Φόβος-δυστυχία: Τα δημοφιλέστερα ”ναρκωτικά” της εποχής μας (μπορείς να απεξαρτηθείς;)

fear

Όλοι μας έχουμε βιώσει/βιώνουμε τα δυσάρεστα συναισθήματα του φόβου και της δυστυχίας σε μεγάλο η μικρό βαθμό και με διαφορετικές επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής του ο καθένας. Πρόκειται για τα δύο δημοφιλέστερα (σκόπιμα γράφω δημοφιλέστερα μιας και σε τεράστιο βαθμό είναι επιλογή του καθένα η ένταση και η έκταση που τα βιώνει), περίτεχνα προσφερόμενα σε μεγάλες δόσεις τόσο από κοινωνικούς όσο και από κρατικούς-ιδιωτικούς φορείς, καταστρεπτικά για την ψυχική ευεξία και τροχοπέδη για την ψυχική ανάταση ”ναρκωτικά” της εποχής μας. Συνειδητοποιώντας όμως μερικές βασικές αλήθειες (που φυσικά δεν τις μαθαίνουμε σε καμία βαθμίδα εκπαίδευσης) μπορούμε να απεξαρτηθούμε απο αυτά σε μόνιμη βάση.

Αρκεί κανείς να πάει σχολείο, εκκλησία ή να ανοίξει το χαζοκούτι ( λαϊκιστί τηλεόραση) και ευθύς αμέσως έρχεται αντιμέτωπος με το φόβο και τη δυστυχία. Όταν ας πούμε στο σχολείο σε μαθαίνουν να μη σκέφτεσαι κριτικά αλλά σε πιέζουν να αποκτήσεις γνώσεις που από τη μια ”πρέπει” να τις έχεις και από την άλλη δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση εφόδια για την περεταίρω μόρφωση και αληθινή σου καλλιέργεια εκτός σχολείου, πώς είναι δυνατόν να αισθάνεσαι ελεύθερος και χαρούμενος; Όταν η εκκλησία σε κερνάει ενοχές και τύψεις από την παιδική σου ηλικία κιόλας μαθαίνοντας σου να μην είσαι ποτέ ο εαυτός σου και να μην εκφράζεις ελεύθερα όσα νιώθεις και σκέφτεσαι, να μη σκέφτεσαι και πολύ στην ουσία γιατί δεν τη συμφέρει κάτι τέτοιο αλλά ταυτόχρονα σε κερνάει και αντίδωρο τις Κυριακές, το μόνο που σου μένει είναι να είσαι δυστυχισμένος-φοβισμένος και το αντίδωρο στο χέρι. Όσο για την τηλεόραση, από τη στιγμή που θα αποφασίσεις να ”ενημερωθείς” από τα δελτία ειδήσεων την έβαψες. 9,9/10 ειδήσεις έχουν να κάνουν με καταστροφές και εγκλήματα καλλιεργώντας έτσι στον τηλεθεατή μια αίσθηση φόβου και δυστυχίας σε συνειδητό αλλά και σε υποσυνείδητο επίπεδο (με ύπουλο τρόπο).

Αποτελέσματα των παραπάνω είναι η αίσθηση ανελευθερίας, μια σχεδόν μόνιμη θλίψη και στεναχώρια καθώς και ένα υποβόσκον άγχος προερχόμενο από συνειδητούς και μη φόβους. Συνεπώς ο μέσος άνθρωπος δυσκολεύεται να νιώσει ελεύθερος (ελευθερία σημαίνει να πηγαίνει κανείς εκεί που αγαπά ή να κάνει ό,τι αγαπά) και χαρούμενος (αποτέλεσμα των παραπάνω επίσης είναι η αίσθηση ότι δεν του αξίζει να είναι χαρούμενος ή ότι αν νιώθει χαρούμενος αναγκαστικά και ντε πρέπει να γίνει κάτι για να ξανανιώσει δυστυχισμένος οπότε δεν απολαμβάνει τη χαρά του).

Παραθέτω ορισμένες απλές τεχνικές-αλήθειες που βοηθάνε στην εξάλειψη του φόβου και της δυστυχίας: 1)Σημαντικό ερώτημα που χρήσιμο θα ήταν να θέσουμε στον εαυτό μας είναι το εξής: ”Αν δεν σκεφτόσουν τους φόβους σου και γενικά όλα τα δυσάρεστα που σκέφτεσαι, ποιές δημιουργικότερες σκέψεις θα καταλάμβαναν χώρο στη σκέψη σου;” (Μια τέτοια ερώτηση φυσικά απαντιέται αν γνωρίζουμε πρώτα σε ικανοποιητικό βαθμό ποιοί είμαστε,τι θέλουμε να κάνουμε και πώς θέλουμε να νιώθουμε ως επί τω πλείστω) 2) Το προηγούμενο ερώτημα συνοδεύεται από το εξής: ”Αν φοβόσουνα σε πολύ μικρότερο βαθμό, ποιό τρόπο ζωής θα επέλεγες να έχεις; Ποιά ποιότητα ζωής θα επέλεγες για τον εαυτό σου;” 3)Αν σου ζητούσε κάποιος να του δείξεις πού βρίσκεται ο τάδε φόβος σου (πχ πάνω στο τραπέζι, δίπλα στην καρέκλα, κάτω από το χαλί; ) θα συνειδητοποιούσες εύκολα ότι βρίσκεται αποκλειστικά στο μυαλό σου. Με δεδομένο κιόλας ότι τον συγκεκριμενοποιείς αντί να φοβάσαι γενικά και αόριστα, γνωρίζοντας ότι κατά κύριο λόγο οι φόβοι σου έχουν να κάνουν με το παρελθόν η το μέλλον (που δεν υπάρχουν στο τώρα) και επιπλέον ότι σαν δημιουργός τους κάλλιστα έχεις τη δύναμη και να τους καταστρέψεις, μάλλον θα κατέληγες στο ότι οι φόβοι στην πλειοψηφία τους είναι απλά ψευδαισθήσεις. 4)Ζώντας σε ένα στατιστικά ασφαλές περιβάλλον λοιπόν (μακριά από άγρια ζώα και όχι σε εμπόλεμη ζώνη) και βιώνοντας τη ζωή στο τώρα (αν τη βιώνουμε στο παρελθόν νιώθουμε δυστυχία, αν τη βιώνουμε στο μέλλον νιώθουμε φόβο-άγχος) δεν μένουν και πολλά περιθώρια να δοκιμάζουμε τα δύο προαναφερθέντα ”ναρκωτικά”.

Ωραία και καλά μέχρι εδώ αλλά θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος ”Και τι γίνεται με τις χρόνιες φοβίες ή τους υποσυνείδητους φόβους μας;”. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές αισθανόμαστε ένα ανεξήγητο φόβο η άγχος και μάλιστα σε περιστάσεις που δεν έχει λογική εξήγηση η ύπαρξη αυτής της αίσθησης. Τι συμβαίνει στην περίπτωση αυτή και πώς λειτουργούμε;

Η σχέση του συνειδητού με το υποσυνείδητο είναι αμφίδρομη, εννοώντας ότι το καθένα απο αυτά επηρεάζει (και επηρεάζεται από) το άλλο. Από τη στιγμή που τους φόβους σε υποσυνείδητο επίπεδο δεν μπορούμε εύκολα να τους εντοπίσουμε (για να τους συγκεκριμενοποιήσουμε άρα να προσπαθήσουμε να τους αντιμετωπίσουμε), προσπαθούμε να παρατηρήσουμε το αντίκτυπό τους στο συνειδητό. Δηλαδή προς τα πού μας οδηγεί η όλη ”κίνηση” του υποσεινήδητου φόβου (σε ποιές σκέψεις, πράξεις, συνήθειες κλπ). Με όπλο την ελεύθερη βούληση κατευθύνουμε εμείς την ”κίνησή” του στο συνειδητό επίπεδο μετατρέποντάς τον σε πιο συγκεκριμένο, άρα με περισσότερες πιθανότητες αποτελεσματικής αντιμετώπισής του. Μαθαίνοντας να το εφαρμόζουμε αυτό κατ επανάληψη (πράγμα διόλου εύκολο) η συνειδητή εμπειρία καταγράφεται στο υποσυνείδητο αποδυναμώνοντας όλο και περισσότερο τους φόβους που έχουν εκεί την πηγή τους. Στο σημείο αυτό θέλω να τονίσω ότι παράλληλα με τη αντιμετώπιση των φόβων πάσης φύσεως, εξίσου σημαντικό είναι να διδασκόμαστε από αυτούς αφουγκραζόμενοι τους. Σχεδόν πάντα έχουν να μας μάθουν κάτι σημαντικό για την ψυχοσύνθεση και το χαρακτήρα μας συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στην αυτογνωσία μας.

Κλείνοντας, επισημαίνω ότι επιλέγουμε σε μεγάλο βαθμό το πόσο φοβισμένοι ή/και δυστυχισμένοι είμαστε. Τι πιο εύκολο από το να αράζεις στο καφενείο και να κινδυνολογείς για την κοινωνία αναμασώντας την χιλιομασημένη τροφή που σερβίρουν οι καναλάρχες, πίνοντας το τσιπουράκι σου (και αισθανόμενος ενεργός πολίτης), ή από το να κλαίγεσαι στον τάδε και τον δείνα στο καφενείο (μπαίνοντας περίτεχνα στη βολική θέση του θύματος); Καλώς ή κακώς αυτό που αξίζει συνήθως είναι το δύσκολο. Μην ξεχνιόμαστε, εύκολα γκρεμίζεις δύσκολα χτίζεις.

Γιώργος Σούλος


Ειρηνικός Πολεμιστής, ισχυρίζεται ότι έχει μαθητεύσει κοντά στον Bruce Lee αλλά αστειεύεται (ή μήπως όχι;)