Heavy rock, τα πράγματα δεν είναι όπως τα νομίζεις

Το κοινό σε συναυλίες περνάει καλά

Πως μερικές φορές θέλεις να πιστέψεις κάτι, όμως πολύ βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι δεν είναι αλήθεια, αλλά παρόλα αυτά υποσυνείδητα δουλεύεις τον εγκέφαλό σου προς την αντίθετη κατεύθυνση;

Πως μεγαλώσαμε όλοι περήφανοι για την ασυμβίβαστη διαφορετικότητά μας, κάπου όμως έχουμε γλυκαθεί τα τελευταία χρόνια που το mainstream ασχολείται μαζί μας;

Αν είσαι συνειδητοποιημένος heavy rocker και χαμογελάς στη σκέψη ότι δε σε θεωρούν πλέον περιθώριο, επειδή βλέπεις τη φάρα σου σε πρωτοσέλιδα, μην αυταπατάσαι. Η ύπαρξή σου ολόκληρη, παραμένει ένα κοινωνικό σκουπίδι. Το μόνο που δε σε αφήνει να πνιγείς, είναι το αριστερό κουμπάκι στο ποντίκι σου.

Είναι το μεσημέρι της Τρίτης, αμέσως μετά το Heavy By The Sea festival. Βρίσκομαι σε μια αίθουσα αναμονής αεροδρομίου και χαζολογώ στο internet. Και αρχίζει να βρέχει ειδοποιήσεις και retweets. Τίποτα δεν αναπαράγεται περισσότερο από το fest. Ταχύτατα reviews, πλούσια φωτορεπορτάζ, μέχρι το απόγευμα οι ανταποκριτές είχαν παραδώσει, επεξεργαστεί και ανεβάσει τα πάντα. Ο μαγικός κόσμος του γρήγορου internet.

Και αυτό δεν είναι καν το θέμα. Δεν υπήρξε mainstream website που να μη συμμετέχει στο χορό. Ο ίδιος που το βραδάκι θα παρουσιάσει θέμα «που να φας το πιο ζουμερό μπιφτέκι της πόλης» είχε κάτι να πει για τους Behemoth.

Δεν είναι ο σκοπός μου να φτύσω την όποια ανταπόκριση. Φυσικά και ένα πολιτιστικό event που παρακολούθησαν 5,000 άνθρωποι είναι άξιο αναφοράς. Δε με απασχολεί το πόσο βαμμένος μέταλλος είναι αυτός που το έγραψε. Μάλιστα, από όσα reviews είδα ήταν όλα εξίσου απαράδεκτα, εξωσχολικά και μη. Υπάρχει χώρος για όλους.

Έχοντας πει αυτό, ομολογώ ότι τα lifestyle κομμάτια ήταν μακράν πιο ενδιαφέροντα και ταιριαστά με την αναμονή στην αίθουσα. Εύκολο κειμενάκι να φεύγουμε και δίνουμε ρέστα στο φωτορεπορτάζ. Cool και ποζάτες φωτογραφίες, με φάτσες, μπλουζάκια, tattoo και RayBan. Μια κεφάτη φυλή, με τη μαγκιά της, το στυλ της, τα μπυρόνια της και το τόσο απαραίτητο socializing που μας αρέσει.

Με απόλυτη ειλικρίνεια, απολάμβανα να μας βλέπω. Εντάξει, σπάστηκα λίγο που δε με πήρε ούτε μια κάμερα έστω και ξώφαλτσα, είχα βάλει την cool τραγιάσκα μου, γαμάτος ήμουν.

Καμάρωνα τις ωραίες φάτσες και σκεφτόμουν ότι τώρα θα μας βλέπουν και οι εκτός φυλής και θα γίνεται ξεκάθαρο ότι είμαστε ωραίοι τύποι. Μετά θυμήθηκα πόσο συχνά τελευταία βλέπουμε τα δικά μας σε όλα τα sites της χώρας. Από των χιψτεράδων μέχρι του Μπόμπολα.

Είναι επειδή η κοινωνία αποδέχεται το metal; Δεν είμαστε πια απόκληροι σατανιστές; Φασαριόζοι απαίδευτοι; Κάγκουρες με ενισχυτές; Ήρθε το blending in επιτέλους;

Μάγκα μου, μην τρως κουτόχορτο. Λυπάμαι που στο λέω, αλλά το τάδε mainstream website που ξόδεψε κάμποσες γραμμές και μερικές φωτογραφίες για το 2μερο sold out των Rotting Christ πχ, σε έχει ακόμα χεσμένο και σένα, και μένα και τη φυλή μας.

Είμαστε αυτό που είναι το κάθε θέμα τους. Μερικές εκατοντάδες clicks. Καμία κακία, καμία εμπάθεια. Στη μπίζνα αυτή, οι άνθρωποι προσπαθούν να ζήσουν καταγράφοντας θέματα ενδιαφέροντος. Το μπουγατσάν στην Αγ. Σοφίας, το viral video για το νέο αγγλικό αντικαπνιστικό νόμο, τη συναυλία των Sepultura φέτος το καλοκαίρι.

Και είναι οκ αυτό. Αρκεί να μην αυταπατάσαι και νομίζεις ότι είναι οτιδήποτε περισσότερο, γιατί δεν είναι. Πίστεψε για τον εαυτό σου ότι θες, αλλά για τους διαφημιστές δεν είναι κανείς από μας τίποτα περισσότερο από ένας αντίχειρας πάνω σε μια οθόνη αφής.

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο