FUCK heroin chic

heroin

Heroin chic. Δεν έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου τίποτα πιο ηλίθιο, ανούσιο, κενό νοήματος, ανεγκέφαλο ποτέ. Και δεν με βάζουν σε αυτούς που απορρίπτουν τη μόδα ως ευτελές δημιούργημα, αντίθετα θεωρώ ότι υπάρχει τέχνη μέσα της, όση τέχνη υπάρχει στην αυτοέκφραση. Αλλά δυστυχώς είναι συχνά η υποκρισία στην αυτοέκφραση που βγάζει το πρόθημα “αυτό-” και βάζει το “ψευδό-”. Επομένως, ναι, θεωρώ τη μόδα μιας μορφής τέχνης, θεωρώ τους κανόνες “της” μορφή εκφασισμού, και δεν αστειεύομαι καν.

 

Αλλά ας επιστρέψουμε στο Heroin chic. Για να μιλήσουμε για κάτι οξύμωρο, σημαίνει ότι έχουμε δύο διαμετρικά αντίθετες έννοιες που σε συνδυασμό βγάζουν νόημα. Η ηρωίνη δεν έχει τίποτα γαμημένο σικ επάνω της. Και για να μην πεθάνουμε κι από το political correctness, όχι δεν είναι όλα τα ναρκωτικά ίδια αλλά η ηρωίνη είναι το έσχατο γαμημένο σημείο των ουσιών – κι αν σε ενοχλέι η λέξη “γαμημένο” τρεις φορές στην ίδια παράγραφο και όχι η ηρωίνη, έχεις πρόβλημα.

 

Vicariously, I live while the whole world dies.

 

Πολλοί πεφτουν στην παγίδα, σε πολλούς βγαίνει το γονεϊκό ένστικτο να γοητευτούν από ένα/μία εθισμένο/η για να τον/την σώσουν και να πάρουν μια αίσθηση ικανοποίησης, να γίνουν γιατροί για μία μέρα. Να νιώσουν καλύτερα που το κακό βρήκε τον διπλανό και όχι τους ίδιους κι αυτοί σαν καλοί νοικοκυραίοι να μεταδώσουν το ευαγγέλιο της καλής ηθικής ζωής. Λες και η απεξάρτηση γίνεται με λόγια, δη τα δικά τους κιόλας. Γιατί είναι τόσο σημαντικοί.

 

Και κυκλοφορούν εκεί έξω και τα σκουλήκια σε μορφή ανθρώπου που βρίσκουν τον εθισμό γοητευτικό και γράφουν σε σελίδες ιλουστρασιόν “heroin chic”, ποστάρουν στο ασπρόμαυρο κινούμενο tumblr τους εικονίτσες με σκονίτσες σε ανεβασμένο κοντράστ, άδεια υποκείμενα που αυτοπροσδιορίζονται ή φιλοδοξούν να γίνουν εθισμένοι, που δεν βρίσκουν γοητεία αν ο/η άλλος/η δεν έχει κάτι “καταραμένο” επάνω του/της. Από τον ΙΚΕΑ καναπέ τους γράφουν άρθρα κονσέρβες για το romanticizing μιας σαραντάχρονης εθισμένης και αναρωτιούνται από πάνω μήπως αυτός ο εθισμός είναι μέρος του ταλέντου, της επιτυχίας. Όχι, είναι μέρος του προβλήματος.

 

Του δικού σου προβλήματος και του προβλήματος των σκληρών ναρκωτικών – γιατί δεν είναι μόνο ο διαχωρισμός που σπρώχνει άτομα στο πρόβλημα, είναι άτομα σαν κι αυτά που το βρίσκουν γοητευτικό. Είναι άτομα υποχωμάτια που ζητούν την προσοχή ξερνώντας λέξεις όπως “κατάθλιψη”, “αυτοκτονία”, “εθισμός” γιατί μόνο έτσι νομίζουν ότι αξίζει κάποιος να τους ακούσει. Ίσως να έχουν δίκιο. Στο μεταξύ όμως, υπάρχουν πραγματικοί καταθλιπτικοί, αυτοκτονικοί, εθισμένοι (φυσικά συνδεδεμένα) που σιωπηλά βυθίζονται και οι παραπάνω τύποι απλά τους ενθαρρύνουν ή τους σπρώχνουν πιο βαθιά. Ευχαριστούμε για την άχρηστη, παρασιτική ύπαρξή σας. Kill yourselves. Ή δες από κοντά έναν εθισμένο άνθρωπο και όχι από την 40ιντση οθόνη σου. Και μετά τόλμα να ξαναξεστομίσεις τη φράση “heroin chic”.

Σοφία Πυργιώτη


Σκληράδα επιπέδου βουτυρομάχαιρου. Στην πραγματικότητα, είναι μέτρια σε όλα – Πειστήριο: Το μεγαλύτερό της επίτευγμα είναι ότι δεν ζει στην Ελλάδα. Θάνατος σε όλα τα είδωλα.