Honest Review: Faith No More-Sol Invictus

fnm

Μέσα σε ένα απίστευτα καλό ξεκίνημα μιας (νορμάλ;) Τετάρτης, έρχεται και ο Mike Patton με την κομπανία του να μας φτιάξει ακόμα περισσότερο τη διάθεση.

6 άλαμπαμ αργότερα, ήρθε η ώρα του Sol Invictus να μας δείξει πόσα απίδια βάνει ο σάκος για μια από τις μεγαλύτερες μορφές στην ιστορία της μουσικής τα τελευταία περίπου 3000 χρόνια.

Σιδερώνοντας τη φανέλα με το 10, ο κοντά 50ρης brother from another mother για οποιονδήποτε μουσικόφιλο σέβεται τον εαυτό του, αφήνοντας το Merito κάτω περνάει υποδειγματικά ανάμεσα από απλωμένα χέρια οπαδών, φλας των φωτογράφων και βαδίζει αποφασιστικά προς τη σέντρα με το βλέμμα ψηλά.

Καφεδάκι στο χέρι, κασκόλ δεμένο στη μέση, το’βαλε το αγόρι μας άραγε;

Sol Invictus- Με τη θεατρικότητα να ξεχειλίζει απ’ τις τσέπες του σορτς, τις επικαλαμίδες και τον αναπτήρα που κρύβει κάπου στα παπούτσια του, ο σταρ μας μας δίνει ένα αρκετά solid καλωσόρισμα στο καινούριο του διαμέρισμα. Οι παλμοί ανεβαίνουν ακριβώς μετά το σφύριγμα της έναρξης, πάμε γερά, πάμε δυνατά.

 
Superhero- Οκέη, δε θα κρυφτούμε πίσω απ’το δάχτυλό μας, αυτό το’χαμε ξαναδεί. Ο Superman της καρδιάς μας είχε αφήσει τον οβολό – δειγματάκι του για μας τους αδηφάγους φίλους της στρογγυλής θεάς, αφήνοντας τη στολή του στο κλουβί αρκετά όμορφα και γλυκά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια από πλευράς του, κανείς παραπονεμένος μέχρι στιγμής πάντως. Λογική συνέχεια της πρώτης πάσας, ώρα να μπούμε στην πίεση.

 
Sunny Side Up- Ο καιρός είναι καλός, ο τίτλος κολλάει τέντα, κανένα σύννεφο στον ορίζοντα. Πρώτα σκιρτήματα των πνευμονιών του playmaker μας, ο κόσμος σηκώνεται σιγά σιγά όρθιος. Απότομο κόψιμο της μπάλας κάπου στα ενδιάμεσα του τριλέπτου, νιώθουμε το funk στις κινήσεις του. Το συναίσθημα στην κερκίδα είναι όμορφο και carefree, χωρίς πολύ ενθουσιασμό, αλλά η ομάδα παίζει ανοιχτά και μπροστά, κανένα άγχος για τώρα.

Separation Anxiety- Προκειμένου να διαχωρίσει το άγχος (αχεχε), ο κάπτεν γυρνάει στη θεατρικότητα και το grimy ύφος που μας έδωσε με την αρχή του αγώνα, και ΝΑΙ, έχουμε το πρώτο catchy σημείο του αποψινού ματς! Παρ’όλα αυτά η ασφάλεια των οπαδών αρχίζει και χαλαρώνει σιγά σιγά, καθώς μπαίνουμε στα μισά του αγώνα, όλα καλά μα όχι εντελώς ενθουσιαστικά…

Cone Of Shame-Ντροπή, φαίνεται να αναφωνεί στο replay της φάσης ο Patton, βλέποντας τον διαιτητή να αγνοεί το σκληρό μαρκάρισμα που του έγινε μέσα στην περιοχή. Δε φαίνεται να πτοείται ιδιαίτερα πάντως, μας λέει ένα παραμυθάκι σε έναν εντελώς αφηγηματικό τόνο, μέχρι να ξανακαταφύγει σε ένα απ’τα γνωστά του ξεσπάσματα – αλλεπάλληλες προσποιήσεις που προσφέρουν σακούλες στους αμυντικούς, ξανανεβάζοντας τον παλμό στο γήπεδο της ομάδος. Πρώτες προειδοποιήσεις από τα μεγάφωνα, σαν να ζεσταθήκαμε ξαφνικά.

Rise Of The Fall-Μπαίνοντας στο δεύτερο ημίχρονο, ο αρχηγός μπαίνει λιγότερο τσαμπουκαλίδικα, κινούμενος σε λίγο πιο συμβατικές φόρμες, με την προτροπή ‘come on’ προς τους ultras. ΚΙ ΟΜΩΣ, θα μπεί στην περιοχή για μια ακόμα φορά εκεί που δε το περίμενε κανείς και θα κάνει μια πολύ ωραία προσπάθεια με το (παγκοσμίως ξακουστό) αριστερό, το οποίο ο αντίπαλος πορτιέρο θα διώξει με δυσκολία! Οι ιαχές του κόσμου πληθαίνουν, απομένουν άλλα 20’ για τη λήξη του ντέρμπι.

Black Friday-Η κυκλοφορία της μπάλας σαν να ηρέμησε πάλι, η ομάδα παρ’ότι δείχνει να έχει το πάνω κεφάλι στο ματς παίζει αρκετά προσεκτικά, και αυτό αφήνει αρκετά ανάμεικτα συναισθήματα στους θεατές. Παρ’ότι υπάρχουν προοπτικές για το πολυπόθητο γκολ, κάπου στην τελική προσπάθεια χωλαίνει το πράγμα. Λίγο ακόμα, πάμε μάγκες.

MotherFucker-Να οι πρώτες εντάσεις, τα τεντωμένα νεύρα και τα μπινελίκια. Ο διαιτητής δείχνει μια κίτρινη κάρτα για χρήση ύβρεων στον αρχηγό, ο οποίος ανταπαντά με άλλη μια πρόκληση, ζητώντας τον να έρθει μπροστά του (ή στο τηλέφωνο, ας πούμε) για να ξηγηθούν παντελονάτα. Η παράνοια στο βλέμμα του για μια ακόμα φορά, όπως ακριβώς τον έχουμε συνηθίσει, όχι άσχημα, όχι άσχημα. Θα γίνει η δουλειά στα τελευταία λεπτά, άραγε;

Matador-ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ. Ο γκολεαδόρ μας βγάζει τον καταλανικό του εαυτό, και γυρνώντας το στα ισπανικά (εντάξει, στον τίτλο ντε), ως άλλος Neymar θα καταφέρει να φτάσει στο γκολ! Με ένα εξάλεπτο κομμάτι βάζει την ομάδα μπροστά στον αγώνα, και οι οπαδοί σαν να ανακουφίζονται μετά τους αρχικούς φρενήρεις πανηγυρισμούς. Χωρίς καμία ιδιαίτερη ενέργεια μεν, σταθερά κι ωραία δε, βασιζόμενος στο feeling που αποπνέεται, ο Mike ισιώνει τα πράγματα και μπαίνει σε τροχιά τίτλου. Τελευταίο τρίλεπτο.

From The Dead-Τελευταίες μπαλιές, μια κάποια νευρικότητα, το’χουμε πάντως. Η ομάδα κλείνει όπως ξεκίνησε, χαλαρά κι ωραία χωρίς υπερβολές ή περίτεχνες ενέργειες και πάλι, ένα σεβαστό outro, και κάπου εδώ ο διαιτητής σφυρίζει τη λήξη του αγώνα.

Συνολική ανασκόπηση για το ματς, πρόσιμο θετικό για την αγάπη της καρδιάς μας, χωρίς όμως το κάτι παραπάνω. Στην πηγή έφτασε, νερό ήπιε, αυτό το τσαφ που θα ηδονίσει τους πάντες έλειψε, εντάξει, ας μη τα θέλουμε και όλα δικά μας. Κανένα θέμα, ένα καλό σιντί παραμένει πάντα ένα συν στη δισκογραφία των καλλιτεχνών, και στη συνείδηση των ακροατών τους.

Ισχύει κάτι τέτοιο και για τον Patton και την αρμάδα του, όμως;

Αυτά από μας γι’απόψε, Κωστάκης, Faith no More, Sol Invictus, Forever.
faith2

Κώστας Χερέκελης


Νε(ι)ρωνικό κατασκεύασμα του 20ου αιώνα, παράλογο μα κομψό, πάντοτε με σεβασμό προς τον αναγνώστη. Και ψεύδορκο.