Emperor Of Sand: Ποτέ η στασιμότητα δεν ήταν τόσο εθιστική

mas

Μπράβο στους Mastodon. Κυκλοφορούν τον 7ο δίσκο της καριέρας τους και καταφέρνουν να κρατήσουν τον ποιοτικό πήχη ψηλά ενώ όλη η κοινωνία ασχολείται μαζί τους. Σχετικά με το δεύτερο, ήταν πάνω κάτω δεδομένο. Κάθε φορά που τα τρελά αγόρια από την Ατλάντα βγάζουν κάτι (ακόμα και το καλύτερο σορτσάκι ever), όλοι παραμιλούν. Αυτή την φορά όμως δεν παρατήρησα τον κακό χαμό που είχε προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια. Και αυτό μας πηγαίνει στο πρώτο σκέλος, αυτό με τον πήχη.

Το Emperor Of Sand είναι μια χαρά δίσκος. Γαμάτος, με ποικιλία στον ήχο του, ρεφρέν που τα τραγουδάς, τεχνική που δεν μπαίνεις στον κόπο να κρίνεις. Με λίγα λόγια, όλα καλά. Σωστά;

Και ναι και όχι.

Ίσως είναι το γεγονός πως μας έχουν καλομάθει στις εκπλήξεις, ίσως η χρονική στιγμή όπου οι όποιοι πειραματισμοί λείπουν, ίσως παίζει ρόλο πως τα παιδιά μεγάλωσαν και δεν έχουν τίποτα να αποδείξουν. Τα παραπάνω μας φέρνουν στο αμήχανο (;) συμπέρασμα πως αυτή τη φορά τα τραγούδια – και ο δίσκος σαν σύνολο, είναι ένα κλικ χαμηλότερα. Από τις προσδοκίες μας ίσως; Μπορεί.

Και εδώ ίσως είναι το σημείο που την πατάμε. Διότι σαν άλλοι μεταλοπατέρες θεωρούμε πως εμείς κάνουμε κουμάντο στα αγαπημένα μας συγκροτήματα. Αυτά παράγουν τη μουσική και εμείς δίνουμε το τελικό OK. Δεν θα βγάλω τον εαυτό μου απ’ έξω. Το ζητούμενο είναι να δεις τι έχεις μπροστά σου.

Το πιο σκεπτόμενο (σε θέμα εξέλιξης του ήχου του) κουαρτέτο που κυκλοφορεί έναν δίσκο best of. Δηλαδή με όλα αυτά τα συστατικά που μας έκαναν να τους αγαπήσουμε, μέσα σε 11 τραγούδια για να τα λιώσεις και να τα ξαναλιώσεις. Μπορεί να μην σκίζεις το σουτιέν σου αλλά όταν τα έχεις κάνει κτήμα σου, σίγουρα θα κάνεις flash τα boobs σου για πάρτη τους.

Υ.Γ.: Τα videoclip τους πλέον συγκρίνονται μόνο με αυτά των Tenacious D.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.