Έκοψα την πρέζα που λέγεται Mud Times και ορίστε τι έπαθα

mud

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου που αλλάζει τα πάντα.

Για σένα, αγαπητέ αναγνώστη, μπορεί αυτή η (κοσμοιστορικής σημασίας) στιγμή να ήταν στην 3η Γυμνασίου όταν “έπιασες” στα πράσα τους/τις γκόμενους/ες του σχολείου να χαζεύουν το σμιλεμένο σου κορμί και αποφάσισες να ακολουθήσεις την καριέρα του πορνοστάρ (καταλήγοντας ζιγκολό Γ’ Εθνικής), μπορεί να ήταν εκείνο το απόγευμα που άραζες στο ντιβάνι της θείας σου της Σούλας και χάζευες τις ταινίες του Κώστα Τσάκωνα, όταν σε χτύπησε σαν αστραπή η ιδέα να γίνεις υδραυλικός (καταλήγοντας στον ΟΑΕΔ) ή μπορεί να σου ήρθε η ιδέα να ανοίξεις το πρώτο γκουρμέ εστιατόριο με βάση τα ζωύφια όταν δοκίμασες εκείνη την εκπληκτικά πικάντικη κατσαρίδα στο ταξίδι που έκανες στην Ινδονησία (καταλήγοντας φυλακή, διότι κάποιος έπαθε τροφική δηλητηρίαση).

Όπως και να ‘χει, δεν παίζει ρόλο το πριν, ούτε το μετά. Το ζητούμενο είναι τι αποκόμισες από αυτή την lifechanging mothafucka εμπειρία.

Η δική μου, χτύπησε την πόρτα του κεφαλιού μου, αμέσως μετά το (επικό, θρυλικό, μεγαλειώδες σαν το όργιο στο Eyes Wide Shut, σταματάω εδώ) πάρτυ του Mud Times στο Off The Chain, πριν 2μιση εβδομάδες. Αυτό το ρημάδι site που διαβάζετε, είναι εδώ και 2 περίπου χρόνια, η ρουτίνα μου. Από το πρωί μέχρι το βράδυ θα ασχοληθώ με τα κείμενα που ανεβαίνουν, τα ποσταρίσματα του Facebook, τα κανονίσματα για συνεντεύξεις, τα λαδώματα από συγκροτήματα για να βάλουμε καλά reviews, συννενοήσεις με πόρνες και ντίλερς για τις καθημερινές ανάγκες της συντακτικής ομάδας και πάει λέγοντας.

Αποφάσισα λοιπόν πως ήταν καιρός να κάνω ένα διάλειμμα και ταυτόχρονα ένα πείραμα. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα, θα έβγαζα από τη ζωή μου αυτό το “ναρκωτικό” ώστε να αποφασίσω τελικά εάν είναι κάτι που όντως γουστάρω ή εάν το κάνω τόσο καιρό από ανάγκη. Ανάγκη του να ασχολείσαι με κάτι και να μην πετάς το χρόνο σου στα σκουπίδια κάνοντας τίποτα.

Οι πρώτες μέρες ήταν πρωτόγνωρες αλλά ευχάριστες. Ξυπνάς και αντί να ασχοληθείς με αυτό που κάνεις κάθε μέρα, καταλήγεις να φτιάχνεις καφεδιά χαζεύοντας τηλεόραση (δηλαδή 5 λεπτά, εάν έβλεπα παραπάνω θα χρειαζόμουν ένα αλυσοπρίονο για να κάνω χαρακίρι).

Χάζεμα στο Facebook, σε άλλα site, αλλά όχι στο Mud. Δεν το κρύβω, ήταν ωραίο. Τα παιδιά από την συντακτική ομάδα με έψαξαν, με ρώτησαν αν είμαι καλά, προσφέρθηκαν μέχρι και να με στείλουν σε ψυχίατρο και αυτό το τελευταίο πραγματικά το εκτίμησα. Αλλά το να έχεις αποτινάξει από πάνω σου όλη την (δύσκολη μερικές φορές) διαδικασία οργάνωσης, ήταν ανάσα που χρειαζόμουν.

Οι μέρες πέρασαν, το site συνέχισε να υπάρχει χωρίς εμένα, τα ποσταρίσματα του έγιναν ένα ακόμα παραθυράκι στο σκρολάρισμα και όλα ήταν παραμυθένια. Στην ουσία, το είχα σχεδόν διαγράψει από το μυαλό μου. Μέχρι χθες.

Παρέα γνωστών, αλκοόλ, συζήτηση περί ανέμων και υδάτων, όταν ξαφνικά ένα άτομο από τον κύκλο δηλώνει αναγνώστης του Mud και ξεκινάει να εκθειάζει αυτή την αποψιατόρικη γωνιά του Ίντερνετ. Δεν έχει νόημα το τι ακριβώς μου είπε, το θέμα είναι πως μέσα στο κεφάλι μου άναψε λαμπάκι. Τότε κατάλαβα πως μου έλειπε διότι πλέον είναι μια ύπαρξη. Μια ύπαρξη που αθροίζεται από τα άτομα που το κρατούν ζωντανό (αυτή την υπέροχη παρέα ρεμαλιών που λέγεται συντακτική ομάδα δηλαδή), από το κείμενα του (για τα οποία έχω ακούσει αποθεώσεις μέχρι απειλές τύπου “σε μακαιρώσω) και τον πυρήνα των hardcore οπαδών του.

Εάν τα παραπάνω σου φαίνονται σαν μονόλογος από τη Λάμψη, ίσως και να έχεις δίκιο. Το θέμα είναι να μάθεις τι έχεις στη ζωή σου που πραγματικά αξίζει. Και ακόμα και όταν σε παίρνει από κάτω, σε κουράζει, σε κάνει να σιχτιρίζεις σαν γερογκρινιάρης, μην το αφήσεις. Έτσι κι αλλιώς μιλάμε για έρωτα. Πάντα, κάπως έτσι δεν είναι και αυτός;

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.