“Δεν είμαι σε φάση για εκπλήξεις”. Η πιο ξεδιάντροπα αναμενόμενη λίστα της χρονιάς

nap

Υπάρχουν μέρες στη ζωή ενός μεταπτυχιακού φοιτητή που η ζωή δεν υπάρχει. Π.χ., έρχεται τελική εξέταση και είναι δεδομένο πως για 10 μέρες ή θα γράφεις τις 15 σελίδες της τελικής εργασίας ή θα διαβάζεις από τις 10 το πρωί μέχρι τις 7 το απόγευμα για τη δημιουργικότητα, και είναι φοβερό α) πόσο χωρίς δημιουργικότητα είναι γραμμένη η θεωρία της δημιουργικότητας, και β) πόσο μπορεί αυτό το πράγμα να σου ρουφήξει το μεδούλι της δικής σου δημιουργικότητας. Και έρχεται ο Δεκέμβρης και σε ρωτάνε οι φίλοι οι καλοί, “τι, λίστα δεν θα κάνεις;” ή “τι, μουσική δεν άκουσες φέτος;”.

Όχι πολλή – φέτος. Γερνάω, και η συνεχής εναλλαγή γλωσσών και η εγκεφαλική κόπωση του 2015 δεν μου άφησε χώρο στη RAM για επεξεργασία καινούργιου πράγματος. Είναι σαν αυτές τις πολύ κουραστικές σου μέρες στη δουλειά που γυρνάς σπίτι και το μόνο που θέλεις να κάνεις είναι να δεις Ράμπο ή την Τζένιφερ Άνιστον να ταλαιπωρείται με γκομενάκια. Στις φάσεις αυτές, εγώ θέλω να ακούω πράγματα που ξέρω, με κάνουν να νιώθω ασφαλής και είμαι σίγουρη ότι δεν θα με απογοητεύσουν (TESSERACTκαινούργιοσκατάσταμούτρασας). Ευθυγραμμισμένα λοιπόν με την πεζή μου ζωή, σας παρουσιάζω την φοβερά πεζή ιδέα της λίστας από αρχαίους δίσκους για αυτές τις φοβερά πεζές μέρες.

Προσοχή: Τα κάτωθεν δεν πρόκειται να εκπλήξουν κανέναν και καμία και σκοπός του προϊόντος δεν είναι να εμπνεύσει αλλά να εκπνεύσει στο καλαμάκι της βότκας-σόδας-με μια φέτα λεμόνι με στόχο να δημιουργηθούν μπουρμπουλήθρες, οι οποίες ευελπιστούν να διασκεδάσουν στιγμιαία και στατικά το υποκείμενο – αλλά μετριοπαθώς και χωρίς εντάσεις. Για ευνόητους λόγους και για να μην προκαλεστούν αυτοτραυματισμοί από ανία, οι Tool δεν συμπεριλαμβάνονται στη λίστα.

 

Opeth – Damnation

Πόσο αναμενόμενα ξεκινάει η φτωχούλα, θεέ μου. Κι όμως, υπάρχει κάτι διαχρονικά υπέροχο στο γεγονός ότι αυτοί οι τύποι έφτιαξαν ένα δίσκο που ακούγεται κάθε ώρα της κάθε ημέρας με την ίδια ευχαρίστηση τα τελευταία 13 χρόνια, και διατηρώντας την ίδια σύγχρονη αισθητική και “τωρικότητα” για παραπάνω από μία δεκαετία. Σε αντίθεση με το τελευταίο που βρωμάει σαλαμούρα.

 

Faith No More – The Real Thing

Για τις στιγμές που είσαι στο flow της πεζότητας και θέλεις αυτήν την έξτρα κλωτσιά με το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού για να συνεχίσεις τη παροντική μετριότητα της ασχολίας σου με λίγη παραπάνω ενέργεια. Σε συνδυασμό με καφέ δε, είσαι σε ετοιμότητα να εκτοξευθείς με 25 χιλιόμετρα την ώρα στη βαρεμάρα σου.

 

Bjork – Homogenic

Όταν θελήσεις να εξαπατήσεις τον εαυτό σου ότι αυτό που κάνεις είναι σημαντικό, μοναδικό, με βάθος, ουσία και μια περιπλοκότητα βρε αδερφέ, με μια αισθητική ανωτερότητα μακριά από τα νταπαντούπα, βάζεις το Homogenic, προσαρμόζεις τη στάση σου, υψώνεις το πιγούνι και βαυκαλίζεσαι επιτυχώς.

 

Red Sparowes – At the Soundless Dawn

Ααα, ιδανικό για διάβασμα. Σαν ευτυχής γάμος εικοσαετίας, όταν παίζει το Soundless Dawn, χαίρεσαι που το ακούς αλλά μπορείς να το αγνοήσεις πανεύκολα – συνεχίζοντας να το ακούς με θαλπωρή και έγνοια, παρ’όλο που ξέρεις τι θα πει το επόμενο nanosecond. Μαγικό, δεν είναι; Αυτό είναι αγάπη, φίλοι.

 

Hugh Laurie – Let Them Talk

Για τις μαύρες, μελαγχολικές και ελαφρώς αγριεμένες μέρες της βαρεμάρας – εκείνες που “πρέπει, πρέπει, πρέπει” αλλά “δεθέλωγαμώτο, ποιο το νόημα”, που η σύγκρουση γιγαντώνεται τόσο πολύ που το πράγμα που καταλήγει να σου τη δίνει περισσότερο από όλα στο τέλος είναι ο εαυτούλης σου, ή πιο ψαγμένα, τα ατίθασο Αυτό σου και το ξινό Υπερεγώ σου.

 

Brian Eno – Music for Airplanes

Δεν υπάρχει λόγος για πολλή συζήτηση, εδώ είσαι ένα βήμα πριν από το κώμα. Με το ζόρι δηλαδή πατιούνται τα τρια κλικ που χρειάζεται για να παίζει ο δίσκος. Δηλαδή, μην βάλεις καν μουσική, ποιον κοροϊδεύεις, ρε Πυργιώτη.

 

65daysofstatic – The Fall of Math

Υπάρχει ένα γκρουπ στο facebook που λεγόταν post-rock-κάτι και μετά μετονομάστηκε σε ένα άλλο βλαμμένο όνομα. Και να λέμε την αλήθεια, οτιδήποτε έστω φέρνει σε post-rock θεωρείται ψαγμένο αλλά υπάρχουν κάτι τραγούδια-δολώματα που όταν ποστάρονται εκεί μέσα πέρνουν τον αριθμό like και τον όγκο επιβεβαίωσης που φέρνουν οι σέλφις της Kylie Jenner. Μέσα σε αυτά είναι και η εντελώς ανέπνευστη και παλιά ανακάλυψη των -φοβερών δε- 65dos. Tέτοια φάση. Bonus δολώματα: Rosetta, Pelican και τα τοιαύτα, ξέρετε εσείς οι ψαγμένοι.

 

Deftones – White Pony

Για να βαρεθείς ακόμη περισσότερο. Όχι επειδή είναι κακό, ειδικά όταν είσαι σε αυτή τη φάση, σιχαίνεσαι τον εαυτό σου που τόσο αναμενόμενα το διάλεξες κιόλας. Τόσο χάλια δηλαδή; Αυτή η κατάσταση έχει συμβεί τόσες φορές που ο δίσκος αυτός θα με παέι από το γυμνάσιο στο διδακτορικό. Πράγμα λίγο συγκινητικό αν το σκεφτείς. Ή αηδιαστικό. Δεν ξέρω.

 

Peeping Tom – Peeping Tom

Για την ποικιλία. Για να πείσεις τον εαυτό σου ότι “εεεεεπ! Δεν ακούω μόνο μέταλ και ρawk εγώ, ακούω κι άλλα πράγματα, έχω εύρος, το έχω αυτό”. Τι εννοείς κοροϊδεύομαι, μα έχει μέσα και Kool Keith και Norah Jones και Amon Tobin και Dub Trio κι έχει και πλάκα κι έχει και Patton και το έχω ακούσει δισεκατομμύρια φορές και δεν με εκπλήσσει πια. Ιδανικότητα. Άψογα.

 

Placebo – Without You I’m Nothing

Ντάξει; Το αποτελειώσαμε; Ήρθε η ώρα που τραβάς τις βλεφαρίδες σου μία-μία με τα νύχια; Placebo. Του ’98. Δίνει πανελλήνιες φέτος. Θέλει να περάσει λογιστική ή τμήμα κινηματογράφου. Ή αρχιτεκτονική στα τρελά του όνειρα. Μια χαρά. Ή πάρε το πτυχίο ή αυτοκτόνα, Πυργιώτη. Ή σταμάτα να γράφεις. Άιντε πια.

 

Να λοιπόν τι άκουγα και δεν έκανα λίστα φέτος. Γιατί άκουγα αυτές τις μαλακίες. Πάλι. Γιατί διαβάζω συνειδητά από 12 χρονών και ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει. Για τις ψαγμενιές και τα ωραία του 2015 να περάσετε από τους εγκεφαλικά ζωντανούς Ανανίδη, Τσουμπανίδη, Καψάσκη το σεβάσμιο TeenageMusicGeek και Άρη που είχαν όρεξη και δεν κουρνιάζουν σε εμβρυική στάση κοιτώντας τον τοίχο με απόλυτη αδιαφορία.

Σοφία Πυργιώτη


Σκληράδα επιπέδου βουτυρομάχαιρου. Στην πραγματικότητα, είναι μέτρια σε όλα – Πειστήριο: Το μεγαλύτερό της επίτευγμα είναι ότι δεν ζει στην Ελλάδα. Θάνατος σε όλα τα είδωλα.