EJEKT FESTIVAL 2018: Τροφή για μία μουλιασμένη ψυχή

nc (1)

Από πού να την πιάσεις αυτήν την ημέρα και πού να την αφήσεις. Συνέβησαν τόσα πολλά μέσα σε μια μέρα που απλά αρνούμαι να πιστέψω ότι στην ουσία κάνω λόγο για 20 ώρες.

Η μέρα μου ξεκίνησε κάπου στις 7 το πρωί, όπου, εγώ η συμπρωτευουσιάνα, έπρεπε να πάρω το δρόμο της καθόδου για την Αθήνα όπου και έφτασα λίγο πριν τις 14:00. Αφού έφαγα κάτι, κατηφόρισα για Πλατεία Νερού, τσίμπησα και δυο energy drinks να ισιώσω και κάπως έτσι ξεκίνησε για εμένα το πολυαναμενόμενο Ejekt Festival του 2018.

Οι πόρτες άνοιξαν γύρω στις 16:30, λάβαμε όλοι τις θέσεις μας και ξεκινήσαμε να περιμένουμε υπομονετικά κάτω από τον καυτό ήλιο του Σαββάτου, πράγμα αξιοθαύμαστο, καθώς όλη η υπόλοιπη Αθήνα κολυμπούσε την ώρα που εμείς ψάχναμε αντηλιακό και καπέλα.


JACK HEART & THE LOVE GHOSTS

jack heart

Τηρώντας το ήδη γνωστό πρόγραμμα, ο Έλληνας Jack Heart και η μπάντα του ανέβηκαν τη σκηνή, αναλαμβάνοντας το δύσκολο καθήκον που έχει πάντα το πρώτο όνομα σε ένα τέτοιο event: να καλωσορίσει και να διασκεδάσει όσο πλήθος έχει καταφτάσει από νωρίς. Και το κατάφερε. Σε ένα μισάωρο, ξεδιπλώθηκε ένα σύνολο από πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια σε blues και jazz ρυθμούς, δημιουργώντας το ανάλαφρο κλίμα που άρμοζε εκείνη τη στιγμή. Περάσαμε ωραία, χορέψαμε και ελπίζουμε να τους ξαναδούμε στο κοντινό μέλλον.

PROTOMARTYR

protomartyr

Ήθελα πολύ να δω τους Protomartyr κάποια στιγμή στη ζωή μου, αλλά δεν περίμενα ότι θα τους έβλεπα τόσο σύντομα. Προσωπικά θεωρώ ότι δεν έχει φτάσει ακόμα η στιγμή που θα κάνουν το μπαμ. Έχουν μια ιδιαιτερότητα στον ήχο τους βέβαια, η οποία δεν είναι για όλους, αλλά θα δείξει πού θα κατευθυνθούν. Και αυτοί, λοιπόν, πιστοί στο πρόγραμμα, στις 18:05 ακριβώς, ανέλαβαν τα ηνία. Με το setlist να επικεντρώνεται γύρω από το εξαιρετικό “Relatives in Descent” του 2017, έστρεψαν τα βλέμματα όλων προς το μέρος τους και σίγουρα το κοινό τους μεγάλωσε μετά από αυτή τους την εμφάνιση. Για λίγο λιγότερο από μία ώρα, έδωσαν μία πολύ χορταστική δόση post punk στο κοινό, κι ας κατέληξαν να καούν από τον ήλιο, αφού όπως είπε και ο Joe Casey, προφανώς και δεν είναι συνηθισμένοι σε τέτοια ζέστη.

WOLF ALICE

wolf alice (1)

Ένα ακόμα όνομα που δεν περίμενα να δω τόσο σύντομα ήταν και οι Βρετανοί Wolf Alice, από τους οποίους ήξερα λίγα κομμάτια, αλλά είχα μεγάλη περιέργεια να δω από κοντά. Λίγο πριν τις 19:30, η 4αδα παρατάχθηκε στη σκηνή της Πλατείας Νερού φέρνοντας μαζί τους και ένα πολύ γλυκό αεράκι, με τον ήλιο πια να εξασθενεί. Απροσδόκητα ξεσηκωτικοί και με εμφανείς punk επιρροές, έπαιξαν περίπου 1 ώρα, παρουσιάζοντας κομμάτια κυρίως από το σχετικά πρόσφατο “Visions Of A Life” του 2017 και το “My Love Is Cool” του 2015. Η γλυκύτατη Ellie Rowsell, άλλοτε με την κιθάρα παραμάσχαλα, άλλοτε κρατώντας μόνο το μικρόφωνό της, κινούνταν σε όλη σχεδόν τη σκηνή και στους διαδρόμους κάτω, μπροστά από τα κικγλιδώματα που είχαν τοποθετηθεί για τον Nick Cave αργότερα, χτίζοντας έτσι μία κατάλληλη φεστιβαλική ατμόσφαιρα κάνοντάς με, προσωπικά, να ξεχάσω την κούραση που με είχε ήδη καταβάλλει.

RAIN BREAK

Μεγάλος guest star της βραδιάς και σίγουρα ένας για τον οποίον αξίζει ξεχωριστό section στο κείμενο αυτό, ήταν η βροχή. Από το τελευταίο κομμάτι των Wolf Alice και μετά, ένα τεράστιο κατάμαυρο σύννεφο πλησίαζε με αυξημένη ταχύτητα, φέρνοντας και μία ωραιότατη κιτρινίλα από πίσω. Το σύννεφο αυτό ήρθε και κάθισε από πάνω μας κοντά στις 20:30, προκαλώντας μία ωραιότατη καταιγίδα, η οποία ήταν ένα βήμα πριν το χαλάζι. Των φρονίμων τα παιδιά, προνοήσαμε και είχαμε φέρει ομπρελίτσες και κανένα αδιάβροχο, αλλά φυσικά τίποτα δεν ήταν αρκετό και καταλήξαμε να μουλιάσουμε στο νερό για παραπάνω από 1 ώρα. Ο κόσμος διασκορπίστηκε, άλλοι έτρεξαν κάτω από τη γέφυρα στον χώρο των bars, άλλοι μπήκαν κάτω από τα υπόστεγα στα περίπτερα των promotions, άλλοι έμειναν μπροστά στη σκηνή και άλλοι έφυγαν, αφού κανείς δεν είχε βγει να πει ότι τουλάχιστον περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει με τον καιρό. Η πλειοψηφία όμως του κόσμου παρέμεινε, και μαζί κι εμείς.
EDITORS

editors (4)

Κάπου πριν τις 22:00, ενημερωθήκαμε ότι κατόπιν συνεννόησης των καλλιτεχνών και αφού έχει σταματήσει η καταιγίδα, η βραδιά συνεχίζει κανονικά, με τους Editors να ανεβαίνουν στη σκηνή σε λίγη ώρα και ο Nick Cave στις 00:00. Και πράγματι, κοντά στις 22:15 και αφού στήθηκαν τα πάντα μπαμ μπαμ, οι Βρεατανοί ανέβηκαν επιτέλους στη σκηνή. Ήταν η 3η φορά που τους έβλεπα live, και ενώ υποστήριζα ότι δεν κόφτομαι και πολύ, θυμήθηκα πόσο καλοί τελικά είναι στις live εμφανίσεις τους και ιδιαίτερα με ένα δίσκο σαν το φρεσκότατο “Violence” δεν μπορούσαν να μην είναι έτσι τα πράγματα. Η μπάντα μας αποζημίωσε με το παραπάνω, δείχνοντας πόσο ευγνώμονες ήταν με την επιμονή μας, με τον Tom Smith να επισημαίνει “πόσο όμορφοι είμαστε” και να τραγουδάει με νόημα “I don’t think that it’s gonna rain again today” –που όλοι ευχόμασταν να είναι αλήθεια. Κάπου εκεί άρχισαν να παρουσιάζονται και τα προβλήματα που άφησε πίσω του ο καιρός, αφού οι οθόνες σε μερικά σημεία είχαν “καεί” δυσκολεύοντας σίγουρα όσους βρίσκονταν πίσω να παρακολουθούν. Παρ’ όλ’ αυτά ο ήχος διατηρήθηκε κρυστάλλινος κάνοντας την εμφάνισή τους να κυλήσει εξαιρετικά γρήγορα, αφού το σετ τους περιορίστηκε αρκετά σε σχέση με την προγραμματισμένη διάρκεια. Αλλά θα τολμήσω να πω ότι μου άνοιξε η όρεξη για λίγο ακόμα Editors, και αν μας τιμούσαν στην επόμενη περιοδεία τους, θα πήγαινα να τους δω, γιατί ακόμα και υπό τέτοιες συνθήκες ήταν αψεγάδιαστοι.

NICK CAVE & THE BAD SEEDS
nc (6)

Μετά από σχεδόν 1 ώρα στησίματος του εξοπλισμού, και με τα μεσάνυχτα να καραδοκούν, η αναμονή χτύπησε κόκκινο. Όμως, εκεί που η κούραση πήγε να με κυριεύσει, τα φώτα έσβησαν και οι Bad Seeds εμφανίστηκαν στη σκηνή. Με τις πρώτες νότες από το “Jesus Alone” ένιωσα την ενέργειά μου να επανέρχεται ως διά μαγείας και με το που έσκασε μύτη και ο Nick Cave στη σκηνή, ούτε καν θυμόμουν ότι ήμουν ακόμα σαν να είχα βουτήξει με τα ρούχα στη θάλασσα.

Ξυπνώντας εκείνες τις υπέροχες αναμνήσεις που μου είχε χαρίσει λίγους μήνες πριν, μετά τη sold out εμφάνισή του το Νοέμβριο, βρέθηκα να υπνωτίζομαι σε κάθε του λέξη. Και αυτό εξάλλου είναι και ένα τεράστιο χάρισμά του. Καταφέρνει να κάνει ένα κοινό χιλιάδων ατόμων, να κρέμονται από την κάθε του κίνηση. Είτε περπατώντας κατά μήκος του κικγκλιδώματος, είτε περπατώντας ανάμεσα στο πλήθος, είτε ακόμα και πέφτοντας –ελαφρά- πάνω στον κόσμο, ο Nick Cave έχει την ικανότητα να δημιουργεί στους γύρω του ένα τεράστιο συναίσθημα σεβασμού, που ταυτόχρονα σου απαγορεύει να πάρεις το βλέμμα σου από πάνω του.

Αυτήν τη φορά, επέλεξε να μοιραστεί κάποια από τα πιο κλασικά του κομμάτια, τιμώντας μας με τα “Loverman” και “Do You Love Me”, τα οποία σε συνδυασμό με την καλύτερη δυνατή εκτέλεση του “From Her To Eternity” δημιούργησαν μια τριάδα φωτιά από νωρίς κάνοντας το κοινό κυριολεκτικά να παραληρεί –φυσικά μαζί κι εγώ. Συνέχισε με ακόμα μια ισοπεδωτική τριάδα, “The Ship Song”, “Into My Arms” και “Girl In Amber”, μετά την οποία δεν έμεινε στεγνό μάγουλο ούτε για δείγμα, ενώ μετά συνέχισε στα κλασικά και λατρεμένα κομμάτια του, κλείνοντας με το “Push The Sky Away”. Για encore άφησε το “The Mercy Seat” και το αισιόδοξο και πανέμορφο “Rings OF Saturn” κλείνοντας έτσι μία αξιομνημόνευτη βραδιά για αμέτρητους λόγους.

Φανερά ευγνώμων και αυτός μετά από την παραμονή του κοινού έπειτα από τέτοια βροχή, έδωσε ίσως τον καλύτερό του εαυτό. Χόρεψε ανελέητα, τραγούδησε με πάθος, έπεσε στα γόνατα, έπεσε ΜΕ τα γόνατα, έσπασε τα παπούτσια του (ναι τα σκαρπίνια σπάνε), περπάτησε με τις κάλτσες έστω και για λίγο, περιπλανήθηκε ανάμεσα στο κοινό, γέλασε, αστειεύτηκε και τελικά άφησε τους πάντες με ένα χαμόγελο έως τα αυτιά. Όσο για τον καιρό, όχι απλά είχαν διαλυθεί τα σύννεφα, αλλά έφτασε να έχει και ξαστεριά.

Προσωπικά, ήταν σίγουρα μια βραδιά που δεν θα την ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Μετά από μία εξαιρετικά μακριά ημέρα, η ψυχή μου αγαλλίασε και φούσκωσε. Δεν χόρτασε σε καμία περίπτωση, αφού θα πήγαινα άνετα 50 ακόμα φορές, αν είχα τη δυνατότητα, να τον ξαναδώ live, πράγμα που επικυρώνει ότι ήταν, είναι και θα είναι ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης στην πλάση ετούτη.

Κάπου στις 3 η ώρα τα ξημερώματα, κατάφερα να βγω από τα μουλιασμένα μου ρούχα, άδειασα την τσάντα μου, την στράγγιξα, και σκεπάστηκα με κουβέρτα προκειμένου να κοιμηθώ. Την επόμενη μέρα ευτυχώς δεν αρρώστησα, αλλά και να αρρώσταινα χαλάλι. Άξιζε η ταλαιπωρία; Ναι. Θα τα περνούσα από την αρχή ξανά όλα αυτά; Εννοείται.


 

Nick Cave

Editors

Nick Cave

 

Nick Cave

Nick Cave

Nick Cave

Nick Cave

Editors

Editors

Wolf Alice

Wolf Alice

Protomartyr

Γεωργία Λαδοπούλου


Πεσσιμίστρια, βρίσκει το νόημα της ζωής σε διαφορετική μπάντα κάθε βδομάδα, προσπαθεί να μειώσει τις ώρες που ξοδεύει βλέποντας σειρές και οι απόψεις της διαφέρουν από τις δικές σου