Μέχρι κι εμείς συγκινηθήκαμε με το Call Me By Your Name

MV5BNzQxNDAwMTA2Ml5BMl5BanBnXkFtZTgwNzE0ODczMzI@._V1_SX1777_CR0,0,1777,960_AL_
Έχετε κι εσείς μερικές φορές εκείνο συναίσθημα, πριν δείτε μια ταινία που έχετε ακούσει μόνο καλά λόγια, ότι θα είστε ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που δε θα του αρέσει και θα σας μισήσουν οι πάντες; Γιατί εγώ το έχω, και το είχα για πολύ καιρό μέχρι να έρθει η στιγμή να δω επιτέλους το Call Me By Your Name.
 
MV5BMjQ3NTcyNzQ5OF5BMl5BanBnXkFtZTgwOTE0ODczMzI@._V1_SX1500_CR0,0,1500,999_AL_
 
Και όντως, από την αρχή της ταινίας κάτι δε μου καθόταν καλά και άρχισα να πιστεύω πως αργότερα η αίσθηση αυτή θα χειροτερεύσει -και παναγιά μου που να κρυφτώ θα με πάρουν όλοι με τις πέτρες. Κάπου όμως λίγο μετά την έναρξη της ταινίας, όλα άλλαξαν. Ενώ αρχικά πίστευα πως θα πρέπει να έρθω αντιμέτωπη με άλλη μια ταινία γεμάτη με μη ρεαλιστικούς χαρακτήρες που απλά στηρίζεται στην καλαισθησία και την ομορφιά των σκηνικών και των ίδιων ηθοποιών, συνειδητοποίησα πως έπεσα πανηγυρικά έξω όταν με χτύπησε η ανθρωπιά και η αλήθεια που έκρυβε ο κάθε χαρακτήρας στην ταινία αυτή. Είτε πρόκειται για τον 17χρονο Elio, ο οποίος ζει με τους γονείς του κάπου στη Βόρεια Ιταλία, είτε για τον Oliver, τον ψηλό εύρωστο βοηθό έρευνας του πατέρα του για το καλοκαίρι που ξεκινάει, είτε ακόμα και για τους πιο μικρούς έως ασήμαντους χαρακτήρες, μοιάζουν όλα να εμπλουτίζονται από μια γερή δόση αμεσότητας, ταύτισης και εμπάθειας από τον θεατή, τη στιγμή που είναι ορατή η ίσως κάποια υπερβολή στο πόσο όμορφα είναι όλα, σκηνικά, κάδρα και άνθρωποι.
 
Σαν ταινία, θέλει λίγο το χρόνο της για να πάρει μπρος. Πρέπει πρώτα να σε βάλει στον κόσμο της. Σε αυτόν τον κόσμο της δεκαετίας του 80, που πας παντού με το ποδήλατο, πρέπει να κουβαλάς το walkman μαζί σου για να ακούσεις μουσική και το βράδυ πας για χορό. Όχι κινητά, υπολογιστές και κάθε λογής τεχνολογία του σήμερα. Μόνο άνθρωποι που για να εκφράσουν τα συναισθήματα τους χρησιμοποιούν είτε λόγια, είτε χαρτί και μολύβι και βιβλία. Στον κόσμο της δεκαετίας του ’80 που η αντιμετώπιση των ομοφυλοφίλων δεν ήταν η ίδια που είναι σήμερα, αν και σε πολλές περιπτώσεις, στο έτος 2018, φαίνεται ότι ακόμα έχουμε πολύ δρόμο.
 
Αφού λοιπόν πάρει το χρόνο της για να ξεκινήσει, στην ουσία δεν ξεκινάει. Σκοπός δεν είναι να μας δείξει τι κάνουν ο Elio και ο Oliver με τον έρωτά τους και πως περνούν μαζί το χρόνο τους. Σκοπός είναι να γίνει κάποιος παρατηρητής του ρομάντζου αυτού. Πράγματα συμβαίνουν και θα συμβαίνουν σε κάθε ταινία και σε οποιαδήποτε ταινία που περιγράφει μια ιστορία αγάπης. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε την ίδια την ιστορία αγάπης. Από τη στιγμή που τα δύο πρόσωπά μας γνωρίζονται, γινόμαστε θεατές όλων εκείνων των καθημερινών μικροπραγμάτων που κάνουν τον έναν να ερωτευτεί τον άλλον. Το πως ο ένας βλέπει τον εαυτό του στον άλλον, το πως η διαφορά στην ηλικία τους δίνει έμφαση σε αυτό. Αλλά και το πόσο ήσυχα και σχεδόν ύπουλα οι υπόλοιποι χαρακτήρες στην ταινία, έχουν πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει χωρίς όμως κανένας τους ποτέ αναφέρεται σε αυτό. Παρά μόνο ο πατέρας του Elio, που με τον μονόλογό του κοντά στο τέλος της ταινίας, οδηγεί αυτήν την ιστορία στην κορύφωσή της αφήνοντας γλυκόπικρα συναισθήματα και στον ίδιο του το γιο αλλά και στον καθένα που έχει πάει και θα πάει να δει το Call Me By Your Name, κάνοντάς μας όλους να λατρέψουμε τον Michael Stuhlbarg λίγο παραπάνω.
 
MV5BMzM5ODM2MTMxOV5BMl5BanBnXkFtZTgwMDU5NTIxNDM@._V1_SX1777_CR0,0,1777,960_AL_
 
Κάποτε πίστευα ότι δεν είμαι ρομαντική και υποστήριζα ότι σιχαινόμουν κάθε τι ρομαντικό. Άργησα όμως να καταλάβω πως ο ρομαντισμός στη ζωή δεν είναι λούτρινα αρκουδάκια και καρδούλες, κάρτες σε σχήμα καρδιάς και emojis στα μηνύματα στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Ταινίες σαν το Call Me By Your Name, και μάλιστα βάζοντάς το πλέον μπροστά ως παράδειγμα, δίνουν τον ορισμό στο ρομάντζο αλλά και στο σπαραγμό. Δείχνουν πως δεν έχει σημασία ο σεξουαλικός προσανατολισμός του καθενός. Ο έρωτας μπορεί να έρθει όντως από εκεί που δεν το περιμένει κανείς, δείχνοντας πως τα κλισέ ισχύουν πότε πότε. Αυτό είναι και το ωραίο και ένα από τα τρανά μηνύματα της ταινίας, συνοδευόμενο από τις υπέροχες ερμηνείες των πρωταγωνιστών και ιδιαίτερα του νεοφερμένου Timothée Chalamet, ο οποίος δικαίως και είναι υποψήφιος για Oscar.
 
Το hype που υπάρχει γύρω από το Call Me By Your Name, έχει δημιουργηθεί δικαιολογημένα. Δεν είναι μόνο ένα άριστο δείγμα καλοσχεδιασμένου και καλαίσθητου κινηματογράφου, αλλά διηγείται και μια ειλικρινή ιστορία που θα σε αφήσει σε βαθιές σκέψεις για πολύ ώρα μετά το τέλος της και κάθε φορά που θα σου έρχεται στο μυαλό. Όσο και να προσπάθησα στο τέλος, δε βρήκα ψεγάδι. Οπότε, ναι, συστήνεται ανεπιφύλακτα και δικαιωματικά υπάρχουν αμέτρητα άρθρα για αυτήν την ταινία και αυτό που μόλις διάβασες δεν θα είναι το τελευταίο. Επομένως όσο εγώ ψάχνω πώς μπορώ να βρεθώ σε εκείνο το πανέμορφο σπίτι που ξετυλίγεται αυτή η ιστορία, δε πιστεύω ότι χρειάζεται τρέιλερ, αλλά μόνο αυτό:
 

 

Γεωργία Λαδοπούλου


Πεσσιμίστρια, βρίσκει το νόημα της ζωής σε διαφορετική μπάντα κάθε βδομάδα, προσπαθεί να μειώσει τις ώρες που ξοδεύει βλέποντας σειρές και οι απόψεις της διαφέρουν από τις δικές σου