Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι δίνουμε περισσότερα στο rock n roll, από όσα αυτό μας δίνει πίσω;

kaps

Μακάρι να ζούσα στα 70s. Δεν είμαι ρετρό τύπος, απλά αγαπώ το rock n roll. Και παρόλο που δεν έχω κανένα πρόβλημα να κάνω τέτοιες κλισέ δηλώσεις, πιστεύω ότι εκείνο δε με αγαπάει καθόλου.

Τότε παλιά, αυτό ήταν που οδηγούσε τις εξελίξεις. Ο κόσμος ήταν εξίσου αφοσιωμένος με σήμερα, όμως ήταν αναγκασμένος να τρέξει να προλάβει. Τα πράγματα γίνονταν γύρω του με ταχύτητα και έπρεπε να έχεις δυο φορές ανοιχτά μάτια και αυτιά για να μην το χάσεις, δεδομένου ότι τα μέσα ήταν πολλές ταχύτητες κάτω σε σχέση με σήμερα. Αυτό όμως τα έκανε να εξελιχθούν για να προλάβουν. Δεν έζησα τα 70s, αλλά η αίσθηση που έχω είναι ότι αν χαλάρωνες και ξέμενες να ακούς μόνο τους The Who, δε θα προλάβαινες τους Black Sabbath παραδίπλα. Γεροντότεροι, κάνω λάθος;

Τώρα, δε γίνεται έτσι. Η παραγωγή είναι πολύ μεγάλη ναι, αλλά όχι επειδή το rock n roll ανθεί. Είναι επειδή όλοι εμείς το κάνουμε να συμβεί. Αυτοί που το αγαπούν.

Οι μουσικοί πρώτοι από όλα, παλεύουν με τα θηρία, χωρίς μέσα, με λίγες τεχνολογικές ανέσεις, χωρίς budget, με τεράστια κληρονομιά να βαραίνει τους ώμους τους, κακομαθημένο κοινό και ελάχιστα περιθώρια καινοτομίας.

Οι οπαδοί με πληγωμένες οικονομίες να τους καθυστερούν, πολλές τσακισμένες προσδοκίες να δοκιμάζουν την πίστη τους, συνεχίζουν να γεμίζουν χωράφια στα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, να στηρίζουν τοπικές σκηνές (όχι όλοι, υπάρχουν και μαλάκες), πάνω από όλα να συνεχίζουν να πιστεύουν σε αυτό με θρησκευτική ευλάβεια, να μην παραγνωρίζουν στιγμή ότι η μουσική είναι το σωσίβιο τους σε αυτή τη ζωή.

Οι γραφιάδες να περιμένουν (σαν τα παράσιτα που είναι) τα μεγάλα albums που θα δώσουν καύσιμο στις ηλεκτρονικές τους πένες και όσο αυτά δεν έρχονται, να προσπαθούν να βγάλουν το λαγό από το καπέλο για να φτιάξουν ένα ενδιαφέρον κείμενο, όπως ακριβώς συμβαίνει τώρα, εδώ.

Οι διοργανωτές, που αν δε μιλάμε για τεράστιες εταιρείες με διαστημικά κεφάλαια, πρέπει να στύψουν την πέτρα και να βάλουν ένα σκασμό λεφτά από την τσέπη τους για να συνεχίσει να κινείται η όποια σκηνή, της οποιασδήποτε μικρής πόλης.

Όλοι αυτοί προσπαθούν, να το κάνουν να συνεχίσει να συμβαίνει. Και οι ιδιαίτερες στιγμές, εκείνες που μπορείς να νιώσεις μέσα σου ότι κάτι μεταφυσικό γίνεται, έρχονται με το σταγονόμετρο. Φυσικά και υπάρχουν, φυσικά και αξίζουν τον κόπο. Αλλά στηρίζεται σε μας, όχι στη μαγεία.

“Δηλαδή κάτσε ρε μεγάλε. Εννοείς ότι το rock n roll, η μαγεία που λες, δεν είναι ανθρώπινο δημιούργημα; Είναι κάτι άυλο, που εμφανίζεται κατά βούληση κάποιας κοσμικής, αόρατης δύναμης;”

Ναι, αυτό ακριβώς εννοώ. Πόσες φορές έχουμε ακούσει ότι κάποιο σπουδαίο τραγούδι γράφτηκε στο πόδι, ένα riff κατά τύχη, πόσοι και πόσοι μουσικοί δουλεύουν εντατικά πάντοτε, αλλά μερικές φορές μόνο συμβαίνει κάτι που φέρνει ανατριχίλες; Πόσοι τόνοι ναρκωτικών δε λειτούργησαν ποτέ εις όφελος της τέχνης και απλά παρέλυσαν νευρικά συστήματα χωρίς αποτέλεσμα;

Κάτι συμβαίνει, κάποιες φορές, απρόβλεπτα και με γοητευτική ανευθυνότητα. Και μας δίνει ζωή κάθε μια από αυτές τις φορές. Μόνο που νιώθω ότι σε αυτόν το σκληρό και άκαρδο θεό, δίνω περισσότερα από όσα παίρνω. Και εγώ και όλοι. Προσπάθησε να το βάλεις σε μια ζυγαριά. Για όλη την προσπάθειά σου ας πούμε το 2014, πήρες αντίστοιχα πολλές και σημαντικές στιγμές; Δυσκολεύτηκες να βρεις 20 δίσκους για τη λίστα; Δεν έβαλες 2-3 χαριστικά; Μετά από τόσες ώρες στο studio, βγήκες με αρκετά κομμάτια; Μετά από τόσα λεφτά και τόση κούραση, έχεις εξίσου πολλές και δυνατές αναμνήσεις;

Δεν είναι θέμα οικονομικής αναντιστοιχίας, είναι ζήτημα ηθικό. Γαμημένο rock n roll, παίρνεις ζωή από μένα και δίνεις ψίχουλα. Ήθελα να ξέρεις ότι δεν είμαι το κοροϊδάκι σου πια. Και ναι, συνεχίζω να σε αγαπώ όσο τίποτα…

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο