Εάν έχεις καιρό να δεις ταινία που θα σε κρατήσει στην τσίτα, το Green Room είναι για σένα

green

Ένα underground punk rock συγκρότημα περιοδεύει με ένα βαν σε όλη την Αμερική, προσπαθώντας να διαδώσει το ευαγγέλιο της μουσικής του (χωρίς να εμφανίζεται καν σε social media, έτσι;). Αφού τα μέλη της μπάντας ξεμένουν από λεφτά και μια τοπική συναυλία πηγαίνει στραβά (από θέμα κοινού και χρημάτων), καταφέρνουν να κλείσουν ένα gig το οποίο θα τους αποφέρει τα απαραίτητα για να καταφέρουν να γυρίσουν σπίτι τους. Το θέμα είναι πως πρέπει να παίξουν μπροστά σε ένα κοινό που αποτελείται από skinheads, νεοναζί και άλλα τέτοια καλόπαιδα. Αφού οι πρωταγωνιστές μας ανοίγουν την συναυλία με μια διασκευή του Nazi Punks Fuck Off και τελειώνουν το set τους πετυχημένα, γίνονται άθελα τους, μάρτυρες ενός περίεργου σκηνικού (τύπου wrong place at the wrong time) και από ‘κει και πέρα όλα πηγαίνουν κατά διαόλου.

Το Green Room είναι μια ταινία που ξέρει πως να σε κρατήσει σε αγωνία και γι’ αυτό του βγάζω το καπέλο. Από την αρχή μέχρι το τέλος χρησιμοποιεί μια σχεδόν παρακμιακή-μυστηριακή-αποπνικτική ατμόσφαιρα (σε αυτό ίσως παίζουν ρόλο και τα δάση του Oregon) η οποία δεν ξεφουσκώνει εύκολα. Προφανώς και υπάρχουν κάποιες σεναριακές αφέλειες (καθώς προχωρούμε προς το τέλος) αλλά του το συγχωρούμε γιατί κατάφερε να μας κάνει να φάμε τα νύχια μας και να τα χωνέψουμε. Πρωταγωνιστεί ο (πρόσφατα) μακαρίτης Anton Yelchin αλλά την παράσταση κλέβει ένας εξαιρετικός Patrick Stewart ο οποίος ερμηνεύει άψογα (χρησιμοποιώντας slang στοιχεία) τον ιδιοκτήτη club – αρχηγό φασιστικής σέκτας.

Και εδώ έρχεται η προειδοποίηση που “πετάω” σε όποιον πρόκειται να το δει: οι σκηνές βίας σε πιάνουν απροετοίμαστο. Ειδικά σε ένα συγκεκριμένο σημείο (δεν κάνουμε spoilers εδώ), μένεις με το στόμα ανοιχτό και αναρωτιέσαι τι έχεις δει. Αν έχουμε θέματα με ευαίσθητα στομάχια, προσωρήστε σε κάτι πιο ευχάριστο.

Στα plus επίσης είναι και η ξεκάθαρη αγάπη που δείχνει ο σκηνοθέτης για την μουσική. Ποιος ξέρει, μπορεί μετά να ξεκινήσεις να αναρωτιέσαι με την παρέα σου ποιο είναι το desert island band σου.

Υ.Γ.: Για ακόμα μια φορά να τονίσουμε το εξής: ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΤΑ TRAILER. Σποιλεριάζουν τα πάντα οι άτιμοι που τα φτιάχνουν.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.