Gojira: Η αουτσάιντερ metal πρεσβεία της εποχής μας

goj

Τις προάλλες βρέθηκα με ένα φίλο ο οποίος δεν ασχολείται με το μέταλ και οι γνώσεις του γύρω από το άθλημα περιορίζονται σε βασικά εγκυκλοπαιδικά ζητήματα. Για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι, η συζήτηση έφτασε στο πεδίο του σκληρού ήχου και γεμάτος (πραγματική) απορία με ρώτησε: “αυτή τη στιγμή ποίοι είναι το μεγαλύτερο όνομα; Οι Metallica;”

Όσο αφελής και να φαίνεται η ερώτηση, όσο και αν ήθελα να βρωντοφωνάξω “ναι ρε, οι Metallica”, είδα τα πράγματα με μια σχετική ψυχραιμία. Όχι επειδή κουβαλάω την λογική του 17χρονου εαυτού μου που θα προσπαθούσε να πείσει τον άλλον πως η μουσική που ακούω είναι καλύτερη από τη δική σου, αλλά γιατί η λέξη μεγαλύτερο με ξένισε.

Καλώς ή κακώς το μέταλ έχει αλλάξει. Δεν είναι το ίδιο με αυτό που υπήρχε πριν 10 χρόνια, πόσο μάλλον πριν 20. Οι τεράστιες αρένες και οι αμέτρητες πωλήσεις ανήκουν (με ελάχιστες εξαιρέσεις) πλέον μόνο στους δεινόσαυρους του παρελθόντος.

Χωρίς να το πολυσκεφτώ (με την σκιά των Mastodon να με λυγίζει), του είπα πως η καλύτερη μπάντα σήμερα είναι οι Gojira. Δεν τους ήξερε. Του έβαλα 3 τραγούδια. Ξετρελάθηκε. Του φάνηκε μελωδικό όσο πρέπει και επιθετικό όπως πρέπει να είναι. Μου αρκούσε.

Εκείνη τη στιγμή μου ήρθε στο μυαλό πως οι Γάλλοι (γι’ αυτό και αουτσάιντερ) μπορούν σήμερα να κάνουν διπλή δουλειά. Ενώ έχουν τις συνθέσεις και το ανάστημα για να ξεσηκώνουν μεταλλάδες, μπορούν να λειτουργήσουν και σαν συγκρότημα-πύλη για καινούργιο κόσμο. Έτσι όπως έπραξαν οι SOAD και οι Slipknot πριν χρόνια.

Ακούγονται όσο εξωτικοί πρέπει για κάποιον που δεν έχει ιδέα από metal, στο Magma ειδικά άρχισαν να βάζουν όσο νερό χρειάζεται κανείς στο κρασί του (βλέπε μελωδικά περάσματα – απαραίτητο hook) και οι live τους εφανίσεις λειτουργούν σαν ψαρωτικό αγκίστρι ώστε να μείνει κάποιος με το σαγόνι στο πάτωμα.

Θα το δείτε την Κυριακή στο Rockwave. Εμφανίζονται μπροστά σε ένα κοινό που θα τους περιμένεις σαν Μεσσίες αλλά θα υπάρχει και ο κόσμος που περιμένει τους Evanescence. Την στιγμή που θα σκάσει το πρώτο riff των Γάλλων, τσεκάρετε το βλέμμα τους. Θα αξίζει όσο χίλιες λέξεις.

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.