Ένα τελευταίο αντίο στους Εφιάλτες και τις Κραυγές

wes1

Η πρώτη (πραγματική) μου επαφή με τον Wes Craven έγινε το μακρινό 1998. Πριν 2-3 χρόνια είχα παρακολουθήσει το A Nightmare On Elm Street με αποτέλεσμα ο τρόμος να κατακλύσει ένα 10χρονο βλαμμένο που δίψαγε για τρομάρες, καθώς έψαχνε με μανία τα σκονισμένα ράφια του γειτονικού βίντεο κλαμπ. Τώρα, ο σκηνοθέτης που κατάφερε να βάλει τον Freddy Krueger στα όνειρα μου, είχε βγάλει καινούργια ταινία η οποία αποθεώνονταν από κοινό και κριτικούς. Η ξενέρα που είχα εισπράξει όταν δεν κατάφερα να παρακολουθήσω στο σινεμά το Scream, είναι κάτι που ακόμα δεν έχω ξεχάσει. Thank Gοd, εκείνη την εποχή έτυχε να βρίσκεται στο σπίτι, το θαυματουργό κουτί με το όνομα Filmnet. Ιδανικό για συνεχόμενες προβολές ταινιών που δεν πρόλαβες να δεις στην μεγάλη οθόνη και όχι μόνο.

scream

Παρασκευή βράδυ και ξαφνικά βλέπω διαφήμιση πως το Scream (a.k.a. Κραυγή Αγωνίας) θα προβληθεί ακριβώς τα μεσάνυχτα. Οργασμός. Πετάγομαι πάνω από τη χαρά μου, σχολείο δεν είχα το Σάββατο, ετοιμάζω το βίντεο για γράψιμο και περιμένω να περάσουν μαρτυρικά τα λεπτά. Και ναι, το μίνι trailer (διάρκειας λίγων δευτερολέπτων) τύπου “Ακολουθεί το τάδε…” εμφανίζεται. Και μέσα σε ελάχιστες στιγμές, καταφέρνει να δείξει και μια σκηνή από το φινάλε όπου φαίνεται ξεκάθαρα το πρόσωπο του δολοφόνου. Σοκ. Μπινελίκια, νεύρα, η πίεση έφτασε στο κόκκινο. Η ταινία ξεκίνησε και από το πρώτο λεπτό είχα ξεχάσει τα πάντα. Ο Wes Craven θριάμβευε και επαναπροσδιόριζε το είδος για δεύτερη φορά στην καριέρα του, κλείνοντας το μάτι στους λάτρεις των ταινιών τρόμου.

Η αρχή της καριέρας του τον βρήκε να δημιουργεί μια ζοφερή ατμόσφαιρα πόνου και εκδίκησης στο The Last Hοuse On The Left του 1972 ενώ 5 χρόνια αργότερα παρουσιάζει το The Hills Have Eyes, ένα cult αριστούργημα το οποίο ξαφνικά δημιούργησε ένα ολόκληρο sub gengre ταινιών τρόμου με βάση το Texas Chainsaw Massacre το οποίο βγήκε πριν 3 χρόνια στις αίθουσες. Ακολουθεί η τριάδα Deadly Blessing (με την νεαρή τότε Sharοn Stοne)- Swamp Thing- Invitatiοn Tο Hell όπου πλέον έχει διαμορφώσει προσωπικό στίγμα σκηνοθεσίας, κάτι σαν πρακτική, μόνο και μόνο για να παραδώσει το magnum οpus του, το A Nightmare On Elm Street εν έτη 1984.

nightmare

Ο Freddy Krueger πλέον έχει πάρει σάρκα και οστά ενώ μια ολόκληρη γενιά έχει στοιχειωθεί για τα καλά. Δεν είναι αμελητέο το γεγονός πως χιλιάδες νέοι και νέες φοβούνται να κοιμηθούν το βράδυ με την υποψία πως μπορεί να μην ξυπνήσουν ποτέ εξαιτίας ενός καμένου τύπου που στα δάχτυλα έχει λεπίδες. Η επιτυχία στο bοx οffice είναι τεράστια, κάτι το οποίο αναμενόμενα φέρνει και συνέχειες στην μεγάλη οθόνη χωρίς όμως τον Wes στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Μέχρι την ανάκαμψη της καριέρας του με το Scream, 12 χρόνια μετά, περνάει μια περίοδος σχετικής σιωπής αλλά εδώ δεν πρέπει να ξεχάσουμε να αναφέρουμε το εξαιρετικό -μόνο για τους βαμμένους οπαδούς- The Peοple Under The Stairs. Μια ταινία που αν τύχει να την δεις σε σχετικά μικρή ηλικία, θα σε ρουφήξει στον κόσμο της με αποτέλεσμα να αναφωνείς γεμάτος περηφάνια “τέτοια θρίλερ θέλω να βλέπω”.

peopleuts1

Μετά την δεύτερη απογείωση της καριέρας του, εκεί στα τέλη των 90’s, κατάφερε να σκηνοθετήσει το Music Of The Heart, δραματική ταινία με την Meryl Streep, η οποία ξεχωρίζει σαν την μύγα μέσα στο γάλα σε όλη την φιλμογραφία του. Τα 00’s δεν τον βρήκαν σε καλή κατάσταση με εξαίρεση κάποιες στιγμές – το πρώτο μισό του Red Eye με την Rachel McAdams- με αποτέλεσμα να βρίσκεται στην θέση του executive prοducer αρκετά συχνά και να αφοσιώνεται στο γράψιμο.

Ο καλύτερος τρόπος για να αποδώσουμε τα σέβη μας και να αποχαιρετίσουμε  έναν από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες ταινιών τρόμου, είναι να σβήσουμε τα φώτα, να διαλέξουμε ένα από τα αριστουργήματα του και να αφεθούμε στον τρόμο που μας προσφέρει απλόχερα, έτσι όπως συνέβη την πρώτη φορά.

Σε ευχαριστούμε για όλα Wes, σε ευχαριστούμε για τους εφιάλτες.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.