Γιατί πρέπει να αφήσεις το The Leftovers να τρυπώσει στη ζωή σου

leftovers11

Ζούμε στην εποχή όπου οι τηλεοπτικές σειρές (προφανώς όχι οι εγχώριες) έχουν αντικαταστήσει τις σινεφίλ αναζητήσεις μας. Δεν είναι πως δεν κυκλοφορούν άξιες και συναρπαστικές ταινίες, το αντίθετο. Απλά οι πρώτες σου υπόσχονται ένα ταξίδι που δεν θα κρατήσει μόνο 2 ώρες αλλά πολλές περισσότερες. Breathtaking ιστορίες με λεπτομέρειες που δεν χωρούν στα όρια ενός κινηματογραφικού φιλμ συν η εύκολη προσβασιμότητα ανά πάσα στιγμή. Δράκοι, δολοφόνοι, χαζοχαρούμενες παρέες, παιδιά με υπερφυσικές δυνάμεις, όλα χωρούν στην μηχανή του κιμά που λέγεται overflow πληροφορίας και διασκέδασης.

Ίσως είναι το παραπάνω που ευθύνεται για την μη αναγνώριση του The Leftovers ως την καλύτερη μεταφορά βιβλίου στην μικρή οθόνη. Μπορώ να το καταλάβω: μέσα στην πληθώρα επιλογών, δεν θα διαλέξεις την δύσκολη οδό. Αυτή που θα σου βγάλει την πίστη καθώς θα δοκιμάζει την προσωπική σου πίστη. Τι εννοώ;

Είναι 14 Οκτωβρίου 2011 και ξαφνικά το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού (περίπου 140 εκατομμύρια άνθρωποι) εξαφανίζεται. Πουφ, δεν μένει τίποτα πίσω. Κανείς δεν ξέρει πως και από ποιον προκλήθηκε αυτό το κοσμοιστορικό γεγονός. Αυτό είναι το background story το οποίο (όπως είναι αναμενόμενο) αλλάζει τους εναπομείναντες και τις σχέσεις μεταξύ τους. Αυτό βλέπουμε να συμβαίνει και στην μικρή πόλη του Mapleton όπου οι πρωταγωνιστές μας, 3 χρόνια μετά το γεγονός, βρίσκονται να ισορροπούν ανάμεσα στην κυνική πραγματικότητα και το σουρεαλιστικό άγνωστο.

left

Εάν υπάρχει μια σειρά που υπηρετεί το δράμα και την έννοια της πίστης, ή αν θέλετε την αρχαία ελληνική τραγωδία, δεν χρειάζεται να ψάξετε παραπέρα. Διότι ενώ το φόντο και οι εξελίξεις κυοφορούν μια supernatural σκιά, το The Leftovers παραμένει στη βάση του ένα βαρύ δράμα. Διότι μόνο έτσι μπορούν να χαρακτηριστούν οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Φαντάζομαι το ξέρετε αυτό. Δεν χρειάζεστε μια σειρά για να σας το υπενθυμίσει. Κι όμως, εδώ μπορείς να συναντήσεις αποφάσεις που μοιάζουν με τις δικές σου, καταστάσεις στις οποίες έχεις βρεθεί, με λίγα λόγια ένα fucked up Twilight Zone που καταφέρνει να κρατήσει τον καθρέφτη μπροστά στα μούτρα σου.

Ο Justin Theroux (αν δεν είστε gay, θα γίνετε) και η Carrie Coon δίνουν από τις πιο solid ερμηνείες που έχουμε δει ποτέ και όλα τα mainstream αμερικάνικα βραβεία τους σνόμπαραν και τα 3 χρόνια της σειράς. Κακό του κεφαλιού τους. Το υπέροχο soundtrack είναι εκεί (τρομερές διασκευές κλασσικών τραγουδιών) μαζί με τους σεναριογράφους του Lost (οι οποίοι έμαθαν από το πάθημα τους) και πάνω απ’ όλα η υπογραφή του HBO.

Ρωτήστε όποιον έχει δει και τις 3 σεζόν (το τελευταίο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 4 Ιουνίου, με ένα συγκλονιστικό φινάλε) και θα σας πει πως είναι ότι πιο κοντινό έχει ζήσει σε τηλεοπτική – θρησκευτική εμπειρία. Έτσι κι αλλιώς, δεν μιλάς κάθε μέρα με τον Θεό.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.