Γιατί χρειαζόμαστε ταινίες τρόμου όπως το It Comes At Night

comes

Ζούμε στην εποχή όπου οι σοβαρές και ουσιαστικές ταινίες τρόμου μετριούνται κάθε χρόνο στα δάχτυλα του ενός χεριού. Δεν χρειάζεται να είσαι απόγονος της Πυθίας για να καταλάβεις από ένα 2λεπτο trailer εάν κάτι φαίνεται ενδιαφέρον και αξίζει να το σημειώσεις στη μνήμη σου.

Μια από αυτές τις περιπτώσεις για το 2017 (με μοναδική σοβαρή ταινία τρόμου μέχρι τώρα το Raw και ίσως – λέω ίσως – το υπερτιμημένο Get Out) είναι το It Comes At Night. Άξιζε η αναμονή; Θεωρώ πως ναι, για 2 λόγους:

Πρώτον διότι πρόκειται για μια άρτια φτιαγμένη ταινία. Εάν θεωρήσουμε πως όλα σε ένα φιλμ ξεκινούν από το σενάριο, το ICAN δεν απογοητεύει. Βρισκόμαστε σε έναν σχεδόν post apocalyptic κόσμο όπου μια οικογένεια αποτελούμενη από τρία μέλη (πατέρας, μητέρα και γιος) αναγκάζεται να παραμείνει κλεισμένη μέσα στο σπίτι της για να επιβιώσει (όντας ιδιαίτερα προσεκτική) με βασικό κανόνα να μην βγει έξω τη νύχτα. Βέβαια στην πορεία τα πράγματα παίρνουν περίεργη τροπή αλλά προφανώς αυτό είναι το ζητούμενο για εμάς. Η ιστορία κυλάει σωστά, χτίζοντας ένταση (κυρίως οι νυχτερινές σκηνές) και προκαλώντας πραγματική αγωνία για το πως θα εξελιχθεί η κατάσταση. Το δάσος που περιβάλλει το σπίτι είναι από μόνο του μια ιδανική ατμόσφαιρα και οι χαρακτήρες (εξαιρετικές ερμηνείες από όλους) που οδηγούν την ιστορία καταφέρνουν να σε φέρουν στη θέση τους. Με λίγα λόγια μιλάμε για ρεαλιστικό τρόμο.

Μιλώντας όμως για τρόμο ας κάνουμε μια παράκαμψη. Το ICAN είναι στην ουσία ένα δράμα αγωνίας. Σχετικά με το πως αντιδρούν οι άνθρωποι κάτω από περίεργες και αγχωτικές συνθήκες, την συναναστροφή με τους τριγύρω και το τίμημα της μοναξιάς. Ειδικά καθώς η ταινία πλησιάζει προς το (μπορεί να σας φανεί αμφιλεγόμενο αλλά δώστε σημασία στην αφήγηση και τις λεπτομέρειες για να το καταλάβετε) φινάλε, η τραγωδία είναι παρούσα, έτοιμη να σου μαυρίσει την ψυχή.

Ας πάμε και στον δεύτερο λόγο που η αναμονή άξιζε: η ταινία είχε budget 5 εκατομμύρια δολάρια. Δεν χρειάστηκαν τρελά CGI, ούτε ανελέητα jump scares για να με κρατήσει σε αγωνία. Χρειάζεται ένα ρημάδι σκηνοθετικό όραμα, χτίσιμο ατμόσφαιρας, σταθερές ερμηνείες και solid story. Σίγουρα έχει μειονεκτήματα και δεν βαφτίζεται αριστούργημα αλλά καταλαβαίνεις πως ο Trey Edward Shults (που έγραψε και το σενάριο) έβαλε μεράκι στο έργο του. Δεν έδωσε μασημένη τροφή, δεν σπατάλησε τον χρόνο του για τον εύκολο τρόμο αλλά αντίθετα αποφάσισε να βουτήξει στους χαρακτήρες και το υπαρξιακό τους δράμα, κλείνοντας σου το μάτι για να σκεφτείς και να αποφασίσεις.

Να σκεφτείς είπα,ε; Ζόρικα πράγματα για την εποχή μας ρε γαμώτο…

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.