Cult Times: Maximum Overdrive

maximum

Όλοι ξέρουμε ότι τα 80’s μας χάρισαν από αριστουργήματα μέχρι εμετούς στα 30fps μετά από κατανάλωση φάβας με επιδόρπιο πατσά, από τη μουσική και την ένδυση μέχρι τις ταινίες και τα κουρέματα. Η απαρχή των τυχάρπαστων ηθοποιών που έκαναν καριέρα(;), όχι πλέον λόγω ταλέντου, αλλά καθαρά λόγω στερεοτυπικού ,πολλές φορές εμποτισμένου με αναβολικά (τι έγινε κυβερνήτη;) , εμφανισιακού καθεστώτος της εποχής. Ο Stephen King δεν ξέρω τι σκεφτόταν όταν πούλαγε δισέλιδες ιστορίες (ακόμα δεν ξέρω) για να γίνουν ταινίες αλλά σε αντίθεση με το Christine, εδώ σκηνοθέτησε κιόλας έναν 80’ς παροξυσμό χιούμορ και τεχνοφοβίας. Η ταινία προσπαθεί με νύχια και με δόντια να πλασάρει το αυτιστικά εκνευριστικό αδελφάκι του Charlie Sheen ως το νέο ποπ είδωλο της εποχής με το “introducing Emilio Estevez” στα opening credits μόνο για να αναρωτιόμαστε ποιος ήταν 25 χρόνια μετά όταν το κοινό τον χειροκρότησε κατά την εμφάνιση του σε ένα επεισόδιο Two And A Half Men.

 

Η ταινία ακολουθεί την κλασσική συνταγή Από άσημος τριτοτέταρτος burger- flipping πουθενάς με καρδιά-μάλαμα σε γαμιάς-σωτήρας του κόσμου όλου, σε ένα 24ωρο”. Αλλά το κάνει με των 5. Και έχει και τίγκα σπόρια μέσα. Μηχανοφοβικό σενάριο στο οποίο η γη μπαίνει για 8 μέρες στην τροχιά ενός μετεωρίτη με αέρια τα οποία προκαλούν στις απανταχού μηχανές ,από την ηλεκτρική σου οδοντόβουρτσα και τη σούβλα του αρνιού του παππού του δονητή της Μαίρης μέχρι στα αμάξια και τα αεροπλάνα ,μια ακόρεστη δίψα για ανθρώπινο αίμα. Οι ήρωες μας έχουν ταμπουρωθεί σε ένα diner \/truck-stop και είναι αντιμέτωποι με διάφορα μίξερ, ψυγεία, τοστιέρες και άλλα απειλητικά πράγματα με σθεναρή “αντίσταση”(με νιώθεις;). Έχουμε όλους τους κλασσικούς χαρακτήρες της τότε εποχής, στην οποία μάλλον πούλαγαν τα χαρτιά στα οποία θα γραφόντουσαν σενάρια με έτοιμη την ψυχοσύνθεση και την εξωτερική περιγραφή του κάθε χαρακτήρα και εσύ απλά συμπλήρωνες το όνομα και την ιστορία.

 

Έχουμε το πουροφόρο τεξανό αφεντικό που ακόμα και χωρίς το πούρο στο στόμα ακούγεται λες και έχει χαλίκια στο στόμα από τον εμποτισμό στην τεξανοκουλτούρα, έχουμε τον μαύρο με τα μόνιμα έκπληκτα γουρλωμένα μάτια και το thought bubble από πάνω που λέει “man, white people are crrrraaaazy” ,έχουμε το νεόνυμφο ζευγάρι με την υστερικιά σύζυγο (bonus – κάνει τη φωνή της Lisa Simpson, για πάντα) και τον -κακόμοιρο γαμπρό-έρμαιο που θα θυσιαστεί στο τέλος, τον δαιμόνιο πιτσιρικά που έχει το Μικρό Νικόλα για πρωινό ,τον τύπο που πουλάει βίβλους δίχως αύριο ,και πολλές άλλες ρηξικέλευθες προσωπικότητες ,έτοιμες να σου αλλάξουν το πως βλέπεις τον κόσμο και να είσαι standby να ταυτιστείς, not.

 

Η ταινία σφύζει από σκηνοθετικά λάθη τα οποία την κάνουν ακόμα πιο απολαυστική, όπως η έλλειψη πίστης στο πως δουλεύει η βαρύτητα (αρχική σκηνή με τη γέφυρα και τον τύπο που πέφτει πάνω. Ναι, πάνω), λάθος τοποθεσία στο επόμενο πλάνο σε σχέση με το προηγούμενο, μέσα είναι βράδυ, έξω είναι πρωί και πολλά άλλα που απλά είναι ένα συν όταν δεις την ταινία με άλλους 3-4 φίλους με 14 μπύρες και 2-3 τσιγάρα για να σας πιάσει νευρικό και να προσπαθείτε να ξεριζώσετε το σκαλπ από την καλτίλα. Η σπλατεριά δεν τσιγκουνεύεται στο αριστούργημα αυτό ούσα μέτριας προς καλής ποιότητας και αν βάλεις στο μίξερ και το OST που είναι σχεδόν αποκλειστικά AC/DC, έχεις 1 ώρα και 30 λεπτά ευχάριστης τιποτολογίας που θα ξεχάσεις στα επόμενα 5.

Νίκος Ζουρμπάκης


Νίκος ή Νicolas, επιδίδεται σε σεξουαλικές περιπτύξεις με τη γάτα του. Tου αρέσουν οι μυρωδιές πιο πολύ από τους ανθρώπους.