Γινόμαστε λάφυρο στην τροπαιοθήκη των Need και τους φιλοξενούμε σε μια αποκλειστική συνέντευξη

11

Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί. Οι Need εξολόθρευσαν τον ανταγωνισμό στο παιχνίδι “Πες Βρες” κατά την επίσκεψή τους στην εκπομπή των 2 Smoking Barrels και μέρος του βραβείου τους ήταν μια πριβέ κουβέντα με το Mud Times. Να τοι λοιπόν, νέοι, ωραίοι, τεκμηριωμένα ετοιμόλογοι (κανείς δεν κερδίζει αυτό το παιχνίδι κατά τύχη) και ευρισκόμενοι σε ιδιαίτερα hot περίοδο, με back to back περιοδείες και ένα album που η σαρωτική του επιτυχία δε δείχνει να κοπάζει. Ο λόγος στο Γιάννη Βογιαντζή…

 

Πριν από οτιδήποτε άλλο, να πούμε ότι βρισκόμαστε εδώ και συζητάμε επειδή θριαμβεύσατε στο παιχνίδι των 2 Smoking Barrels, με μια καταπληκτική performance. Πόσο χαρούμενοι είστε για αυτό και τι θυμάστε από εκείνο το απόγευμα;

Ξεκάθαρα από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία των Need και της ελληνικής σκηνής γενικότερα. Αυτό το σκορ στο “Πες Βρες” εκείνο το ιστορικό απόγευμα νομίζω θα μνημονεύεται για χρόνια!

 

Θέλω τη δική σου γνώμη σε κάτι που ρώτησα και τους 2 κυρίους της εκπομπής, όταν κάναμε τη συνέντευξη στο Season Finale. Έχετε φιλοξενηθεί στα media ουκ ολίγες φορές, θα λέγατε ότι το ραδιόφωνο, online και μη, έχει διατηρήσει την επιρροή του στους ακροατές; Κάνει τη διαφορά, διαμορφώνει ακροατές, ή έχει εξουδετερωθεί από το word of mouth του internet;

Θα έλεγα το δεύτερο με χαρακτηριστική σιγουριά. Η κάθε προβολή βοηθάει αναμφισβήτητα σε κάποιο βαθμό αλλά αν δεν δεις κάτι να γίνεται viral από τον κόσμο στο ατομικό word of mouth της παρέας ας πούμε, δεν έχει κ ιδιαίτερη τύχη.

1

 

Το “Hegaiamas κυκλοφόρησε πριν μισό χρόνο πια, υπό θερμή υποδοχή. Πως το βλέπεις σήμερα που έχει κλείσει ο κύκλος της νέας κυκλοφορίας;

Δεν αισθάνομαι ιδιαίτερα ότι έχει κλείσει ο κύκλος της νέας κυκλοφορίας για να είμαι ειλικρινής. Μπορεί να έχει περάσει ένα εξάμηνο σχεδόν αλλά μ’αυτά κ με κείνα υπάρχει συνεχώς κόσμος που ανακαλύπτει τώρα τους Need και διατηρείται αυτή η φρεσκάδα στο feedback. Εμείς πάντως ακόμα χαρούμενοι είμαστε με το album και θα το παλέψουμε το προωθήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε για αρκετό καιρό ακόμα όπως φαίνεται.

 

Όσον αφορά την υποδοχή του από τον Τύπο, υπήρξε κάποια αντίδραση ή σχόλιο που σε ενθουσίασε και αντίστοιχα κάποιο που σε απογοητευσε ιδιαίτερα;

Εντάξει πάντα όταν υπάρχουν τεκμηριωμένες διθυραμβικές κριτικές και άτομα τα οποία μιλούν για το album σου σαν το album της χρονιάς και τα σχετικά είσαι χαρούμενος, δεν υπάρχει αμφιβολία. Όπως και σχόλια που αφορούν εξειδικευμένα σε πράγματα που είναι πιο προσωπικά (ερμηνεία σε διάφορα τραγούδια, στίχοι κτλ.). Δε θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο για να είμαι ειλικρινής. Τώρα στα αρνητικά δε δίνω ιδιαίτερη βάση και δεν έδινα ποτέ να σου πω την αλήθεια. Θεωρώ ότι αν ξεπεράσεις κάποιες αντικειμενικές σταθερές (το να παίζεις καλά τα όργανά σου, να μην είσαι φαλτσος, να έχεις μια στοιχειωδώς καλή παραγωγή, ένα προσεγμένο artwork κτλ), μετά τα υπόλοιπα είναι και θέμα υποκειμενικού γούστου στις περισσότερες περιπτώσεις.

2

Μια που ασχοληθήκαμε με αυτό το πολυκέφαλο τέρας που λέγεται εγχώριος μουσικός Τύπος, μέρος του οποίου είμαστε κι εμείς, να σε ρωτήσω κάτι που μάλλον δε ρωτάει ποτέ, κανείς. Τι κάνουμε λάθος; Υπάρχει κάτι που μπορούμε να βελτιώσουμε, κάτι σημαντικό που δεν προσέχουμε, κάτι που κάνει τους μουσικούς να θέλουν να μας σπάσουν τα μούτρα;

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που να έχει βασανίσει το μυαλό μου ιδιαίτερα. Δηλαδή τα τελευταία χρόνια στα πλαίσια της γενικότερης ανόδου του επιπέδου της σκηνής, κάτι αντίστοιχο γίνεται και με τα περισσότερα webzines. Ωραίο layout, συνεχείς ενημερώσεις, άρθρα, κτλ.

Αν πρέπει να βρω κάτι υποχρεωτικά ίσως έλεγα ότι κάποιες φορές στην προσπάθεια να είσαι ο πρώτος (ή από τους πρώτους) που θα ποστάρεις κάτι (review, live report κτλ) παρατηρούνται φαινόμενα αρπακολλατζισμού (φοβερή λέξη). Κατά τα άλλα κάποια στιγμή καλό θα ήταν να εκλείψει το φαινόμενο του να μην προλαβαίνουν συντάκτες κ φωτογράφοι τις opening μπάντες. Ευτυχώς ελάχιστες φορές μας έχει συμβεί ανά τα χρόνια αλλά είναι λίγο στενάχωρο σε γενικό πλαίσιο.

 

Το 2017 έφερε την πολυσυζητημένη μεγάλη αμερικάνικη περιοδεία. Θέλω 2 highlights που δε θα ξεχάσεις ποτέ, και 2 βασικές συμβουλές για τους επόμενους που θα κάνουν το ίδιο βήμα.


Μεγάλο κεφάλαιο, μεγάλη εμπειρία, μεγάλο βήμα για μας αναμφισβήτητα. Από βιωματικής/ταξιδιωτικής άποψης σίγουρα δε θα ξεχάσω το πέρασμά μας από το Grand Canyon. Το άλλο highlight έχει να κάνει με μια προσωπική εμπειρία που ήταν λίγο σουρεάλ. Flashback στην πρώτη φορά που είδα τους Evergrey live στην Αθήνα που άνοιγαν για τους Crimson Glory στην πρώτη γι’αυτούς περιοδεία πίσω στο 2000. Στην πρώτη συναυλία λοιπόν της αμερικάνικης περιοδείας μας με τους Evergrey, έρχεται ο τότε τραγουδιστής των Crimson Glory και ζητάει να βγάλει φωτογραφία μαζί μου! Τώρα για τις 2 βασικές συμβουλές θα έλεγα προσέχτε πολύ τι merchandise θα πάρετε μαζί σας γιατί αυτή είναι η βασική πηγή εσόδων σας και συνακόλουθα επιβίωσης στο δρόμο και δεύτερο μην αφήσετε μικροαναποδιές να σας πάρουν από κάτω και ζήστε το σαν να είναι η τελευταία φορά.

3

Αυτή τη φορά, ήταν οι Evergrey. Για πόσο ωραίους τύπους μιλάμε; Με ποιον θα ήθελες να είναι η επόμενη;

Μιλάμε για πολύ ωραίους τύπους γενικά. Down to earth και γενικά πολύ γλεντζέδες. Το ζούνε φουλ στο δρόμο. Όπως ανακοινώσαμε ήδη πριν 1-2 μέρες, η επόμενη θα είναι πάλι με τους Evergrey, αυτή τη φορά όμως στην Ευρώπη οπότε λαμβάνοντας υπ’όψιν αυτό που σου έγραψα παραπάνω είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι! Συν το ότι ανεβήκαμε και slot και θα είμαστε το direct support σε αυτό το leg οπότε παίζει ακόμα μεγαλύτερος ενθουσιασμός! Τώρα με ποιους θα ήθελα να είναι η επόμενη από την επόμενη μεγάλη κουβέντα αλλά σίγουρα κάποιο τουρ με τους Dream Theater νομίζω δε θα χάλαγε κανέναν στην μπάντα χαχα!

 

Είστε από εκείνους που γράφουν στο δρόμο; Προέκυψε οτιδήποτε σε νέο υλικό ή είναι πολύ νωρίς ακόμα;


Kοίτα, δεν υπήρξε κάτι χειροπιαστό αλλά όλη αυτή η εμπειρία της περιοδείας θα μας βοηθήσει πολύ όταν θα μπούμε σε full writing mode. Πολλές σκέψεις, πολλές ιδέες και λογικά θα ξεκινήσουμε να τζαμάρουμε σε νέο υλικό όταν επιστρέψουμε από την ευρωπαική περιοδεία.

4

Θέλω 1 guilty pleasure. Κάτι που ακούς παθιασμένα, αλλά μέχρι τώρα ντρεπόσουν να το πεις.

Δεν έχω ιδιαίτερα το συναίσθημα της ντροπής και ειδικά για τη μουσική χαχα! Ό,τι κάθεται καλά στο αυτί μου το ακούω χωρίς ιδιαίτερες ενοχές αλλά αν πρέπει να απαντήσω κάτι καλά και ντε, θα έλεγα ότι έχω έρωτα με τον Justin Timberlake και θα βγω να το φωνάξω να το πω!

5

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο