Deaf Radio – Alarm: Ένα review μετά συνεντεύξεως για τον πιο καυτό δίσκο των ημερών

deaf1

Όλα είναι θέμα εντύπωσης και ενστίκτου. Το καλοκαίρι που πέρασε, από σπόντα (δηλαδή την ίδια την μπάντα) μάθαμε για τους Deaf Radio και ακούσαμε – λιώσαμε το πρώτο τους single από το επερχόμενο (τότε) “Alarm”, με τίτλο “Revolting Doors. Προφανώς δεν μπορούσαμε να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια, οπότε η διάδοση των εντυπώσεων μας έπρεπε να τυπωθεί σ’ αυτό το ρημαδοsite που διαβάζετε. Έτσι κι έγινε. Δεσμευθήκαμε να ξαναδώσουμε ραντεβού όταν ο δίσκος κυκλοφορήσει. Αυτή την δέσμευση τιμούμε εδώ, όχι επειδή είμαστε κάποιο είδος πολιτικών μουσικών γραφιάδων που τηρούν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις αλλά επειδή η υπόθεση έχει ζουμί. Πολύ ζουμί.

Μιλήσαμε με τους Deaf Radio για αυτά που έχουν σημασία, ακούσαμε το “Alarm” (τουλάχιστον 5 φορές την μέρα) και ιδού τα αποτελέσματα.

 

Στον ρόλο του ανακριτή: Γιάννης Καψάσκης

Στον ρόλο του κριτικού: Στέλιος Τσουμπανίδης

 

 

Θυμάστε ποια ήταν η πρώτη φορά που αυτό το συγκρότημα, αυτοί οι άνθρωποι, αυτά τα κομμάτια σας έκαναν κλικ και κατάλαβατε ότι “αυτό είναι, εδώ είμαστε, κάτι σοβαρό συμβαίνει και θα το κυνηγήσουμε;”

Ίσως το πρώτο λαίβ μας στο Six Dogs το 2013. Είχε μαζέψει πολύ κόσμο, αλλά κυρίως επειδή ήμασταν μικροί και ήταν «η φάση». Όλα κι όλα είχαμε ανεβάσει μόνο δύο ντέμο, αλλά όταν ο κόσμος τραγούδησε το ρεφρέν του ενός, σκαλώσαμε. Θυμάμαι να λέμε μετά «ρε ‘σεις αυτοί όντως γούσταραν!». Όλα έγιναν πολύ σταδιακά βέβαια, απλά ήταν η πρώτη ένδειξη.

 

Έχετε τζαμάρει, συνθέσει, προβάρει, ηχογραφήσει, έχετε παίξει live, κανονίσατε bandcamps, κόψατε βινύλια, τακτοποιήσατε promo και μετά από όλα αυτά, μπορούμε να μιλάμε για “ξεκίνημα”; Νιώθετε σε οποιοδήποτε επίπεδο σαν “νέοι καλλιτέχνες”; Έχει γίνει τόση πολλή και ώριμη δουλειά, που έχει νόημα να λέμε ότι οι Deaf Radio είναι φρέσκο αίμα;

Σε καμία περίπτωση δεν νιώθουμε «παλιοί», πάντως. Από τη στιγμή που υπάρχουν τόσα πολλά περιθώρια για βελτίωση και τόσα πράγματα που θέλουμε να κάνουμε, όπως πχ περιοδείες, ναι έχει νόημα. Γατάκια είμαστε ακόμη.

 

Υπάρχει οποιοδήποτε σενάριο υπό το οποίο θα στρεφόσασταν σε μια παραδοσιακή δισκογραφική εταιρεία; Θα είχε κάτι να προσφέρει, ώστε να πεις πρόθυμα “ναι ρε φίλε, θα παραχωρήσω τα πνευματικά μου δικαιώματα”, ή το μοντέλο τους έχει πεθάνει χωρίς επιστροφή;

Αναμφίβολα, η δισκογραφική θα έλυνε ορισμένα προβλήματα: δε θα χρειαζόταν να τρέχεις για τα πάντα (από το να βρεις εργοστάσιο βινυλίων στη Γερμανία μέχρι το να αναρωτιέσαι «ρε φίλε πόσο να κάνει να στείλεις ένα βινύλιο στην Παραγουάη;») και θα σου άνοιγε αρκετές σημαντικές πόρτες ραδιοφώνων ή συναυλιών. Επίσης, στην Ελλάδα και τον χώρο μaς οι δισκογραφικές δεν είναι τα αμερικάνικα μεγαθήρια με την αντίληψη σούπερ μάρκετ μουσικής, αλλά άνθρωποι που το κάνουν από αγάπη και έτσι δε θα υποκριθούμε ότι «με τίποτα δε θα το κάναμε». Παρ’ όλα αυτά, από τη στιγμή που μπήκαμε στο χορό και πλέον έχουμε την εμπειρία του να τρέχουμε ένα τέτοιο project μόνοι μας, ναι, είναι αρκετά πιο απίθανο το να αναζητήσουμε μια εταιρία στο μέλλον. Σχετικά με το «χωρίς επιστροφή», που αναφέρεις, φαίνεται ότι οι εταιρίες άλλαξαν τα μοντέλα τους και χρησιμοποίησαν πλέον το διαδίκτυο σαν σύμμαχο, όχι εχθρό, και έτσι έχουν βρει νέους τρόπους να βγάζουν χρήματα. Ο καθένας το κρίνει όπως καταλαβαίνει…

 

Έχω μια θεωρία για τους rock τραγουδιστές, καταρχήν για τους εγχώριους αλλά όχι μόνο. Νιώθω ότι εδώ και πολλά χρόνια, είναι στις τάξεις του συγκροτήματος, ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Ότι κανένας δεν τους δίνει σημσία. Ότι αν είναι στοιχειωδώς επαρκής, ντάξει, δεν πειράζει, το πάμε. Δίνουν όλο το βάρος του κόσμου στον ήχο της μπότας, αλλά και μέτριος να είναι εκείνος ο τύπος με το μικρόφωνο, δεν τρέχει τίποτα. Ότι με έναν αντίστοιχα μέτριο κιθαρίστα, κάτι θα έπρεπε να κάνουμε. Το προσωπικό μου γούστο υποδεικνύει ότι ο τραγουδιστής θα πρέπει να είναι το μεγαλύτερο ταλέντο από όλους και να κάνουμε τα πάντα για να το αναδείξουμε. Χάρηκα ιδιαιτέρως που σε εσας η φωνή έχει ρόλο οδηγού και πατάει γερά στα πόδια της. Είναι κάτι που δουλέψατε να γίνει έτσι, ή παραλογίζομαι και η θεωρία μου δεν έχει καμία βάση;

Ναι, αν κάτι μας χαρακτήριζε από παλιά είναι ότι δίναμε τρομερή βάση στις φωνές. Δεν μας αρκεί μια «αξιοπρεπής, ανεκτή» γραμμή φωνής. Τραγουδάμε και οι τέσσερις και προσπαθούμε πάντα να γράφουμε μελωδίες που ξεφεύγουν από αυτό που έχεις συνηθίσει να ακούς. Είναι πολύ δύσκολη δουλειά και, εκ του αποτελέσματος, φαίνεται στη λεπτή ισορροπία που υπάρχει στη μουσική μας, ανάμεσα στον σκληρό και ποπ-καθοδηγούμενο από τη φωνή ήχο. Ίσως να μην είναι εξίσου ξεκάθαρο, αλλά ανάλογη σημασία δίνουμε και στους στίχους: πίσω από κάθε κομμάτι υπάρχει μια σκέψη που την έχουμε αναλύσει πολύ μεταξύ μας.

 

Δεδομένου ότι η ερώτηση με τη χρονομηχανή και το που θα πήγαινες έχει παλιώσει ανεπανόρθωτα, ποιον νεκρό rock star θα ήθελες να αναστήσεις για να σε δει live; Ποιος πιστεύεις ότι θα εκτιμούσε αυτό που παρουσιάζετε επί σκηνής;

Να αντιστρέψουμε το ερώτημα; Να πούμε ποιοί δε θα αντέχαμε να μας δούνε; Γιατί, δεδομένου ότι μπροστά στον Jimmy Hendrix δε θα τολμούσα να παίξω ούτε μπαρέ, ή ότι με τον Brian Eno στο κοινό δε θα μπορούσα να συνθέσω ξανά ούτε ύμνο ομάδας της Super League, καλύτερα να τρώγαν πόρτα.

 

Αν μπορούσες να έχεις οποιονδήποτε guest στο επόμενο album, ποιος θα ήταν αυτός;

Τον Jimmy Hendrix και τον Brian Eno για να λυθούν οι παρεξηγήσεις με την πόρτα. Πιθανώς να προσέφεραν και κάτι ψιλά σε μουσικό επίπεδο.

 

Ποιο είναι το καλύτερο δυνατό σενάριο που μπορείς να φανταστείς για τους Deaf Radio μέσα στα επόμενα 3 χρόνια;

Οι Deaf Radio είναι πάνω απ’ όλα μια οικογένεια. Είμαστε κάθε μέρα μαζί, μοιραζόμαστε πάρα πολλά πέρα από την μπάντα. Οπότε η πρώτη ευχή είναι να συνεχίσουμε έτσι. Έπειτα, το καλύτερο σενάριο θα ήταν να ετοιμάζουμε την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ μας και το Alarm να έχει αγαπηθεί από τον κόσμο.

Για να πάμε σε πιο σιγουράκια πάντως, κοιτάμε στο κοντινό μέλλον, στο Σάββατο 18 Φεβρουαρίου όπου θα κάνουμε ένα μεγάλο live/party για την κυκλοφορία του Alarm, στο SixDogs παρέα με τους φίλους Devamp Javu.

 

deaf2

 

Deaf Radio – Alarm

Αγαπητοί Deaf Radio, σας έχω νέα. Με το Alarm δεν (ξαν)ανακαλύπτετε τον (μουσικό) τροχό και είμαι σίγουρος πως το ξέρετε καλά και εσείς οι ίδιοι. Στα τραγούδια σας ρέουν στοιχεία και επιρροές που έχουμε ξανακούσει και στο παρελθόν. Συγκεκριμένα, ένα από τα πιο πετυχημένα σχόλια στο YouTube είναι το εξής: “Ian Curtis decides to play with QOTSA”. Σχετικά πετυχημένο θα έλεγα.

Οπότε, τι ακριβώς έχετε να προσφέρετε στο μουσικό γίγνεσθαι της εγχώριας (και όχι μόνο) underground σκηνής με τον δίσκο σας;

Θα σας κάνω τη χάρη και θα απαντήσω: Αγνό και ανόθευτο rock ‘n roll.

Συγχαρητήρια. Κυρίως επειδή έχετε ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. Με αρχή, μέση και τέλος. Βάλατε στο μπλέντερ όλα αυτά που λατρεύετε να ακούτε, τα πασπαλίσατε με τον (υπό διαμόρφωση) χαρακτήρα σας και μας χαρίσατε 9 συνθέσεις να λιώσουμε, για να μπει καλά η καινούργια χρονιά και να φάμε το πρώτο σκάλωμα μας.

Οι κιθάρες και τα φωνητικά κλέβουν με την πρώτη ακρόαση την παράσταση (οι μεν γιατί είναι τόσο ευχάριστα παιχνιδιάρικες και τα δε επειδή στέκουν από άποψη χροιάς και προφοράς-βασικότατο) αλλά δώσε βάση στο rhythm section. Σφιχτό και ταυτόχρονα άνετο μέσα στην ποικιλία που χαρακτηρίζει το ύφος της μπάντας, αλλάζει σαν χαμαιλέοντας.

Κύριοι, τα σέβη μου. Είμαι σίγουρος πως ο δεύτερος (συνήθως πιο ώριμος, έτσι λένε) δίσκος σας, θα είναι ακόμα καλύτερος.

Μέγιστο σφάλμα: δεν σας έχω δει ακόμα live, εύχομαι να γίνει σύντομα.

 

Listen

Backseats: για το συναυλιακό-ραδιοφωνικό ρεφρέν

Anytime: για το alternative της υπόθεσης

Revolving Doors: γιατί τα single έχουν λόγο ύπαρξης

Oceanic Feeling/…And We Just Pressed The Alarm Button: γιατί το κλείσιμο του δίσκου είναι πραγματική απογείωση που πολλοί θα ζήλευαν