνεται.

Ο Killer Mike και ο El-P έκαναν ακέραιη δουλειά αποτυπώνοντας στη μουσική τους την Αμερική στην οποία ζουν και οι κινηματογραφιστές  ανέβασαν πολύ ψηλά το επίπεδο απεικόνισης.

Και επειδή είμαστε αισθηματίες, πόσο, μα πόσο καιρό είχαμε να καμαρώσουμε σε τέτοια φόρμα το Zack De La Rocha;

 

 

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο