Cult Times: Indiana Jones And The Last Crusade

indiana-jones-and-the-last-crusade-poster

 

Rewind στο 1989.

Εγώ, μπόμπιρας της πέμπτης δημοτικού μαζί με τον λίγο μικρότερο ξάδερφο και partner in crime εκείνης της περιόδου αράζουμε στο σαλόνι του σπιτιού της γιαγιάς έχοντας τελειώσει το φαγητό σε εκείνη την οικογενειακή μάζωξη που όλοι έχετε ζήσει. Το καλό σερβίτσιο, οι νύφες, οι κουνιάδες, οι ψιλοαντιπάθειες αλλά τέλοσπαντων λόγω της ημέρας, η κοτόσουπα πριν το ψητό, τα σκουντήγματα κάτω από το τραπέζι, ο θείος που θέλει να κάτσει με τη νεολαία, ο άλλος θείος που όλοι ξέρουν ότι θα πιει λίγο παραπάνω (πάλι), οι μεγάλες ξαδέρφες ψιθυρίζουν τα δικά τους και χαζογελάνε (δεν υπήρχαν κινητά τότε) και μη σας ζαλίζω με λεπτομέρειες, τα ξέρετε.

Μετά το τραπέζι έχουμε πέσει στον καναπέ με μοναδικό σκοπό να μας αφήσουν αρκετή ώρα ήσυχους ώστε να κάνουμε πλιάτσικο στη δήθεν κρυμμένη καβάτζα με τσόντες που καταχώνιαζε ο εργένης/παρτάλι/μπουζουκόβιος  αδερφός του πατέρα μου πίσω από τον καναπέ. Μιλάμε για μια τεράστια σακούλα επιπέδου Jumbo που ανανέωνε κάθε βδομάδα από το video club και έδινε νόημα στον όρο Ιερό Δισκοπότηρο. Αλλά εκείνο το μεσημεράκι η μοίρα είχε διαφορετικά σχέδια για εμάς.

Αυτή τη φορά, εκτός από τη συνηθισμένη δόση πορνό, έχει νοικιάσει και τη νέα κυκλοφορία, τη hot ταινία περιπέτειας της εβδομάδας και μας βάζει να τη δούμε. Ξενερώσαμε λίγο που αναβλήθηκε η εξερεύνηση στον κόσμο των γυμνών γυναικών με κολιέ πέρλες και καμία επαφή με το κερί αποτρίχωσης (ήταν αλλιώς οι πορνοταινίες back then) αλλά όταν εμφανίζεται ο River Phoenix με κούρεμα καπελάκι, κάτι μας τραβάει στην οθόνη.

Δεν έχουμε ιδέα τι είναι αυτό, δεν έχουμε δει καμία από τις προηγούμενες ταινίες, δεν υπάρχει καμία προκατάληψη και κάποιο μεσημέρι του 1989 ξεκινάει να παίζεται μπροστά μας το “Indiana Jones And The Last Crusade”.

 

 

Fast forward στο 2015.

 

Την περασμένη Παρασκευή, η τηλεόραση έχει ξανά την ίδια ταινία. Εκτός οθόνης, έχουν αλλάξει τα πάντα. Άλλη πόλη, άλλη χώρα στην ουσία, άλλη οικογένεια, άλλη σύνθεση παρέας, άλλη καθημερινότητα, xnxx.com, τίποτα μα τίποτα δεν είναι το ίδιο. Εκτός από αυτό που κάνουν μέσα σου εκείνες οι 4 νότες μουσικής

Έχω δίπλα το τηλέφωνο και πέφτει το μάτι μου σε καναδυο tweets από φίλες με εξωστρεφή κοριτσίστικα accounts σε παρόμοιο ύφος «Ωχ, έβαλε Indiana o Αnt1, θα κολλήσει πάλι ο άλλος» η μία, «θα αρχίσει να ψάχνει το δισκοπότηρο αυτός, που δεν έχει βρει το σημείο G μου ακόμα» η άλλη. Καμία διάθεση γκρίνιας, είμαι βέβαιος ότι οι κοπέλες είναι υπέροχες, ότι το συγκεκριμένο σημείο G είναι μαγικό, ότι αναμένει να ανακαλυφθεί σε ένα υπέροχο μέρος, που ο κάθε άντρας θα ήθελε να βρεθεί, ΑΛΛΑ ΜΙΛΑΣ ΣΟΒΑΡΑ ΤΩΡΑ;;

Εδώ έχουμε έναν σουπερ ήρωα αρχαιολόγο, που χώνεται σε κρύπτες, τούνελ, σπηλιές με αρχαίες παγίδες, μεταφυσικές δυνάμεις και σιχαμερά φίδια, ψάχνει με τον uber cool πατέρα του το Ιερό Δισκοπότηρο περνώντας θανάσιμες δοκιμασίες με μόνη βοήθεια ένα χιψτερ moleskine σημειωματάριο, ενώ τον κυνηγούν πορωμένοι Ναζί, πως μπορεί ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ να είναι καλύτερο από αυτό;

Η Τελευταία Σταυροφορία είναι χωρίς δευτερόλεπτο σκέψης η αγαπημένη μου ταινία δράσης στην ιστορία του σινεμά, χωρίς αντίπαλο ακόμα και από τις υπόλοιπες δυο περιπέτειες του Indi. Στους Κυνηγούς της Χαμένης Κιβωτού δεν είχε ακόμα εγκαθιδρύσει το στυλ του και ποτέ δε με συγκίνησε το gore του Ναού του Χαμένου Θησαυρού.

Εδώ όμως υπάρχουν όλα. Και πάνω από όλα, φτάνει στο δημιουργικό ζενίθ η κρυφή δύναμη όλων των ταινιών μη πιστευτής δράσης.

Η κωμωδία.

Η κωμική χημεία των Connery/Ford δεν έχει προηγούμενο. Στην προβολή του 1989 δεν κατάλαβα τίποτα, μου αρκούσε που κρέμασε το σαγόνι μου στη σκηνή που χώνει το κοντάρι στη ρόδα της μοτοσυκλέτας του Ναζί και τον εκτοξεύει, σε μια σεκάνς ρετρό κονταρομαχίας. Χρειάστηκαν χρόνια ωρίμανσης για να μπορέσω να πιάσω το μισού δευτερολέπτου βλέμμα επιδοκιμασίας του πατέρα του, μετά από αυτή τη vintage νίκη.

Και αυτές οι λεπτομέρειες είναι ατελείωτες.

Το φιλμ είναι γεμάτο από μίνι goofy φατσούλες, κρυφογελάκια και ειρωνεία, η αναζήτηση των οποίων ξεπερνά και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς. Η φάτσα guilty σκανταλιάρη διαβολάκου του Connery όταν αντιλαμβάνεται ο Indy ότι έχει επίσης περάσει ένα χέρι την κούκλα Αυστριακή, είναι ανεκτίμητη.

Φυσικά, υπάρχει και αυτή η σκηνή…

 

400834

 

 

Δεν είναι όλα χαβαλές όμως. Τα συναισθηματικά κενά του Indiana από τον καιρό που ο πατέρας του δεν του έδινε αρκετή σημασία, τον κατατρέχουν ακόμα. Μπορεί ο γέρο αρχαιολόγος να είναι δυσλειτουργικός στις σκηνές δράσης, όμως μέχρι το τέλος καταλαβαίνεις ότι αυτό το quality time together είναι κάτι που έλειπε και από τους δυο.

Ταυτόχρονα, δε μπορεί να παραγνωριστεί και η ηθική υπόσταση των χαρακτήρων. Σε κάθε ταινία, ο Indiana ριψοκινδυνεύει τη ζωή του ένα σωρό φορές για το thrill της αναζήτησης, για την αγάπη του για την Ιστορία, για να εμποδίσει τους Ναζί, ποτέ όμως για προσωπικό κέρδος. Η στιγμή που κρέμεται στο χείλος της αβύσσου, προσωρινά τυφλωμένος από απληστία και αγωνίζεται να πιάσει το Δισκοπότηρο είναι μια ωδή στην ανθρώπινη αδυναμία. Όταν όμως ο πατέρας του βρίσκει το κουμπί του, μιλώντας ήρεμα και λέγοντας τις σωστές λέξεις με τον σωστό τόνο, εκείνο το Junior, let it go είναι αρκετό για να τον κάνει να ανυψωθεί από την ποταπή φύση του και με το να επιβληθεί στην παρόρμηση, τον φέρνει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που περιέγραφε ο Νίτσε στον «Υπεράνθρωπο».

Και όλα αυτά, κουβαλώντας ένα cool μαστίγιο, νικώντας ένα τανκ καβάλα σε άλογο, κατατροπώνοντας τη Ναζιστική μηχανή και κάνοντας έστω και με ένα boost φαντασίας τους αρχαιολόγους να φαίνονται λιγότερο θλιβεροί.

Ποιος μπορεί να ζητήσει κάτι περισσότερο;

 

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο