Honest Review: Alabama Shakes – Sound & Color

alabama

Ο δεύτερος δίσκος των Alabama Shakes αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο νούμερο 1 του Billboard 200. Μη σου κάνει εντύπωση. Πρόκειται για ένα συγκρότημα το οποίο κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να εκτοξευθεί στην κορυφή (εμπορικά μιλώντας) και να παίξει στα πιο γνωστά φεστιβάλ σαν το επόμενο next big thing. Παρόλο που στην Ελλάδα δεν τους έχουμε πάρει χαμπάρι (εδώ δεν ξέρουμε άλλους κι άλλους αλλά αυτό είναι μια πονεμένη ιστορία), στην απέναντι μεριά του Ατλαντικού θεωρούνται ένα από τα top ονόματα στο σύγχρονο rock. Χωρίς να έχω ακούσει νότα από τραγούδι τους, αποφασίζω να πατήσω play μόνο και μόνο για να δω αν έχει νόημα όλος αυτός ο ντόρος. Here we go.

 

1) Sound & Color

Το ομώνυμο ξεκινάει με περίεργα πλήκτρα (σαν ποτήρι που το τρίβεις και παράγει ήχο). Ωραίος ρυθμός και…ώπα. Aυτή είναι μια ωραία γυναικεία φωνή. Μάλιστα. Smooth αποτέλεσμα κάπου ανάμεσα σε reggae και soul. Η φράση “sound & color” επαναλαμβάνεται σε βαθμό κακουργήματος αλλά γενικά είναι relaxing. Κάτι σαν soundtrack για άραγμα σε ήσυχη παραλία. Για εισαγωγή είναι καλό.

2)Don’t Wanna Fight

Η κιθάρα κάτι μου θυμίζει από Black Keys. Το ίδιο και το groovάτο tempo. Υπέροχο μπάσιμο, φέρνει σε σύγχρονο James Brown. H Βrittany Howard κάνει εξαιρετική δουλειά στα φωνητικά και αυτό ανεβάζει το level για την μπάντα. “I don’t wanna fight no more” τραγουδάει  και όντως δεν παλεύεις. Πιασιάρικο ρεφρέν, ιδανικό για single, θα παίξει σε μαγαζιά φέτος (αν το μυριστεί κανένας).

3)Dunes

Είναι αυτό που νομίζω; Έτσι μου φαίνεται. Σαν να τραγουδάει blues η Lauryn Hill. Όσο ωραίο είναι στα χαμηλά του, χαλάει όταν μπαίνει αυτή ξεκούρδιστη κιθάρα ρε γαμώτο. Τι ήθελα και το είπα. Σαν να παίζει μικρό παιδί την ίδια σπαστική μελωδία και σου σπάει τα νεύρα επειδή έχεις ανοιχτά τα παράθυρα και είσαι έτοιμος να ρίξεις καντήλια. Εντελώς άνισο.

4)Future People

Yeah, feel the groove baby. Ρυθμός για να κουνήσεις το κορμί σου αλλά μόλις μπαίνουν τα φωνητικά γυρνάει σε αυτό το lounge-relax κλίμα που λέγαμε πιο πάνω. Ε ναι, μόλις ηλεκτρίζεται λιγάκι παραπάνω στο ρεφρέν, κερδίζει πόντους αυτόματα. Δεδομένο το γεγονός πως προσπαθούν να πετάξουν reggae τζούρες όπου μπορούν. Ούτε ζέστη, ούτε κρύο.

5)Gimme All Your Love

Έχω καταλάβει πλέον πως η μπάντα πρέπει να γκαζώσει. Εκεί αποδίδει καλύτερα. Μπαίνει δυνατά και…κρατάει 2 δευτερόλεπτα. Χαλαρώνει, πάλι 2 δευτερόλεπτα δυνατά και πάμε έτσι. ΟK, θα πάμε χαλαρά, σαν να κάνουμε έρωτα. Gimme all your lοve λέει έτσι κι αλλιώς. Όταν μπαίνει δυνατά το ρεφρέν, το νιώθεις πως μπορούν να δαγκώσουν. Το ατού είναι αυτή η φωνή πίσω από το μικρόφωνο. Στο 2:27 μου κάνουν επιτέλους την χάρη και κουνάω το κεφάλι μου. Απογειώθηκε το ρημάδι. Πλήκτρα αλά 70’s και solo κιθάρα από πίσω για να κλείσει πάλι με ρεφρέν. Μπράβο.

6)This Feeling

Χαλαραααααααααα και πάλι. Ακουστική κιθαρούλα και “μαύρη” φωνή που χαίρεσαι να την ακούς. Τους φαντάζομαι να μαζεύονται γύρω από φωτιά σε παραλία και να το τραγουδάνε ενώ οι υπόλοιποι που το ακούν, κουνάνε συγκαταβατικά τα κεφάλια τους. Όμορφο,λιτό αλλά θα θα περάσει και δεν θα ακουμπήσει.

7)Guess Who

Να μου το θυμηθείτε, κάποιο τσακάλι που κάνει remixes, θα το τσιμπήσει και θα το κάνει must σε συλλογή τύπου “Chiling In The Sun Vol. 11″. Κάτι τέτοια έπαιζε ένα beach bar στη Σίφνο, απέναντι από το λιμάνι, καθώς φουσκωτοί και barbies άπλωναν το λάδι πάνω στα κορμιά τους, γεμάτοι πόζα. Ειλικρινά, αυτή η εικόνα μου ήρθε στο μυαλό και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως το τραγούδι τελείωσε και δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα.

8)Τhe Greatest

Α μπράβο, ας ροκάρουμε λίγο. Καιρός ήταν. Beach Boys επιρροές λέγονται αυτές με ολίγον 50’s ευχάριστες μελωδίες. Γρήγορο τέμπο αλλά διάολε δεν έχει συνοχή και επιμένουν να πετάνε αυτές τις σπαστικές μελωδίες που επαναλαμβάνονται με αυτιστικό ρυθμό. Θέλει να χορέψει αλλά είναι ευνουχισμένο.

9)Shoegaze

Σε παρακαλώ μην είναι αυτό που λέει ο τίτλος. Σε παρακαλώ. Όχι, είναι αξιοπρεπές αλλά περιμένω ρεφρέν για να δω. ΟΚ, καλό είναι. Μέχρι εκεί όμως. Μου αρέσει πολύ εκεί που μπαίνουν τα πλήκτρα από πίσω και τα τύμπανα χτίζουν μια ένταση αλλά πάλι εξανεμίζεται και ΠΑΛΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΜΕΛΩΔΙΕΣ. Ας πει κάποιος στον κιθαρίστα πως τα λούζει. Please.

10)Miss You

Φτάσαμε στο 10 και δεν βλέπω να αλλάζει το τροπάριο. Μπράβο Brittany, τουλάχιστον εσύ το έχεις και μπορεί ο κόσμος να θεωρεί πως είσαι η επόμενη Janis Joplin. Μπαλάντα είναι και το παίρνει πάνω της. Έτσι πρέπει. Βγάζει τον πόνο, της λείπει, είναι true. Αυτή τη φορά το παίξανε σωστά το παιχνίδι. Κάνε παιχνίδι μόνη σου, έχουμε μάθει πλέον ποιος ξεχωρίζει. Άξια.

11)Gemini

6 και 36 λέει η διάρκεια. Υπνωτιστικός ρυθμός, σαν να παίζουν εντελώς ανάλαφρα οι Goat μου ακούγεται. “Chilling In The Sun Vol.12″ κυρίες και κύριοι. Και εκεί που λες “άντε ας ηρεμήσω να το απολαύσω” πετάγεται ο τσαρλατάνος με την κιθάρα σαν τη σφίγγα που τριγυρίζει γύρω από το κεφάλι σου. Και πάλι τα ίδια, ο ήλιος λάμπει πάνω στην ήρεμη θάλασσα, το κυματάκι σκάει στα πόδια σου και αυτή η ρημάδα σφίγγα επιστρέφει. Γιατί; Τι κακή παραφωνία είναι αυτή; Σταμάτα να μου βιάζεις τα αυτιά. Δεν κάνεις τέχνη κρατώντας την χορδή και το distortion επί ένα λεπτό. Ώπα σταμάτησε, πάμε πάλι χαλαρά. Γάμα το, πάω για βουτιά.

12)Over My Head

Φτάσαμε στο τέλος (επιτέλους). Κάτι σαν gospel meets trip hop με samplaρισμένα παλαμάκια από πίσω και φωνές ενώ πετάγονται άκυροι ρυθμοί. Βαρέθηκα.

 

Λοιπόν, η κατάσταση έχει ως εξής. Το γεγονός ότι χτυπήσανε κορυφή δεν μπορώ να το καταλάβω, δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο (γιατί έχει η Νίκη μ’ νοιάζει;). Από κει και πέρα, έχεις 2 όπλα. Αυτή τη φωνή και αυτό τον up tempo ρυθμό. Όταν τα βάζεις μέσα, είσαι μια χαρά και με κάνεις να θέλω να χορέψω. Αφού κατέχετε την τέχνη του James Brown, αφήστε τον να αναλάβει. Γιατί πάτε να με υπνωτίσετε και να γλαρώσει το μάτι μου με το ζόρι; Ιδανικό soundtrack για θάλασσα αν θέλεις κάτι να παίζει από πίσω. Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω.

 

Υ.Γ.: Διώξτε αυτόν τον κιθαρίστα ΤΩΡΑ.

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.