Cult Times: What We Do In The Shadows

what

Το στοιχείο του βρυκόλακα στον σύγχρονο εμπορικό κινηματογράφο (προφανώς δεν αναφέρομαι σε σοβαρά έργα τύπου “A Girl Walks Home Alone At Night”) έχει κατακρεουργηθεί/αμαυρωθεί ανελέητα σε μια αέναη προσπάθεια για άρμεγμα της αγελάδας (αγελάδα=εσύ). Πέρα από την σοβαρή έλλειψη αγάπης/μεράκι προς τις ταινίες τρόμου που αφορούν βαμπίρ, η προσπάθεια ευνουχισμού του αυτονόητου πέπλου σκοταδιού και ερωτισμού που κρύβει ένα τέτοιο φανταστικό πλάσμα, με αποκορύφωμα τις ταινίες Twilight, είναι κυριολεκτικά παλούκωμα στη καρδιά όλων των οπαδών.

Μέσα λοιπόν στην έρημο της ερμηνευτικής απατεωνιάς και αφού χορτάσαμε από ατάλαντους  σεναριογράφους/σκηνοθέτες, εμφανίστηκε σαν όαση το What We Do In The Shadows. Κι όμως, δεν πρόκειται για καθαρόαιμη ταινία τρόμου, ο σωστός χαρακτηρισμός είναι σάτιρα τρόμου ή αν προτιμάτε παρωδία τρόμου. Το έργο των Jemaine Clement και Taika Waititi θα επαναφέρει στην επιφάνεια την αγάπη που έχετε για τον Μελ Μπρουκς και ταινίες σαν κι αυτή:

blood

 

Ο Viago, ο Deacon και ο Vladislav είναι βρικόλακες που ζουν στη Νέα Ζηλανδία και παλεύουν να τα βγάλουν πέρα με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Ο καθένας τους θυμάται τις παλιές καλές εποχές ενώ ταυτόχρονα έχουν πρόβλημα με καθημερινά σκηνικά του σήμερα όπως την συγκατοίκηση, το ποιος θα πλύνει τα πιάτα, την καθαριότητα (“να στρώνετε εφημερίδες όταν σκοτώνετε κάποιον“), την “πόρτα” στα clubs και την κόντρα με τους λυκανθρώπους.

Η ταινία θα σας κάνει να σέρνεστε στο πάτωμα από τα γέλια. Το εννοώ αυτό. Εξαιτίας της αγάπης προς το είδος και χρησιμοποιώντας σύγχρονα μέσα (υποτίθεται πως βλέπουμε την καθημερινότητα των χαρακτήρων μέσα από την κάμερα ενός συνεργείου που γυρνάει ντοκιμαντέρ για αυτούς), βλέπουμε μια ξεκαρδιστική σπουδή πάνω στα κλισέ των βρυκολάκων τα οποία γελοιοποιούνται με έναν υπέροχα γκαφατζίδικο τρόπο (δώστε βάση στο “σαγήνεμα” του βλέμματος τους και το πως αιωρούνται) αλλά δεν προσβάλουν ούτε λεπτό.

Και εδώ είναι το μεγάλο επίτευγμα. Καθώς βλέπεις την μια γελοία σκηνή πίσω από την άλλη, ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι πως έχεις δεθεί με τους πρωταγωνιστές και τους συμπονάς. Αυτό είναι κάτι που αρκετές δραματικές ταινίες δεν καταφέρνουν και ίσως κάνει την διαφορά εδώ.

Αν δεν το έχεις δει, δες το απόψε. Αν το έχεις δει, πρότεινε το σε φίλους, μαζέψτε προμήθειες και ξαναδές το. Θα δακρύσετε από τα γέλια.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.