Εγώ δε θα πάω φέτος στο New Long Fest. Εσύ, μην κάνεις το ίδιο λάθος

new

Ακούγεται σαν κάτι που θα σου έλεγε κάποιος ηλικιωμένος, με βαθυστόχαστο ύφος, έτσι δεν είναι;

Κοιτάζοντας πίσω και ζυγίζοντας τις επιλογές του παρελθόντος μέσα από το ανεκτίμητο πρίσμα που η μόνο η εμπειρία της ζωής παρέχει. Είμαι αρκετά σίγουρος οτι και αυτό που συζητάμε εδώ, είναι μια τέτοια περίπτωση. Ακόμα κι αν δεν έχει συμβεί ακόμα.

Το New Long Fest είναι ένας σταθερός rock n roll θεσμός στη χώρα εδώ και χρόνια, ρολάρει με τους δικούς του ρυθμούς και το μείγμα underground επαγγελματισμού που το διέπει, το κάνει να ξεχωρίζει κάθε καλοκαίρι. Φέτος οι μέρες είναι 3, τα συγκροτήματα ακόμα περισσότερα, τα σουβλάκια του κυρ Χρήστου πολλαπλάσια και οι ακουστικές εμφανίσεις που θα κλείνουν τις δύο πρώτες μέρες, το φρέσκο κερασάκι στο προαναφερθέν μείγμα.

Παρόλα αυτά, εγώ δε θα πάω.

Φυσικά όχι ότι υπάρχει οτιδήποτε σε αυτά που δε μου αρέσει, αλλά επειδή τα πανίσχυρα δάχτυλα της υποχρέωσης έχουν αρπάξει τη ζωή μου από το λαιμό για μια φορά ακόμα. Ξέρετε πως είναι. Μπορεί να φαίνονται ιδανικές οι συνθήκες για ένα ταξιδάκι στην Αθήνα, μπορεί το δέλεαρ να είναι ακαταμάχητο και οι τιμές βολικές, μπορεί όλοι οι ωραίοι τύποι που θες να ξαναδείς να είναι μαζεμένοι σε ένα μέρος, τότε όμως είναι που το κακό κάρμα αποφασίζει να στα ξεπληρώσει όλα και να πάει όλος ο προγραμματισμός σου κατά διαόλου. Οι λεπτομέρειες της προσωπικής μου τραγωδίας δεν ενδιαφέρουν κανέναν, το γεγονός όμως παραμένει.

Δε θα πάω στο New Long Festival φέτος. Ευτυχώς για μένα, η πλατφόρμα Local Stage Live θα μεταδώσει online τα πάντα και αυτομάτως αυτό την κάνει σανίδα σωτηρίας σε βαθύ ωκεανό, παρόλα αυτά όμως…

Αν πήγαινα, την Παρασκευή θα έτρωγα με χαρά λίγο ήλιο για να ακούσω τις ωραία δομημένες καθαρές φωνές των Embrace The Paradox, που τους έχω αδυναμία.

Θα έκανα προσχεδιασμένο διάλειμμα για ανάσες μεταξύ των sets των Womb Of Maggots και του χαμού που ξέρω ότι θα αποτελέσουν οι Karma Violens.

Η πρώτη ακουστική εμφάνιση στο N.L.F των Yellow Devil Sauce θα ήταν μια ιστορική στιγμή.

Φυσικά θα επέστρεφα νωρίς το Σάββατο (όχι φυσικά επειδή με χαλάει το φιλόξενο camping, αλλά να χάσω την ευκαιρία για σπιτικό φαγητό;) μόνο και μόνο για να δω πως είναι να περνάς από τους Madleaf στους Omega Monolith σε μια καλοκαιρινή μέρα.

Για να ικανοποιήσω τον εξερευνητή μέσα μου, επειδή όποιος ξέρει τους Still Falling καταλαβαίνει πόσο σπάνιο θέαμα είναι να τους δει με drummer.

Θα άφηνα τη groupie μέσα μου να απελευθερωθεί, καθότι πιστεύω βαθιά ότι ο Σπύρος των Cyanna Mercury είναι τραγουδιστής παγκόσμιου βεληνεκούς, φτιαγμένος για να στέκεται μπροστά από ένα μικρόφωνο και τίποτα άλλο.

Το ξέρω ότι θα ξεχνούσα οτιδήποτε είχε προηγηθεί όταν θα ξεκινούσαν οι Universe 217. Τα πάντα όμως.

Τουλάχιστον μέχρι την εισαγωγή του “Against Me” στην ακουστική εμφάνιση των POEM. Εκεί θα συνέβαινε κάτι περίεργο, το ομολογώ.

Θα ήμουν εντελώς υποκριτής αν το έπαιζα cool την Κυριακή, και δεν ήμουν με τα μούτρα κολλημένα στη σκηνή για το set των 10 Code.

Θα μάζευα στιγμές στο σερί των The Locals και Sun, Rain In Life.

Θα ήθελα να δω αν θα σώσουν οι Maplerun την παρτίδα με το καινούριο τους υλικό.

Και με το τέλος των Despite Everything θα ήξερα ότι όλο αυτό άξιζε τον κόπο.

Είπαμε όμως, όλα αυτά είναι πράγματα που δε θα μάθω ποτέ. Επειδή δε θα μπορώ να είμαι εκεί. Εσύ όμως θα μπορείς. Και όπως λέει και στον τίτλο, μην κάνεις αυτό το λάθος…

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο