Επαναστάτης με αιτία

pic

Η παρόρμηση να παγώσεις μία στιγμή και να την καταστήσεις αιώνια είναι τρομερά ελκυστική και έντονη όπως το να ξύσεις το σημείο του δέρματος που ταλανίζεται από φαγούρα. Πλέον το χέρι μας γεμάτο φαγούρα κι αυτό, το σωτήριο έτος 2015 και με την ευγενική χορηγία των android και των iphone απανταχού της δευτεροκοσμικής και τριτοκοσμικής Γης, ψαχουλεύει αυτόματα τις τσέπες για το κινητό ή για την φωτογραφική μηχανή ενόψει καλπάζοντος σκληροτράχηλου στάιλ.

Τι συμβαίνει όταν κάπου, σε κάποιο γεωγραφικό μήκος και πλάτος, ένας επαναστατημένος χωρίς αιτία εγκέφαλος αποφασίζει να μποϊκοτάρει την αποτυπωμένη αιωνιότητα των στιγμών του; Συμβαίνει όμορφη αναρχία. Ναι.

Η επανάσταση αυτή λοιπόν οφείλεται σε μία νεογέννητη εμπιστοσύνη στον εγκέφαλό μου. Γιατί τέτοια εξουσιοδότηση στην τεχνολογία να κρατάει όλες τις εικόνες μου για εμένα; Προς τι τόσος ανυπέρβλητος εφησυχασμός; Γιατί ν’ αφήσω στα ψυχρά χέρια της τεχνολογίας ν’ απαθανατίσει αυτό που εγώ εκλαμβάνω και με τις έξι γαργαλιστικές αισθήσεις τις οποίες διαθέτω; Μέσα στο περιρρέων συναίσθημα επανάστασης, σαν νέος αντάρτης ξύνω την παλάμη μου και περήφανα βάζω την φαγούρα του αυτοματοποιημένου «κλικ» για ύπνο. Έχει περισσότερη ουσία να το ζεις ή να το ξαναζείς σε κόπια ξανά και ξανά; Αντί να στέκομαι πίσω απ’ τον φακό γιατί να μη κοιτάω κατάματα αυτό που έχω μπροστά μου; The beauty is in the eye of the beholder, not in the lens.

Οπότε, θα κάνω κάτι άναρχο. Θα συσσωρεύσω όλα αυτά τα κυβικά μέτρα που μου αναλογούν και όλη την χημεία και την φυσική της ευδαιμονίας που με κατακλύζει και θα κάνω την συνειδητή προσπάθεια να τα συγκρατήσω απ’ το να χυθούν απ’ το κρανίο μου. Θα προσπαθώ κάθε μέρα να ανακαλώ τις αναμνήσεις που μ’ έκαναν άνθρωπο και όχι ζώο, θα παίζω σαν ινδουιστικό μάντρα ξανά και ξανά τα λεπτά που θέλω χωρίς καμία βοήθεια έξωθεν. Γιατί φωτογραφίζουμε το συγκρότημα και δεν ακούμε απλά τη μουσική; Γιατί φωτογραφίζουμε το βιετναμέζικο που φάγαμε χθες και δεν το τρώμε απλά; Γιατί να βλέπουμε facebook profile pictures και δεν κοιτάμε καλά καλά τον απέναντί μας μπας και απομνημονεύσουμε το πρόσωπό του;  Ίσως οι φωτογραφίες να είναι η βαρεμάρα της μνήμης του ανθρώπου του 2015.

Για ένα κομμάτι ωραίου χωροχρόνου δε θέλω να ανεβάσω χαμογελαστές φωτογραφίες στο Instagram. Δε θέλω να σας δείξω τι έφαγα στο facebook. Δε θέλω να ορίσω με συντεταγμένες και ναυτικά μίλια το πού βρέθηκα. Δε θέλω να ρουφιανέψω με τι υπέροχους εγκεφάλους επικοινώνησα. Δε θέλω να φανερώσω τις σκέψεις μου και τις προθέσεις μου. Ας μας επιτραπεί και λίγος αντικοινωνικός εγωισμός, λίγη ανώδυνη τρυφερή κτητικότητα για τις προσωπικές μας στιγμές.

Αυτό που ήθελα λοιπόν ήταν να εισπνεύσω αχόρταγα, σχεδόν θυμωμένα, τις μικρές γήινες εκρήξεις πραγματικότητας που εκτυλίσσονταν μπροστά μου. Ήθελα να επικρατήσει μια λεκτική σιωπή και μία ηχηρή εσωτερική σκέψη. Ήθελα για λίγο να βγάλουν τον σκασμό όλα τα «κλικ» του σύγχρονου κόσμου και ν’ απολαύσω τη δική μου μυστική ιστορία. Ενός λεπτού σιγή για τα pixels που δε γεννήθηκαν ποτέ και ενός λεπτού ευτυχισμένες τσιρίδες για τις εικόνες που κάνουν “slide” μέσα στην photo gallery του νου μου. Κλικ.

 

A.A.

 

 

Αλεξία Τζιώγα


"if the world would shut up, even for a while, perhaps we would start hearing the distant rhythm of an angry young tune, and recompose ourselves."