Cult Times: The 13th Warrior

13

Υπάρχουν ταινίες που είναι αριστουργήματα και αναγνωρίζονται καθολικά από όλους τους σινεφίλ. Υπάρχουν αυτές που διχάζουν τον κόσμο στην μέση με φανατικούς υποστηρικτές και πολέμιους (ότι πρέπει για να αρχίσουμε τα κλωτσομπουνίδια).

Κάπου στο ενδιάμεσο υπάρχει το The 13th Warrior και οι συγγενείς του.

Μιλάμε για ένα φιλμ που στοίχισε 160 εκατομμύρια δολλάρια για να γυριστεί και έκανε εισπράξεις περίπου 32 (zero fucks were given, ας μην έπεφτε ξύλο μεταξύ σκηνοθέτη και παραγωγών – όντως συνέβη). Θάφτηκε όσο λίγες στην εποχή του, αντιμετωπίστηκε σαν γραφική, γελοία, χωρίς λόγο ύπαρξης ταινία (δεκτά τα παραπάνω για κάποιον που δεν ερωτεύεται ταινίες όπως το Indiana Jones) και πλέον δεν την θυμάται σχεδόν κανείς (με εξαίρεση μερικούς παλαβιάρηδες σαν και μένα), εκτός από το STAR το οποίο την προβάλλει μια φορά το χρόνο μετά τις 23:30 το βράδυ (και αυτό είναι κάτι που δεν το βάζεις με περηφάνεια στο βιογραφικό σου).

Πραγματικά…ΔΕΝ ΜΟΥ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΡΦΙ.

Το The 13th Warrior είναι ταινιάρα διότι κουβαλάει μια ρομαντική αθωότητα πάνω της. Με κάνει να θελήσω να αφήσω Viking μούσια μέχρι το πάτωμα, να πάρω την χατζάρα (που αγόρασα στις Απόκρειες, πραγματική δεν παίζει) και να βγω σε καμιά ρεματιά ουρλιάζοντας σαν αούγκανος. Δεν σε ενδιαφέρει εάν είναι καλογυρισμένη (που είναι), αν έχει ατμόσφαιρα (ξεχειλίζει) και αν οι ερμηνείες στέκουν (φακ γιες θα πω). Σε νοιάζει κυρίως να χωθείς για τα καλά μέσα στην ιστορία και να σκαλώσεις μέχρι το τέλος γιατί το (πες το αφελές, δεν με νοιάζει) σενάριο σε έχει γραπώσει για τα καλά. Εδώ θα βρεις στοιχεία από Braveheart μέχρι και Lord Of The Rings. Και αυτό μόνο καλό είναι.

Ένας Άραβας πρέσβης βρίσκεται μακριά από τον τόπο του (εξαιτίας αποστολής/εξορίας) και ενώ περιπλανιέται φορτωμένος από τις σκέψεις του, συναντάει μια συμμορία/φυλή/Amon Amarth viking με τους οποίους καταλήγει στο χωριό τους όπου και πρέπει να αντιμετωπίσει μια περίεργη απειλή που τρομοκρατεί την περιοχή.

Ας μην σπαταλάμε άλλο ψηφιακό μελάνι. Δες το γιατί: O Μπαντέρας κουβαλάει κάτι το συμπαθητικό πάνω στη γραφικότητα του. Την μουσική έχει επιμεληθεί ο Jerry Goldsmith (τι πάει να πει “δεν τον ξέρω τον κύριο”). Οι σκηνές δράσης είναι σοβαρές και τίγκα σκοτεινές. Η αγωνία και το στοιχείο του τρόμου κάνουν σωστή εμφάνιση και δεν καταλήγουν γραφικά. Η ιστορία είναι τίγκα ιντριγκαδόρικη. Τίγκα όμως.

Και κάπου εδώ να καταλήξουμε στο εξής: μην αφήνετε κριτικές να σας στερήσουν ταινίες που μπορεί και να λατρέψετε (μπορεί και όχι, who knows). Εάν δεν είχα δει ποτέ το The 13th Warrior (εξαιτίας του θαψίματος που έφαγε στα late 90’s) θα είχα χάσει ένα από τα μεγαλύτερα cultιλίκια ever. Iδανικότερη ταινία τώρα που το κρύο έχει πιάσει για τα καλά, δεν θα βρεις.

 

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.