Dishonest Review: Paradise Lost, The Plague Within

pl

Συνεχίζοντας ακάθεκτοι και άτεγκτοι στο πνεύμα του metal Αυγούστου, σήμερα θα αναφέρουμε ορισμένες σκόρπιες σκέψεις που μας ήρθαν σχετικά με την τελευταία κυκλοφορία των γερόλυκων doom-άδων από το Yorkshire. Από έναν τύπο που ίσως και να μην είναι ο οπαδός των PL που έχεις συνηθίσει.

Αν και τους βγάζω ακόμα το καπέλο για το Gothic”, θεωρώ το Shades of God” μέτριο δίσκο, ενώ το Icon” ήταν πράγματι το αναγκαίο βήμα προς τα εμπρός, τι και αν ο μισός δίσκος από το “Widow” και πέρα κάνει μια κοιλάρα από εδώ ως την Καλαμπάκα.

Στην πραγματικότητα το σημείο καμπής της πορείας των βρετανών ήταν η αντικατάσταση του Matt “Tuds” Archer με τον Lee Morris σε συνάρτηση με την αισθητή βελτίωση, σε ό, τι αφορά το συνθετικό κομμάτι, του Greg Mackintosh, καθότι τα Draconian Times”, One Second” και Host” (σ.σ. λατρεία μόνο) ήταν δίσκοι οι οποίοι μέσα στην μεστότητά τους δυσκολευόσουν να «ξεχωρίσεις» κάποιο κομμάτι σε σχέση με τις υπόλοιπες συνθέσεις αυτών- δίχως να χρειαστεί, φυσικά, να αναφερθούμε στο ότι οι Paradise Lost κυκλοφόρησαν μέσα σε 4 χρόνια μια τριπλέτα κορυφαίων δίσκων οι οποίοι προσδιορίζονται σε εντελώς διαφορετικά αισθητικά πεδία.

Ωστόσο, μετά το Symbol…” άρχιζα σιγά- σιγά να χάνω επαφή με το τι συνέβαινε στο στρατόπεδο των PL. Και για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, οι κυκλοφορίες τους από τον ομώνυμο δίσκο τους και έπειτα κυμαίνονται κάπου μεταξύ των crowd- pleaser έως και filler albums. Metal για την φάση και μόνο, ευνουχισμένο, αργόσυρτο και άνευρο. Άποψή μου, βεβαίως- βεβαίως, αλλά σε αυτό το site κυρίως απόψεις διαβάζετε μία ή άλλη.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο The Plague Within”, διότι μέσω αυτού του album ίσως να ερμηνεύονται αρκετά από αυτά που είδαμε τα τελευταία χρόνια. Η μεταγραφή αεροδρομίου που ακούει στο όνομα A. Erlandsson δικαιολόγησε (επιτέλους) την φήμη του, οι death metal ακροβασίες του Greg με τους Vallenfyre έπιασαν τόπο, φιλτραρισμένες, φυσικά, διαμέσουτης ακραία πεσιμιστικής Goth στάμπας των Lost, ενώ η- επιτέλους- αναγνώριση του N. Holmes ως ένας εξαιρετικός μουσικός και η συμμετοχή του στον νέο δίσκο των Bloodbath, μονάχα λυτρωτική μπορεί να χαρακτηριστεί για τον ίδιο- και δη σε ό, τι αφορά τις ζωντανές του εμφανίσεις τα τελευταία χρόνια.

Θα προτιμούσα να αποφύγω να αναφέρω συγκεκριμένα κομμάτια του δίσκου, καθότι το The Plague Within” αν και αποτέλεσμα ετερόκλητων μουσικών επιρροών, μέσα στην πολυμορφία του ακούγεται τουλάχιστον ευχάριστα δίχως διακοπές. Το Doom στοιχείο, φυσικά, αποτελεί την μεσαία νότα του μίγματος αν και εδώ είναι ορισμένες φορές όπου θυμίζει άλλοτε παλιούς Saturnus, άλλοτε Shape of Despair, άλλοτε My Dying Bride, διάολε, μέχρι και Cathedral θυμίζει ο δίσκος σε κάποιο σημείο.

Το, δε, πραγματικά ενδιαφέρον μέρος της ιστορίας είναι ότι οι Paradise Lost κατέληξαν να κυκλοφορούν έναν δίσκο ίσως «βαρύτερο» και σίγουρα πιο “massive” του Gothic” λόγω αμηχανίας: Ο ίδιος ο Greg είχε δηλώσει ότι αρχικά σκέφτηκαν να μην προσλάβουν καν παραγωγό, και να το δουλέψουν μόνοι τους, ακριβώς εξαιτίας του προβλήματος αισθητικής που είχαν. Με δυο λόγια δεν ήθελαν να κυκλοφορήσουν έναν ακόμα δίσκο που θα κοπιάρει τις παλαιότερες κυκλοφορίες τους.

Μάλιστα, στο πιο king- of- cool πράγμα που έχουν κάνει ως τώρα, ο βασικός τους συνθέτης παραδέχτηκε ότι θα ήθελε να βγάλει έναν δίσκο συνέχεια του Host” concept, ξεκινώντας μια Kickstarter εκστρατεία η οποία θα ονομαζόταν Host (το όλο project έχει μπει στον πάγο λόγω έλλειψης χρόνου) ενώ παράλληλα είχαν συζητήσει να δοκιμάσουν να δουλέψουν αποκλειστικά με ορχήστρα (αυτή τη φορά το project μάλλον θα αργήσει πολύ περισσότερο).

Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτως πιο θα είναι το επόμενο βήμα της παρέας από το Yorkshire, το The Plague Within” βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για metal ή έστω Doom metal δίσκο της χρονιάς για την ειλικρίνεια, το πάθος και πάνω απ’ όλα την ουσιαστικότητα που οι ίδιοι οι Paradise Lost έδειξαν επιστρέφοντας μετά το μετριότατο Tragic Idol” για έναν δίσκο αποκαλυπτικό, με την βιβλική ερμηνεία του όρου και όχι μόνο.

Καλή ακρόαση.

Stay Doom-y.

 

ΥΓ: Θα ήθελα να ήξερα ποιος επιλέγει ποια κομμάτια μπαίνουν στους δίσκους τους και ποια πάνε για B- sides σε αυτή την μπάντα. Πραγματικά θα ήθελα να ήξερα.

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;