Δεν ξεχνάω τον Φόβο

death2

Ένας πολύ κοντινός μου άνθρωπος, μου είχε εκμυστηρευτεί πως την στιγμή που πεθαίνεις, εάν αναλογιστείς όσα κοιτάς πίσω σου και νοιώσεις ότι έζησες 5 χρόνια ευτυχισμένος, τότε οφείλεις να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό.

Θυμάμαι ακόμα την έκπληξη μου. «Δεν θα συμβιβαστώ με κάτι τέτοιο» είχα απαντήσει με ένα φούσκωμα στο στήθος.

Οι τελευταίοι μήνες ήταν οι πιο σκοτεινοί της ζωής μου. Δεν μπορείς να μιλάς για κατάθλιψη εάν δεν την έχεις βιώσει. Την αδυναμία που έχεις να σηκωθείς από το κρεβάτι. Την ντροπή που νοιώθεις όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Την ανορεξία. Το άγχος της έκθεσης. Την αγοραφοβία.

Τους τελευταίους μήνες έχασα- από επιλογή ίσως, δεν μπορώ να το απαντήσω τώρα- ορισμένους ανθρώπους που τους θεωρούσα φίλους, μια σχέση που είχα επενδύσει πολλά, κιλά και μαλλιά. Αυτό που εισέπραττα ήταν αγχώδη βλέμματα και φιλικά χτυπήματα στην πλάτη.

Δεν ξέρω αν το έχω ξεπεράσει, δεν είναι αυτό το θέμα μας, ίσως δεν ξέρω καν ποιο είναι το θέμα μας, ποτέ δεν με θεώρησα αρθρογράφο, ποτέ δεν πίστεψα ότι είμαι το οτιδήποτε. Άλλωστε οι πιο φρικιαστικές τραγωδίες της Ιστορίας διαπράχθηκαν από ανθρώπους που πήραν τον εαυτό τους πολύ σοβαρά.

Πολύ απλά, σε κάποια χρονική στιγμή βγήκα από τα σκεπάσματα και πήγα να κάνω κάτι το ουσιαστικό, ακόμα και αν ήταν λάθος. Έχουμε δικαίωμα στο λάθος.

Δεν ήταν δικιά μου απόφαση ωστόσο. Είχα deadlines που έληγαν, είχα συνεργάτες που δεν με εγκατέλειπαν, είχα φίλους και οικογένεια. Κάποιοι δεν έχουν τίποτα από αυτά.

Πολύ απλά, δεν είχα τον χρόνο να παίρνω Prozac, να υπομένω για περίπου 30’ ένα εκνευριστικό τρέμολο στο δεξί μου χέρι και να πέφτω στο κρεβάτι για 3 ώρες.

Ο Χρόνος. Νομίζουμε ότι έχουμε χρόνο. Δεν είχαμε ποτέ χρόνο.

Αγάπησα τα πάθη μου. Τα αγκάλιασα, τουλάχιστον αυτά ξέρεις τι επιδράσεις έχουν σε εσένα ή σε τι ποσοστό αποτελούν αυτό που είσαι. Ίσως, τελικά, τα πάθη μας να μην υπήρξαν ποτέ αυτόνομα.

Μέχρι που έρχεται το απόγευμα αυτής της Παρασκευής. Και ο φόβος νικά την βούληση (αν θέλουμε να έχουμε γενναιόδωρα καλές προθέσεις, τι και αν η χειρότερη τέχνη οφείλεται σε καλές προθέσεις) έως ότου ορισμένοι αρχίζουν και ψελλίζουν κάτι για τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας .

Είναι ενδιαφέρον τον γεγονός ότι οι αγγλόφωνοι πληθυσμοί στην αντίστοιχη έκφρασή τους μιλούν για τις τελευταίες μέρες της Ρώμης και όχι της Πομπηίας. Φαντάζομαι ότι οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας δεν θα διέφεραν και σε πολλά σε σχέση με οποιαδήποτε μέρα της Πομπηίας μιας και η ηφαιστειακή έκρηξη ήταν κάτι το αναπάντεχο. Αλλά και για εμάς είναι περίεργο να μιλάμε για τις τελευταίες μέρες τις Ρώμης, καθ’ ότι θεωρούμε (ίσως λανθασμένα- ίσως όχι, δεν είμαι ιστορικός) ότι οι τελευταίες μέρες τις Ρώμης ήρθαν την άνοιξη του 1453.

Άρα, κατά τις τελευταίες μέρες της Ρώμης τα πράγματα θα ήταν πιο ξεκάθαρα. Το μέτωπο απέναντι στα γερμανικά φύλλα είχε καταρρεύσει και οι Λομβαρδοί περνούσαν τις Άλπεις. Ίσως η ζωή στην Ρώμη εκείνες τις ημέρες να ήταν παρόμοια με αυτή της Αθήνας του Ιουλίου. Οι πολίτες θα φλέρταραν με τον ίδιο ξεδιάντροπο τρόπο που κάνουμε σήμερα, θα ειρωνευόντουσαν το πολιτικό κατεστημένο που τους έφερε ως εδώ και θα ξόδευαν τα τελευταία τους λεφτά σε φτηνό κρασί.

Το απόγευμα της Παρασκευής δε φοβόμουν. Έχω προσπεράσει τον Φόβο, ποτέ μου δεν αναμετρήθηκα με τον Φόβο. Το απόγευμα κοίταξα πίσω και θυμήθηκα το έργο για πιάνο που άφησα ημιτελές επειδή νόμιζα ότι είχα χρόνο, το κορίτσι που μου ζητούσε να της ανοίξω την καρδιά μου και δεν έφυγα από Θεσσαλονίκη για να την βρω, τον συγγενή που δεν πήρα για μήνες τηλέφωνο να δω πώς τα φέρνει, την επίσκεψη στον δερματολόγο που συνέχιζα να αναβάλλω. Και ίσως όχι με αυτήν την σειρά.

Ποτέ μου δεν φοβήθηκα τον Φόβο. Φοβήθηκα τον χρόνο και την εφήμερη ύπαρξή μας.

Και δεν θα ξεχάσω ποτέ μου τον Φόβο.
ΥΓ: Ζητάω συγγνώμη για το αυστηρά προσωπικό ύφος του κειμένου, γνωρίζω πως άλλοι αντιμετωπίζουν αντίστοιχα ή και μεγαλύτερα προβλήματα. Επίσης γνωρίζω ότι λόγω συγκυριών δεν έχουν το πάτημα που μου δίνει η συγκεκριμένη στήλη. Αλλά έχω πάψει προ πολλού να νοιώθω ενοχές για το οτιδήποτε . 

 

 

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;