Ελληνικοί gay γάμοι – Όταν έρθει εκείνη η μέρα…

201303291812230.samesex_marriage

…είναι παράλογο να πιστεύω ότι θα ακούγεται λιγότερο απίθανο σενάριο από ότι σήμερα; Εξάλλου, τι στο διάολο, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι; Κοιτίδα πολιτισμού σου λέει, όταν εμείς χτίζαμε διάφορα, οι άλλοι κοιμόντουσαν στα βελανίδια, ή έτρωγαν τα δέντρα, ή σκαρφάλωναν σε σπηλιές, ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Φαντάζομαι θα τα καταφέρουμε. Τι, όχι;

Είναι οι Ιρλανδοί καλύτεροι; Φυσικά και όχι. Πρώτον, επειδή τίποτα δεν ξεπερνά το Ιχώρ του Έλληνος και δεύτερον, σιγά μη ζουν αυτοί σε προοδευτικότερη χώρα από μας. Στην πατρίδα της Guinness που λέτε, 3,2 εκατομμύρια κόσμος ψήφισε για τη νομιμοποίηση του γάμου μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. 62% πήρε το ΝΑΙ, 32% το ΟΧΙ και από όλες τις εκλογικές περιφέρειες μόνο σε μια καταψηφίστηκε. Και μιλάμε για μια χώρα που η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι εξίσου (αν όχι περισσότερο) ριζωμένη στην εθνική τους παράδοση όσο και η Χριστιανορθόδοξη στη δική μας, μια χώρα όπου η ομοφυλοφιλία σταμάτησε να θεωρείται έγκλημα το 1993, μια χώρα όπου ακόμα και σήμερα η έκτρωση είναι παράνομη, εκτός αν κινδυνεύει η ζωή της μητέρας. Δεν τους λες και ανοιχτόμυαλους φιλελεύθερους, έτσι δεν είναι;

Παρόλα αυτά, οι αγαπημένοι μας συντηρητικοί, θρησκόληπτοι μεθύστακες (ζήτω τα εθνικά στερεότυπα) φαίνεται πως μέσα στην ασφάλεια που προσφέρει η μυστική ψήφος στο βάθος του παραβάν, είχαν κάτι άλλο να πουν. Θες να αντέδρασαν στη σωρεία σεξουαλικών σκανδάλων της Εκκλησίας, θες να καίγονταν να αποδείξουν ότι δεν είναι τόσο σκουριασμένοι όσο οι υπόλοιποι πιστεύουμε, το γεγονός παραμένει. Εκεί μπορώ να παντρευτώ το αγόρι μου, εδώ δε μπορώ.

Δείγμα προόδου; Να πω την αλήθεια, δεν το νομίζω.

Αν ο κόσμος ήταν πραγματικά έτοιμος να το δεχτεί, δε θα χρειαζόταν πλειοψηφική νομιμοποίηση. Απλά θα γινόταν. Προφανής νόμος, άνετη τυπική ψήφιση, απλή εφαρμογή, πάμε παρακάτω. Θα ήταν μια ακόμα Τετάρτη. Πόσο μάλλον στη δική μας χώρα, που φαίνεται αστείο η κουβέντα του δημοψηφίσματος. Όχι γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι που θα ψήφιζαν ΝΑΙ, αλλά επειδή είναι απόλυτα βέβαιο το ΟΧΙ σαν τελικό αποτέλεσμα. Δε χρειάζεται περαιτέρω εξήγηση, όσοι έχετε επίγνωση της κοινωνίας που ζούμε σαν σύνολο και δε βγάζετε συμπεράσματα βασισμένοι στον περίγυρό σας και μόνο, καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχει να αντιμετωπίσει το gay κίνημα, είναι ο αυτοπροσδιορισμός του. Το ότι θεωρείται και συμπεριφέρεται ακριβώς έτσι, σαν ένα κίνημα. Σαν πράξη αντίστασης, σαν παρίες, σαν κάτι που προσπαθεί να ανεβεί ένα βουνό. Φυσικά, αυτό συμβαίνει επειδή η κοινωνία δεν αποδέχεται τους gay όπως τους straight. Προφανώς και έχουν στοχοποιηθεί, αδικηθεί, κακοποιηθεί. Αλλά είναι το ότι λειτουργεί όλο αυτό σαν μια κλειστή, μαχητική ομάδα, που όσα δίκια και να έχει, δημιουργεί ασυναίσθητα αντιπαλότητα. Υπέρ και κατά, υποστηρικτές και αντιτιθέμενοι, προοδευτικοί και συντηρητικοί.

Το Gay Pride για παράδειγμα, είναι μια διαδήλωση υπέρ των gay δικαιωμάτων και απαρτίζεται από ανθρώπους που ζητούν ίση μεταχείριση. Το Gay Pride δε θα έπρεπε να υπάρχει. Τουλάχιστον όχι για κάτι περισσότερο από ένα φανταστικό event για παρέα, dress up και χορό.

Επίσης, δημοψηφίσματα σαν της Ιρλανδίας δε θα έπρεπε να υπάρχουν. Να κάνουμε κι άλλο ένα για το αν μας επιτρέπει η κοινωνία να ψωνίζουμε μακριά παλτά όσοι είμαστε κάτω του 1,75; Άλλο ένα για το αν μπορούν οι ξανθοί να παίζουν ποδόσφαιρο; Αν μπορώ να προσλάβω Αφρικανό web developer; Γυναίκες πιλότοι; Τροχονόμοι με τριχόπτωση; Περιπτεράδες με φετίχ τις γόβες; Προπονητές με μούσι; Μουσουλμάνοι μασέρ; Αριστεροί ψάλτες με αιμορροΐδες;

Γίνεται κατανοητό, έτσι δεν είναι; Τα πράγματα στη ζωή που είναι φυσιολογικά, δεν έχουν την ανάγκη καμιάς κοινωνικής νομιμοποίησης. Θα είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος αν αποφασιστεί κάποτε να γίνει δημοψήφισμα στη χώρα μας για τους gay γάμους, στηθούν οι κάλπες και έχει 100% αποχή. Αν δεν πατήσει κανένας. Αν δεν ασχοληθεί ψυχή. Αν είναι στις συνειδήσεις όλων μας κάτι τόσο λογικό, που σιγά μην πάω να ψηφίζω τέτοιες μαλακίες κυριακάτικα, πάω για καφέ καλύτερα.

Και αν μου έλεγες ότι κάποτε θα έγραφα αυτή την τελευταία πρόταση σχετικά με εκλογές, θα σε περνούσα για τρελό…

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο