Honest Review: Kanye West – The Life Of Pablo

pablo1

Τι; Ακόμα πρέπει να εξηγώ γιατί λατρεύω τον Kanye; Επειδή είναι όλο το σύγχρονο hip – hop και το μελλοντικό ταυτόχρονα. Επειδή ο τύπος είναι μουσική εγκυκλοπαίδεια. Επειδή παίζει να έχει ακούσει περισσότερη μουσική από όλους τους υπόλοιπους «μεγάλους» rappers της γενιάς του, κάτι το οποίο τον κάνει ασύγκριτα δημιουργικό beatmaker. Επειδή κάθε δίσκος του είναι τελείως διαφορετικός από τον προηγούμενο και κάθε ένας αντιγράφεται από όλους κατά μέσο όρο 3 με 5 χρόνια μετά. Σε μεγάλο βαθμό επειδή ακόμα είμαι ολοκληρωτικά baffled για το πως ένας τόσο προχώ μουσικός είναι ταυτόχρονα ασύλληπτα douchebag (σα να προσπάθησε ΑΛΗΘΙΝΑ να κρατήσει όσα iq points είχε αυστηρά και μόνο στα της μουσικής, κάτι που τον κάνει μάλλον πολύ κακό στα RPG, υποθέτω). Α, και πάνω απ’ όλα, γιατί το My Beautiful Dark Twisted Fantasy είναι ο καλύτερος δίσκος του νέου αιώνα/της νέας χιλιετίας μέχρι τώρα, ανεξαρτήτως είδους.

Μετά από δυόμιση χρόνια και εκείνο το σκοτεινό δίσκαρο Yeezus όπου ενώθηκε ο χαμούλης του Kanye με το σκληρό μινιμαλισμό του Rick Rubin, ήρθε η ώρα για το The Life Of Pablo, όπως εν τέλει ονομάστηκε μετά από μερικές δεκάδες αλλαγές της σχεδόν-τελευταίας-στιγμής. Λετς λίσεν, σσαλ γουί;

 1. Ultralight Beam (ft. Chance The Rapper, The-Dream and Kelly Price)

Διάβασα κάπου ότι αυτό το κομμάτι προοριζόταν για outro. Παρ’ όλα αυτά, σερβίρει κανονικότατα σαν intro. Αργό, αρκετά μίνιμαλ, με εναλλαγές στους guests και δίνει το επόμενο μεγάλο στοιχείο που χαρακτηρίζει, απ’ ότι φαίνεται, το δισκάκι: GOSPEL. Respect στην Kelly Price που δίνει ρέστα στο verse της.

2. Father Stretch My Hands Pt. I (ft. Kid Cudi)

Autotune + Kanye = L.F.E. Καιρό είχε να το κάνει έντονα. Συνεχίζει να είναι σχετικά minimal, κρύβει το gospel τεχνηέντως σε samples.

3. Father Stretch My Hands Pt. 2 (ft. Desiigner)

Θεωρητικά άλλαξε κομμάτι, απλά άλλαξε ο ρυθμός, έγινε πιο upbeat, το sampling οργιάζει. Κλείνει με μια αλληλουχία vocals/samples, φαινομενικά κολλημένων το ένα πίσω από το άλλο.

4. Famous (ft. Rihanna and Swizz Beatz)

Oooh, such controversy, λέει ότι έκανε την Taylor Swift famous. Το sampling οργιάζει ξανά, η Rihanna κάθεται απλά άψογα στο τραγούδι (όπως κάθε φορά που θα κάνει ft. σε κομμάτι του). Αρκετά upbeat κι αυτό.

5. Feedback

Σόλο υπόθεση για πρώτη φορά στο δίσκο. Το γνωστό braggadocio ύφος που έχει υιοθετήσει ΠΟΛΛΕΣ φορές στο παρελθόν επιστρέφει πάνω σε – ξανά – minimal sampling. Παρατήρηση: όλα τα κομμάτια είναι μικρά. Ήθελε να κάνει δίσκο με half-tracks;

6. Low Lights

Μάλλον σαν interlude εξυπηρετεί. Όλο το κομμάτι είναι acapella sample κομματιού από Kings of Tomorrow, πάνω σε ατμοσφαιρικά parts – φυσικά και γκοσπελίζει το vocal track, μη ξεχνιόμαστε.

7. Highlights (ft. Young Thug)

Έχεις ένα θέμα με τα lights στους τίτλους σου, ε; Ο Young Thug είναι γλύκας, αλλά όχι Weeknd. Sexy stuff, πάλι τελειώνει γρήγορα.

8. Freestyle 4 (ft. Desiigner)

Κάτι σαν interlude, πάνω σε ατελείωτο, haunting sample από Goldfrapp. Δεν είναι κακό, φέρνει αρκετά το ύφος σε Yeezus.

9. I Love Kanye

Εδώ self-loathing σε acapella. Ταυτόχρονα μπηχτάρες για τους Kanyeδες που γέμισε ο ντουνιάς

10. Waves (ft. Chris Brown)

Το παρ’ ολίγον title track του δίσκου. Ξανά πιο upbeat, με το beat να παραμένει minimal και το – φυσικά υποβόσκουσα χορωδιακό – sample να δένει άψογα με τα φωνητικά. Ωπ, πάλι τελείωσε.

11. FML (ft. The Weeknd)

Το μινιμαλέστερο όλων μέχρι εδώ, ο Weeknd έρχεται στην πιο ταιριαστή ώρα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι σε δικό του δίσκο. Kanye nails pussy pop ενώ γκρινιάζει. Autotune-ικό κρεσέντο στο τελείωμα και επιτέλους φτάσαμε σε κομμάτι που ΣΧΕΔΟΝ έπιασε τα 4 λεπτά (το ίντρο δεν πιάνεται).

12. Real Friends (ft. Ty Dolla $ign)

Trippy, βγάζει λίγη πίκρα τόσο στο sample όσο και στα lyrics, still minimal. Σημείωση: το Yeezus ήταν minimal as fuck, όμως τελείως διαφορετικό πράγμα από αυτόν το δίσκο. Εδώ είναι είτε μελαγχολικό είτε upbeat, στο Yeezus ήταν κυρίως επιθετικό μέσα στην απλότητά του.

13. Wolves (ft. Frank Ocean)

Αυτό το ξέραμε από πριν, αν και είχε βγει με guests την Sia και τον Vic Mensa. Kanye είναι, ό, τι θέλει κάνει. Θεματικά η πικρία περνάει μέσα από βιβλική αλληγορία – Kanye and his hobbit wife as Joseph and Mary.

14. Silver Surfer Intermission

Τηλεφωνητής; Καλά, καλά, πάμε παρακάτω.

15. 30 Hours (ft. André 3000)

Άντε να ξανακουνηθούμε λίγο. Ατμοσφαιρικό, απλό και groovy. Deep θέματα – όπως λέει, «well I guess a blowjob is better than no job». Περίμενα τον André 3000 πιο μπροστά. Oh well, θα στο συγχωρήσω. Εχμ, στ’ αλήθεια ακούω το κινητό του να χτυπάει και να απαντάει; Take that, live recordings.

16. No More Parties In LA (ft. Kendrick Lamar)

Πρώτο πράγμα που ακούω: OLD SCHOOL! Και ο πιο ταιριαστός guest για το κομμάτι, ελεύθερος να δώσει ρέστα. Σκάστε, απολαμβάνω. Μόλις έμαθα ακόμα ένα όνομα που δεν ήξερα, Junie Morrison. Η τοπ στιγμή του δίσκου, θα μπορούσε να είναι είτε στο Late Registration είτε στο My Beatiful Dark Twisted Fantasy. Ή και σε κανένα από αυτά. Relentless. Κορύφωσε. Τέλος. Δε με νοιάζει από δω και πέρα.

17. FACTS (Charlie Heat Version)

Αν ήταν λίγο πιο βιομηχανοποιημένο, θα έμπαινε στο Yeezus. High and mighty, χάνω τη μπάλα με τα samples.

18. Fade (ft. Ty Dolla $ign and Post Malone)

Ξανά tribute σε σωστές μουσικές άλλων δεκαετιών. Ηλεκτρονικό, κουνήσου και σκάσε. Nu disco, suck it. Πως το κάνεις αυτό ρε καριόλη, μπαίνεις σε ξένα χωράφια, στήνεις το banner σου και αποχωρείς like a sir. Ελπίζω σε 8λεπτο remix μέχρι το καλοκαίρι, για το καλό μας.

 

Χμμμ, είναι ότι πιο όμορφα messy θα μπορούσε να βγάλει – ενδεικτικότατο το εξώφυλλο, οι αλλαγές τίτλων, οι συνεχείς προσθήκες guests. I love it, αν και δεν είναι καν στα τοπ 3 του – καλά, μη λέω μαλακίες, δεν υφίσταται κλίμακα, κάθε δίσκος του είναι διαφορετικά γαμάτος.

Διαβάζω πως το δισκάκι κυκλοφόρησε στο Tidal και αποσύρθηκε, ενώ δε βγήκε σε physical release παρόλο που κυκλοφόρησε ψηφιακά. Ο λόγος; Ο Kanye συνεχίζει να το πειράζει/δουλεύει/αλλάζει. Σαν το patching στα games. Μήπως ακύρωσε το concept του μουσικού physical release στην τρέχουσα μορφή του; Δεν ξέρω, εγώ είμαι τυφλός φανμπόης.

Έξτρα credits σε αυτό το honest review: η γειτόνισσά μου που μάλλον χωρίζει ενώ ακούω το TLOP.

Βασίλης Μόσχου


Πάλαι ποτέ (και ακόμα, άσχετα αν κοροϊδεύει τον εαυτό του) μέτολχεντ, που και που rock dj, cat person, δεν είναι χοντρός αλλά big boned. Ήρθε για να υπερασπιστεί τον Kanye West.