Cult Times: Idiocracy

1

Το Idiocracy εάν δεν ήταν μια ξεκαρδιστική (μέχρι να σου βγει η σπλήνα από τη μύτη) κωμωδία, θα ήταν ένα δράμα ισάξιο με τις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες. Γιατί;

Ο Joe είναι ένας απλός άνθρωπος που τυχαίνει να δουλεύει σαν βιβλιοθηκάριος στον αμερικάνικο στρατό. Χωρίς την θέληση του, μαζί με την Rita (την οποία παραχώρησε με ανταλλάγματα ο νταβατζής της), αποτελούν τα πειραματόζωα ενός μιλιταριστικού πειράματος που σκοπό έχει να τους καταψύξει για έναν χρόνο. Επειδή όμως εάν όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο η ταινία θα τελείωνε κάπου εκεί, ο διάολος βάζει το ποδάρι του και αντί για 365 μέρες μετά, οι πρωταγωνιστές μας ξυπνούν στο σωτήριο έτος 2500κάτι για να διαπιστώσουν το εξής: η ανθρωπότητα έχει γίνει απολύτως ηλίθια. Μιλάμε για μια κοινωνία όπου ο πρόεδρος της Αμερικής είναι ένας πρώην πορνοστάρ που γουστάρει να πυροβολεί μέσα στο κοινοβούλιο, τα σκουπίδια αγγίζουν σε ύψος τους ουρανοξύστες, κάποιοι δρόμοι απλά δεν συνεχίστηκαν με αποτέλεσμα καθυστερημένοι οδηγοί να πέφτουν από γέφυρες και διάφορα άλλα μαγικά σκηνικά.

2

Η τανία δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, εξάλλου το χαρτί μπροστά-πίσω στο χρόνο έχει παιχθεί άπειρες φορές αλλά το γεγονός πως μιλάμε για ένα είδος που έχει φτάσει στα κατώτερα επίπεδα ΙQ, είναι από μόνο του κωμικοτραγικό. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ανέφερα πιο πάνω πως εάν δεν ήταν κωμωδία θα κλαίγαμε. Μέσα στην ταινία υπάρχουν ξεδιάντροπα κλεισίματα ματιού για την καταναλωτική κοινωνία (έχουν αντικαταστήσει το νερό με κάτι σαν Gatorade γιατί απλά η εταιρεία έχει αναλάβει το μονοπώλιο), την reality TV (η πιο δημοφιλής εκπομπή λέγεται Οw My Balls! με έναν τύπο που το μοναδικό που κάνει είναι να δέχεται χτυπήματα στα αχαμνά του – ορκίζομαι πως έχω δει κάτι αρκετά κοντινό σε γνωστό παγκόσμιο “μουσικό” κανάλι) και γενικότερα βλέπουμε περιπτώσεις που (προσέξτε) δεν απέχουν τόσο όσο φανταζόμαστε από περιπτώσεις της σημερινής κοινωνίας.

3

Πέρα από τον προβληματισμό πάντως, το Idiocracy είναι μια από τις καλύτερες/εξωφρενικά αστείες κωμωδίες της προηγούμενης δεκαετίας. Θα χαιρόμουν να σας πετάξω σε κλιπάκια διάφορες γελοίες σκηνές αλλά το spoiler θα πάει σύννεφο και δεν πρέπει. Μην δείτε trailer, κλέψτε την, δανειστείτε την, κατεβάστε την και ετοιμαστείτε για 1 ώρα και 20 λεπτά με δυνατούς στομαχικούς πόνους. You’ ve been warned.

Υ.Γ.: Να ανοίγετε και κανένα βιβλίο, μην καταντήσουμε έτσι.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.