Η σύντομη επιστροφή στο Stars Hollow.

landscape-1463747532-gilmoregirls-101-fal-00787r

Τις είδα. Ξανά. Τα κορίτσια της οικογένειας Gilmore μεγάλωσαν και εγώ είδα μια χρονιά της ενήλικης ζωής τους μέσα σε μία μέρα της δικής μου. Μία απαίσια μέρα που έγινε καλύτερη χάρη σ’αυτά τα κορίτσια.

Τέσσερα επεισόδια με μιάμιση ώρα διάρκεια το καθένα και τίτλους τις 4 εποχές ξεκινώντας από το χειμώνα. Δεν έκανα καμία επανάληψη στις προηγούμενες σεζόν, δεν θυμόμουν λεπτομέρειες, δεν είχα απαιτήσεις από μία σειρά revival σχεδόν μια δεκαετία μετά το πρώτο της φινάλε όμως οι περισσότεροι ήταν εκεί -more or less- και είναι πολύ όμορφο που τόσοι άνθρωποι συμφώνησαν και ήταν σε θέση να ξαναδώσουν ζωή στη κόσμο των Gilmore.

Ως ένα βαθμό η ιστορία κινείται με άξονα τον θάνατο του Ritchard. Ακούς τους διαλόγους στον γνωστό ταχύτατο ρυθμό, η αναφορά σε ταινίες, σειρές και βιβλία παραμένει ως έχει και εννοείται updated ’cause it’s 20-fucking-16. Η Lorelai μένει με τον Luke, η Rory είναι μια post grad ετών 32 που αναζητά τη μεγάλη επιτυχία στην καριέρα της χωρίς να έχει μια μόνιμη βάση. Είναι χαμένη στα επαγγελματικά, τα ερωτικά, τα ρούχα ακόμη και τα κινητά της.

Το Stars Hollow είναι σχεδόν ίδιο, καφές και φαγητό παρελαύνουν στα χέρια των πρωταγωνιστριών με ένα plus: και οι δύο είναι πλέον σε drinking age, so here comes the scotch και για να μην ξεχνιόμαστε, στην μικρή αυτή πόλη θα δούμε πολλούς ηθοποιούς τόσο από το Bunheads (της Amy Sherman Palladino) όπως τους Shutton Foster, Julia Goldani Telles και Bailey De Young, θα δούμε όμως και πολλούς από το Parenthood όπως τους Mae Whitman, Peter Krause και Jason Ritter.

Τα τρία πρώτα επεισόδια ήταν ωραία, πραγματικά όμως συγκινήθηκα από το τελευταίο. Κι όταν λέω συγκινήθηκα, εννοώ πως εκείνα τα τελευταία 20 λεπτά σχεδόν με πήραν τα ζουμιά με ένα ηλίθιο μειδίαμα κοιτώντας την οθόνη (θα ρίξω το φταίξιμο στα χιλιάδες λαμπιόνια χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, για να νιώσω καλύτερα).  H σκηνή in omnia paratus ήταν μαγική. Διάβασα ότι αρκετοί τη βρήκαν out of tune, αταίριαστη στο ύφος με την υπόλοιπη σειρά, ακόμη κι έτσι όμως μου άρεσε ο συμβολισμός και η θεατρικότητα της. Άλλωστε το Stars Hollow όπως και το Paradise από το Bunheads είναι δημιουργήματα της Palladino κάπως τοποθετημένα στο δικό τους μικρόκοσμο. Ο Logan έρχεται να τη βγάλει από μια στάσιμη καθημερινότητα στήνοντας το παραμυθένιο. Η σκηνή αυτή σε άφηνε να ονειρευτείς όλους τους ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να εκφραστείς πολλά στάδια πάνω από το βασικό και να περάσεις καλά φτιάχνοντας τον ιδεατό κόσμο σου, λέγοντας μια φράση που θα συμπληρώσει η παρέα σου ενώ μπορεί να φοράτε ημίψηλα καπέλα προηγούμενης εποχής και ταυτόχρονα βλέπετε μια εντελώς αποτυχημένη ταινία μικρού μήκους του 2016.

inomniaparatus2

Η επόμενη μέρα πάντα γυρίζει στην ατελή πραγματικότητα αλλά το φινάλε είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι: όσο παραμυθένιο  αρμόζει στο Stars Holllow και έναν γάμο που δεν είναι όσο κλισέ θα ήταν σε ένα ανάλογο παραμυθένιο σκηνικό για φινάλε σειράς.

Αν θέλω να είμαι δίκαιη πρέπει να πω ότι δεν μου έκαναν όλα τόση θετική εντύπωση στο revival. Πέρα από τα ερωτηματικά που φυσιολογικά  εγείρονται ακριβώς για να γεννώνται συζητήσεις επί συζητήσεων στο fanbase, υπάρχουν σκηνές και στιγμές που ενόχλησαν με βασικό σημείο τη σκηνή στην πισίνα. Το fat shaming με παραξένεψε διότι δεν γίνεται να είσαι κολλητός με τη Σούκι, να κάνεις κάμποσες αναφορές στη Lena Dunham, να γυρνάς σειρά το 2016 και να προβάλλεις μια τέτοια σκηνή αψήφιστα χωρίς να περιμένεις backfire.

Με μια τελευταία αναφορά στο τελευταίο επεισόδιο και προκαταβολική συγγνώμη για το spoiler, πικράθηκα από την έκβαση της σχέσης  Logan – Rory, τα συναισθήματα του δεν ήταν αρκετά για να αφήσει τα προμελετημένα καθοδηγούμενα προξενιά του πατέρα του (κι αυτή η φράση ακούγεται να ανήκει πολύ περισσότερο σε σαπουνόπερα από ότι θα ήθελα). Όπως άκουσα σε μια συνέντευξη που έδωσε ο Matt Czruchy, ο Logan αγαπάει βαθιά τη Rory, ο ρόλος του ήταν πάντα να της δείξει το δρόμο να φτάσει τα όρια των δυνατοτήτων της. Τελικά όμως «αγκαλιάζει» το μέλλον του και τις ευκαιρίες που του δίνονται. Αποδέχεται τη συνέχεια του χαρακτήρα του ως αποτέλεσμα ωριμότητας ειδικά μετά από την απόρριψη της πρότασης του προς τη Ρόρι. Ως ένα βαθμό συμφωνώ, αλλά σε ό,τι αφορά τα παντρολογήματα θα πω πολύ ευγενικά «embrace my ass» και προς πληροφόρηση σου ρε χαμένε, σιγά την πρόταση που της έκανες. Στα διάλα. 

Εγώ emotionally attached? Όοοοχι.

Εν πάσει περιπτώσει, η φράση στο τέλος ίσως είναι hint για συνέχεια ακόμη και αν δεν είναι όμως δεν ξέρω αν μου άρεσε το τέλειο σχήμα κύκλου που δημιουργήθηκε. Είναι σίγουρα ρομαντικό και συμβολικό, η ζωή επαναλαμβάνεται με τους ρόλους να επανατοποθετούνται τώρα που όλοι μεγάλωσαν αλλά δεν ξέρω αν ήθελα κάτι τέτοιο.

Όπως και να ‘χει τους αγαπώ, ένιωσα μια νοσταλγία με μια παράλληλη ευκαιρία να κάνουμε keep up στη ζωή τους μετά από τόσο καιρό που σαν παλιοί μας  φίλοι δεν έφυγαν ποτέ από τη μνήμη μας.

ps.  Έμεινα με την αναπάντητη απορία σχετικά με την εμφάνιση της Σούκι. Σκόπευει να επιστρέψει στο Dragonfly Inn?

ps2. Paris.

1480191190-paris-2

 

Το κείμενο αναδημοσιεύεται από το Wicked Vibes bring the Joy.