Εγώ στη κρίση πέρασα καλά, τι φταίω;

1

Τη κρίση την βίωσα από την αρχή της. Πάντα επιδερμικά όμως. Βλέπεις, έπιασα μια καλή δουλειά κάπου το 2006 όταν τελείωσα τις σπουδές μου και ακόμα και τώρα που γράφω αυτό το κείμενο δουλεύω στην ίδια εταιρεία.

                                             

Βέβαια κάποια σχετικά δυσάρεστα τα πέρασα. Είδα σε μια νύχτα να απολύεται το 60% των συναδέλφων μου, το μισθό μου να μειώνεται 30%, να με στέλνουν για εκ περιτροπής εργασία, να υπογράφω για ένα επίδομα άδειας το οποίο ποτέ δε πήρα κ.α. Αλλά όλα τα ανέχτηκα για το καλό της Εταιρείας, τα θεώρησα φυσιολογικά και ας μην ήμουν μέτοχός της. Πάντα γκρίνιαζα αλλά «στον πόλεμο αναγκαστικά υπάρχουν θύματα», σκεφτόμουν. Έτσι έβαλα πλάτη για να έχω. Και μελλοντικά ξανά-είχα. Ανέβηκε ο μισθός μου στα παλιά του επίπεδα, είδα νέες προσλήψεις να γίνονται, μέχρι και προαγωγή πήρα πέρσι.

 

Έτσι νοίκιασα ένα ωραίο σπίτι, πήγα κάποια ταξίδια, έφαγα σε κάποια εστιατόρια (όχι τίποτα ακριβό)… γενικά περνούσα μια φυσιολογική ζωή.

Και όλα αυτά κινδυνεύω να τα χάσω. Τόσα χρόνια το μνημόνιο για το τίποτα. Πάνω που ξανά-ξεκίνησε η φυσιολογική ζωή.

 

Το παραπάνω θα μπορούσε να είναι σκέψεις του καθενός από εμάς που τη πέρασε κάπως καλά όλα αυτά τα χρόνια και πλέον φοβάται. Όμως αυτή δεν είναι η πραγματικότητα.

Πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι δεν είχαμε μπει σε κάποιο πρόγραμμα εξυγίανσης του Κράτους. Τα μνημόνια ήταν καταστροφικά υφεσιακά προγράμματα που μας ώθησαν στην αύξηση της ανεργίας, της θνησιμότητας, του δημόσιου χρέους και στην μείωση του ΑΕΠ, των συντάξεων, των μισθών με αποτέλεσμα τη λεγόμενη “Βαλκανιοποίηση”, εντός όμως του ευρώ. Ενός νομίσματος στο οποίο μπήκαμε με πλαστά στοιχεία και σε λιγότερο από 9 χρόνια (από το ’10) ξεκίνησε να μας αποβάλλει σαν μη-συμβατό μόσχευμα.

 

Ναι, μπορεί αυτή η μετωπική Ελλάδας-Ευρώπης να είναι επικίνδυνη. Μπορεί οι βολεμένοι να την «ακούσουμε» λίγο. Μπορεί να «κολλήσουμε» σε πολλούς τομείς. «Μπορεί» όμως. «Μπορεί» και όχι. Ίσως για πρώτη φορά «μπορεί» να έχουμε την ευκαιρία να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας και να φτιάξουμε μια καλύτερη χώρα, μαθαίνοντας από τα λάθη μας.

2

 

Anton Ego


Ηλικιωμένος από την εφηβεία του. Λατρεύει την απόλυτη ηρεμία. Εθισμένος στο καφέ.