Honest Review: Code Orange – Forever

code

Απογευματάκι στο σαλόνι, χαλαρή φάση και ένας φίλος (thanx Σπύρο) μου πετάει το όνομα Code Orange. “Τι είναι τούτο;” τον ρωτάω. “Τρομεροί τυπάδες, τους πήρε η Roadrunner και κυκλοφόρησε πριν λίγο ο καινούργιος δίσκος τους” μου απαντάει. “Και τι παίζουν τα παιδιά;” ρίχνω το δόλωμα λες και περίμενα να μου πει trip hop μιας και το όνομα της εταιρείας δεν σηκώνει πολύ κουβέντα. “Θεωρητικά hardcore αλλά άκου και θα καταλάβεις”.

5 λεπτά αργότερα αφού έχει παίξει ενδεικτικό τραγούδι, τον κοιτάω με σαγόνι ανοιχτό στο πάτωμα (τύπου Alien). Ήξερα τι έπρεπε να κάνω.

 

1) Forever – Το single (αν μπορείς να πεις single κάτι τέτοιο) του δίσκου. Με το που γίνεται το μπάσιμο (μετά τις ψαρωτικές φωνές) νιώθεις την γκρούβα να κυλάει στο αίμα σου. Ωραία φωνητικά που ταιριάζουν γάντι στην Prong meets σύγχρονο metal meets αισθητική του Sabotage των Beastie Boys. Προς το τέλος ετοιμάσου για breakdown παρόμοιο με κοπάνημα χταποδιού στα βράχια.

2) Kill The Creator – Το κοντέρ γράφει πολλά χιλιόμετρα και ένα σπαστικό σημείο τα κομματιάζει καπάκια με έναν industrial αέρα. Το groove είναι δουλεμένο τόσο γαμημένα άψογα που σε κάνει να ανυπομονείς για ξυλίκι μέσα στο mosh pit. Μικρό σε διάρκεια, έχει συστατικά που είναι θρεπτικά για τον κάφρο μέσα σου.

3) Real – Τα τύμπανα ετοιμάζουν το έδαφος και ένα εντελώς death metal όχημα μπουκάρει. Ώπα, αυτό μου θυμίζει άρρωστη στιγμή των Otep και δεν με χαλάει καθόλου. Γενικά οι τύποι έχουν χτίσει τα τραγούδια τους με μια εντελώς ψυχρή βιομηχανικά ατμόσφαιρα που σπάει στη μέση από τίγκα βαριά breaks, όπως εδώ. Είμαστε στο 3ο τραγούδι και νιώθω λες και έχω φάει ξύλο από ολόκληρη συμμορία.

4) Bleeding In The Bur – Η πρώτη ακουστική κιθάρα χρειάστηκε ένα 12 λεπτο για να εμφανιστεί και 10 δευτερόλεπτα για να φύγει. Πάρε και καθαρά γυναικεία φωνητικά από την κιθαρίστρια τους, έτσι στο ξαφνικό! Πιο στρωτό τραγούδι από τα υπόλοιπα, αναπνέει σύγχρονο heavy metal αέρα και είναι ότι χρειάζεσαι για να σπάσει ο θόρυβος. Κομμάτι που σου μένει και δείχνει πως το έχουν σχετικά με πειραματισμούς σε πιο καθαρά μονοπάτια. Άξιοι.

Άσχετο: η κιθάρα ένα λεπτό πριν το τέλος μου θύμισε το Διαμαντένια Προβλήτα. Καήκαμε.

5) Τhe Mud – Μάλλον κατάλαβαν πως θα τους κάνουμε honest review και ασχολήθηκαν με την πάρτη μας, γι’ αυτό μας αφιέρωσαν ένα…industrial (;) κομμάτι. Εάν οι Killing Joke (εποχής Pandemonium) έκαναν παιδί με τους Biohazard, θα είχε αυτά τα μούτρα. Αυτά τα ψιθυριστά λόγια που σκάνε στο άσχετο, συνεχίζουν να με ψαρώνουν.

6) The New Reality – 2λεπτος hardcore ύμνος με πνιγμένα φωνητικά και μπάσο μαστίγιο. Σαν να παίζει wall of death σε κινούμενη άμμο.

7) Spy – Να δεις που αυτό μου θυμίζει κάτι από ντόπιο συγκρότημα αλλά δεν θυμάμαι τι. To τίμιο Slipknot σημείο του δίσκου. Ίσως γι’ αυτό πέρασε και δεν πολυακούμπησε;

8) Ugly – Ώπα, κάτι γίνεται εδώ με αυτή την εισαγωγή. Πάνω που είχα κουραστεί λιγάκι, εδώ έχουμε πιο καθαρά φωνητικά (κάθε 4 τραγούδια τα έχουν βάλει οι μόρτηδες) και ροκάρουμε πιο νορμάλ. Αν δουλέψουν λίγο τα hooks τους σε τέτοιου είδους συνθέσεις, θα έχουν λαμπρό μέλλον.

9) No One Is Untouchable – Επισtροφή βαρβάρων vol.9. Εδώ βέβαια μπουκάρουν με υπέροχη hardcore σκατοψυχία, τόσο στα φωνητικά όσο και στον ρυθμό λόξιγκα. Ιδανικό για live χαοτικές καταστάσεις, από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου.

10) Hurt Goes On – Στην αρχή νόμιζα πως πρόκειται για λογοπαίγνιο με το γνωστό τραγούδι του Τιτανικού αλλά όταν μπαίνουν τα ρομποτικά φωνητικά πάνω στη λούπα, τα γελάκια κόβονται. Ok, από το δεύτερο λεπτό και μετά παίζει έκπληξη και δεν σας κάνω spoiler. Αρρωστημένα όμορφο.

11) dream2 – Κλείσιμο δίσκου με κάτι που θα μπορούσε να είναι στο soundrack οποιουδήποτε Alien. Ατμοσφαιρικό, περίεργο και στριφνό.

 

Το Forever είναι δίσκος για συγκεκριμένες ώρες της ημέρας. Τα μισά του τραγούδια δουλεύουν για την στιγμή που έχεις κολλήσει στη κίνηση και τα άλλα μισά λειτουργούν για original score ψυχιατρείου. Πέρα από την πλάκα, αυτό που κάνει υπέροχα (και φαίνεται πως η μπάντα έχει δουλέψει) είναι και το μεγαλύτερο αγκάθι της υπόθεσης. Προσεγγίζουν το hardcore τους από μια σχετικά πρωτότυπη γωνία (με το μίξερ να έχει σύγχρονα σπαστικά metal καλούδια, spooky ατμόσφαιρα και ατελείωτo πλην καλοδουλεμένo groove) και ενώ κερδίζουν την μάχη των εντυπώσεων, χάνουν στο νήμα της γραμμής εξαιτίας της τάσης τους να τα μπερδεύουν όλα μαζί πιο συχνά απ’όσο πρέπει. Φάρος ελπίδας, τα πιο ξεκάθαρα κομμάτια σαν το Bleeding In The Bur που δείχνουν πως όλα είναι θέμα χρόνου και ζυγίσματος. Για να καταλήξουμε: άκουσε το στο 11. Αξίζει στους γείτονες σου.

 

 

 

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.