Cult Times: Bulworth

bul

Ο γερουσιαστής Jay Billington Bulworth είναι ένας ακόμα κλασσικός πολιτικός. Δίνει τα ρέστα του για να αποκτήσει το χρίσμα (των Δημοκρατικών) ώστε να βρεθεί υποψήφιος για την προεδρία των Η.Π.Α., έχει ένα ολόκληρο επιτελείο που σχεδιάζει στρατηγικά τα βήματα της προεκλογικής τους καμπάνιας, τα σημαντικά πρόσωπα για τον δρόμο προς τη νίκη είναι αυτά των επιχειρηματιών που δίνουν το καύσιμο για τον αγώνα με τα ζεστά δολλάρια τους (και όπως και να χει, πρέπει να τους κάνεις ευτυχισμένους) και η αγωνία κορυφώνεται καθώς οι δημοσκοπήσεις πέφτουν βροχή.

Μέχρι που ο ήρωας μας μένει 3 ημέρες ξύπνιος, τρώει μια φρίκη (από αυτές που σου αλλάζουν τη ζωή), βάζει συμβόλαιο δολοφονίας πάνω στον εαυτό του ενώ θα περιοδεύει στην Καλιφόρνια και… αποφασίζει να πει την αλήθεια. Για τα πάντα. Πολιτική, ρατσισμός, φτώχεια, το 1%, ανομία και οτιδήποτε άλλο συμβαίνει σε αυτόν τον ρημαδοπλανήτη. Πώς; Μα φυσικά ραπάροντας σαν τρελός ενώ ερωτεύεται την Χάλι Μπέρι.

Ακούγεται σουρεαλιστικό αλλά το Bulworth δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλο του. Είναι μια ξεκάθαρη πολιτική σάτιρα η οποία καθώς κυλάει γίνεται ενοχλητική. Κυρίως για εμάς που την παρακολουθούμε 19 χρόνια μετά, βλέποντας τα προβλήματα που μάστιζαν τότε τις κοινωνίες να εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Και η αλήθεια είναι πως αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη του Γούορεν Μπίτυ, ο οποίος μπορεί να τα θαλασσώνει σε ανοίγματα φακέλων για την καλύτερη ταινία της χρονιάς αλλά πέρα από την αδιαμφησβήτιτη ικανότητα του στην υποκριτική, εδώ γράφει και σκηνοθετεί με μαεστρία ένα έργο που παραμένει επίκαιρο.

Η κωμωδία και οι ξεκαρδιστικές σκηνές (θυμηθείτε απλά τους μπάτσους και τα πιτσιρίκια) δίνουν την θέση τους στην πικρή μαυρίλα της κοινωνίας και τούμπαλιν, εξάλλου αυτό που ζούμε στην πραγματικότητα μπορεί να χαρακτηριστεί σαν κωμική τραγωδία. Μόλις πέσουν οι τίτλοι του τέλους, νιώθεις πως παρακολούθησες μια πραγματική ιστορία (θα μπορούσε να είναι εξάλλου) και τα λόγια “You can’t be no ghost, you got to be a spirit” μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν motto ζωής. Πόσο πραγματικά εύχεσαι να υπήρχε ένας τέτοιος άνθρωπος; Ή μήπως το ψέμα σε βολεύει καλύτερα;

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.